Werknemer is zo ontslagen

In Frankrijk heeft president Chirac het wetsvoorstel ingetrokken dat jonge werknemers vogelvrij verklaarde. In Nederland heeft de Metaalunie haast achteloos het voorstel gedaan ook in Nederland werknemers tot 23 jaar iedere vorm van ontslagbescherming te onthouden....

Werkgevers en werknemers zijn binnen de SER mijlenver verwijderd van overeenstemming. De werkgevers en hun organisaties laten niet na te beklemtonen dat het ontslagrecht rigide is en dat het bijna onmogelijk is van een werknemer af te komen als die eenmaal in dienst is. Dat beeld beklijft nog ook, maar is volkomen onterecht. Hoogste tijd om theorie en praktijk te benoemen.

Het is gangbaar voor werkgevers gebruik te maken van de flexibiliteit die het arbeidsrecht biedt. Twee maanden proeftijd, een tijdelijk dienstverband, aan het einde daarvan een eveneens tijdelijke verlenging, waarna nog een keer een tijdelijke verlenging volgt. De wet Flexibiliteit en Zekerheid, die nog maar een paar jaar terug als poldercompromis in werking trad, wordt maximaal benut. Voor een werknemer betekent dat maximaal drie jaar werken in een tijdelijk dienstverband, waarbij het einde simpelweg wordt bepaald door het verstrijken van de tijd. Er komt geen ontslagvergunning of kantonrechter aan te pas als de werkgever van deze werknemer af wil.

De praktijk laat zien dat ook de werknemer die wel een vast dienstverband heeft weten te veroveren, met het grootste gemak aan de kant kan worden gezet. Als het gaat om bedrijfseconomische redenen zijn kantonrechters maar al te snel bereid arbeidsovereenkomsten met onmiddellijke ingang te beëindigen en valt ook van het Centrum voor Werk en Inkomen (CWI) geen noemenswaardige weerstand te verwachten.

Het compromis van de Wet Flexibiliteit en Zekerheid kende twee componenten. De flexibiliteit die het voor werkgevers eenvoudig maakt zich van een werknemer te ontdoen. De keerzijde daarvan was de zekerheid voor een werknemer dat hij na twee verlengingen van zijn contract het walhalla van een vast dienstverband zou kunnen bereiken. Maar als gezegd is dat een schijnzekerheid.

Want dat vast dienstverband volgt veelal niet of de werkgever zet de werknemer drie maanden in de WW of bijstand en kan dan moeiteloos weer profiteren van diezelfde werknemer zonder dat hij last heeft van welke ontslagbescherming dan ook.

Als Rupsje Nooitgenoeg heffen de werkgevers(organisaties) nu een gezamenlijke klaagzang aan. Hun lobby is kennelijk zo sterk dat er een neiging ontstaat, zelfs bij progressieve partijen, na te denken over hoe de werkgevers tegemoet getreden kunnen worden. Maar als het veronderstelde probleem zich in de praktijk niet voordoet, is het ook zinloos mee te denken over een oplossing.

André Joosten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden