Westers, en dus een hoer

Caïro zet de toon in de Arabische wereld. In een serie gesprekken met inwoners uit alle lagen van de bevolking, vandaag deel 8....

Joris Luyendijk

WAT DOE JE als je vooroordelen juist blijken?

Voor deze vraag ziet de Nederlandse studente economie Annabelle zich gesteld, nu ze sinds kort in Caïro studeert en constant wordt lastiggevallen door Egyptische mannen.

'Het gaat nog verder', zegt ze monter, 'de mannen hier zijn nog erger dan waarop ik me had voorbereid.' En voorbereid was ze; alleen ruim vallende, lange jurken gingen mee in de koffer, en haar blonde haar had ze bruin geverfd.

Tevergeefs. Vanaf de eerste dag is het raak. 'Steeds komen mannetjes naast me lopen of zitten, en die vragen dan mijn naam,' vertelt Annabelle haar ervaringen in Umm iddunnya, 'Moeder van de Wereld' - de bijnaam van Caïro.

'Dan zeg ik: ''Annabelle'' en vervolgens zegt zo iemand: ''Very good. You me fuck?'' Als ik dan heftig nee schud, kijk ik regelmatig in een oprecht verbaasd gezicht. ''You don't like sex?'' vragen ze dan.' Bijna dagelijks voert Annabelle dit soort gesprekken. Misschien is het de taalbarrière, maar ze kan de mannen maar niet aan hun verstand brengen dat het feit dat ze westers is, niet automatisch betekent dat ze nu meteen met willekeurig wie naar bed wil.

Een mens doet wat ze kan en dus gaat Annabelle meestal over straat met een hoofddoek om. Desondanks wordt ze dagelijks in de billen geknepen en regelmatig roept een groepje kerels vanuit een auto: 'Ya Sharmoeta!' (Hé hoer!). Op haar talencursus heeft Annabelle snel een antwoord geleerd: 'Ya Chawwal!' (homo!). Dat roept ze dus terug, tot afgrijzen van andere weggebruikers.

Alleen als Annabelle ook nog een grote zonnebril opzet, herkent niemand haar als westerse en wordt ze met rust gelaten. Tenminste, door vreemden. Alle plus minus acht Egyptische mannelijke vrienden die ze maakte, hebben haar geprobeerd te versieren of ten huwelijk gevraagd, 'desnoods voor een jaar of zo'. Het probleem is, heeft Annabelle gemerkt, dat 'gewone' vriendschappen Nederlandse stijl tussen mannen en vrouwen in Egypte niet lijken te bestaan. Er speelt altijd een seksueel belang mee, en de mannen handelen dienovereenkomstig. Een vrouw die zegt alleen vrienden te willen zijn, speelt gewoon hard to get.

Vanochtend wandelde Annabelle langs de Nijl, en zag een oud mannetje in een witte soepjurk naar haar zwaaien. Ze had nog niet opgekeken of het mannetje trok terstond zijn jurk omhoog en begon zichzelf te beroeren. Geschokt beklom Annabelle de Nijlbrug en beklaagde zich bij politie-agenten. Die negeerden haar echter en hadden alle vijf enkel oog voor een plek veertig centimeter onder haar mond: Annabelles borsten.

Dus wat te doen nu krankzinnig veel Egyptische mannen precies zo gefrustreerd, seksistisch en lichamelijk opdringerig blijken als de meest negatieve propaganda ze afgeschildert? Annabelle peinst. 'Ik wil hier toch graag nog een tijd blijven. Dus het antwoord is: mezelf die vraag pas over een jaar weer stellen.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden