Wetten

ven plagiëren uit eigen werk: 'Hoe dichter bij de werkelijkheid, hoe dieper de valkuil.' Die dramawet viel onlangs op deze plek te lezen na het zien van enkele dramaseries die de recente geschiedenis moesten verbeelden: de vastgoedfraude en het bruisende leven van bierbrouwer Freddy Heineken. Beide hebben de val niet weten te vermijden.

Het is ook lastig: zie in de EO-serie Van Gogh, een huis voor Vincent in Barry Atsma maar eens de getergde schilder te zien zonder eraan te denken hoe hij zijn doodzieke vrouw bedroog in Komt een vrouw bij de dokter. Hetzelfde ongemak waarmee de EO je een paar jaar geleden trachtte te doen geloven in de tronie van Jiskefets Michiel Romeijn als schilder Rembrandt.

Verbeelding en fantasie zijn een veiliger haven voor dramamakers. Dat bewijst momenteel de VARA-serie Volgens Robert nog het beste, een verrassende en vermakelijke dramatisering (tussen comedy en drama in) van de midlifecrisis van huisarts Robert Finkelstein (Peter Blok), geschreven door Blok en Maria Goos.

In het (iets) lichtere genre wordt steeds vaker teruggegrepen naar vertalingen van buitenlands drama. Dat schijnt goedkoper te zijn dan zelf een serie laten schrijven, maar de recente voorbeelden leggen ook nu weer vele valkuilen bloot. Vooral RTL grossiert de laatste jaren in remakes. Iedereen is gek op Jack, Golden Girls, en eerder Zie ze vliegen: elk letterlijk vertaalde series, met medeneming van de ingeblikte lach.

Het was niet te doen; niet één poging wist het origineel zelfs maar te benaderen.

Sinds enkele weken toont RTL op zaterdagavond Aaf. De serie is een vrij letterlijke transformatie van de oude Amerikaanse serie Roseanne. Annet Malherbe speelt de hoofdrol, maar zelfs dat is kennelijk geen garantie voor succes: de serie lijkt helemaal nergens op, behalve op een klassieke Amerikaanse sitcom, waarin de grappen te flauw voor woorden zijn.

De acteurs schreeuwen hun rollen, de grappen zijn veel te Amerikaans en belegen, de ingeblikte lach wekt dan alleen nog maar op de irritatiespieren. Logisch dat Malherbe, zoals ze vertelde in het omroepblad Televizier, zelf lang geaarzeld had over Aaf, en dat ze er zelf niet om kan lachen. Waarom zou de kijker er dan nog in geloven?

Verrassender in dit opzicht is Danni Lowinski, woensdag voor de tweede week op SBS6. De serie draait om een jonge ex-kapster (Marlijn Weerdenburg) die advocaat wordt, maar nergens werk kan vinden. Ze houdt kantoor aan een tafel in een winkelcentrum, vanwaaruit ze à 1 euro per minuut in de besognes rond haar cliënten verzeild raakt.

Veel heeft ook deze serie niet om het lijf, het verhaal is geen seconde geloofwaardig, en de tweede aflevering had aanmerkelijk minder grapdichtheid dan de eerste. Maar in alle gevallen is het verrassend fris (ook in beeld) en energiek gemaakt. Vooral Marlijn Weerdenburg is een aangename ontdekking - haar relatieve onbekendheid voorkomt voorlopig het Barry Atsma-syndroom.

De serie is afkomstig uit Duitsland, en werd eerder bewerkt voor het Vlaamse VTM. Elle van Rijn bewerkte het script voor Nederlandse kijkers, wat woensdag leidde tot eigentijds realisme (en vrolijke verwarring) rond prostituees en pleeggezinnen. Geen lachband te horen, de advocatenserie onttrekt zich goddank aan alle Amerikaanse comedy-wetten.

De tweede wet van behoud van drama: dicht bij huis blijven. Wel zo betaalbaar.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden