Wereldleiders vinden vervolging christenen niet belangrijk

Op de constatering dat er miljoenen christenen vervolgd worden, volgt geen gevoel van urgentie.

'De meeste Pakistanen zijn zich niet bewust van de gevaren, die onze blasfemiewetten zouden kunnen brengen. Wat als de Bijbelse boeken door de rechter worden beoordeeld en godslasterlijk worden bevonden? Moeten wij dan de Bijbel verbranden en de christenen doden?'

Dit vroeg Pakistans bekendste politieke analist Khaled Ahmed zich in 2006 af. Vijf jaar later blijkt zijn vraag bijzonder actueel te zijn.

Pornografisch
Een groep islamitische geestelijken wil dat het Pakistaanse Hooggerechtshof passages uit de Bijbel godslasterlijk verklaart, omdat islamitische profeten daarin op gebrekkige wijze worden beschreven. Bovendien wil men dat bepaalde passages uit de Bijbel als pornografisch en dus verboden worden aangemerkt. Wanneer het Hof hier niet in meegaat, willen de geestelijken de Bijbel in Pakistan in zijn geheel laten verbieden.

Tijdens een persconferentie stelde initiatiefnemer Abdul Rauf Farooqi, de leider van de islamisten van JUI-S (Jamiat Ulema-e-Islam Sami-ul-Haq groep), een organisatie die in nauw contact staat met de Taliban, dat hij graag wraak wil nemen op degenen die de Koran in de VS hebben verbrand. Maar door zelf een Bijbel te verbranden zou hij zich tot het niveau van deze godslasteraars verlagen. Vandaar deze actie tegen de Bijbel.

Nu zou het interessant zijn te weten over welke Bijbelpassages Farooqi zich opwindt maar daar is door de media niet over gerapporteerd. De reden daarvoor is dat degene die blasfemisch geachte zaken opschrijft zelf van blasfemie beschuldigd kan worden.

Blasfemisch
Daarom worden beschuldigingen van godslastering bijna nooit onderbouwd met bewijsstukken of getuigenverklaringen. Sterker nog, de meeste beschuldigingen van godslastering zijn vals. Soms is er zelfs door de aangever ervan een blasfemische daad gepleegd om daar een ander, meestal een lid van een religieuze minderheid, van te beschuldigen. Voor dit doel zijn er in Pakistan al heel wat Korans door moslims verbrand of besmeurd.

Er zijn ook islamitische geestelijken in Pakistan die liever niet zien dat de Bijbel wordt verboden. Niet omdat zij het niet met de analyse van Farooqi eens zijn, maar omdat dergelijke maatregelen de vijanden van de islam in de kaart zouden spelen. Alsof die zonder een dergelijk verbod niet al genoeg te melden hebben over de schade die door de islam wordt aangebracht in de Pakistaanse samenleving.

Door de blasfemiewetten en de islam zijn er mensen rechteloos in Pakistan en continu op de vlucht omdat zij door de overheid niet beschermd worden. Ze mogen geen aangifte doen als ze belaagd worden en als ze dat wel doen dan betalen ze daar een hoge prijs voor.

Dankbaar
Onlangs publiceerde de Times een artikel over Ashiq Bibi, de echtgenoot van de wegens blasfemie ter dood veroordeelde christin Asia Bibi. In het stuk wordt beschreven hoe Bibi heeft geleerd om dankbaar te zijn voor kleine zegeningen. Zijn vrouw is weliswaar ter dood veroordeeld, maar ze is niet door de boze menigte die haar uit haar huis sleurde vermoord. Hij is dankbaar dat ze relatief veilig in een cel zit want er staat een prijs op haar hoofd.

Zelf zijn Bibi en zijn dochters van tien en twaalf, waarvan er een gehandicapt is, niet veilig. Hij wordt door een groepje christenen verborgen en trekt in het geheim van plaats naar plaats, van safehouse naar safehouse. Er zijn mensen die er voor proberen te zorgen dat de familie asiel krijgt in Europa maar Bibi en zijn dochters willen zonder Asia niet vertrekken.

Olifant
Onlangs zijn er drie christelijke evangelisten van blasfemie beschuldigd omdat ze een artikel met de titel Islamitische Jihad hadden gedownload en geprint. Daarnaast zijn ze beschuldigd van het beledigen van de profeet Mohammed.

Nu willen invloedrijke islamitische geleerden dat het bezitten of lezen van de Bijbel als een blasfemische daad wordt aangemerkt. De Britse journaliste Cristina Odone constateerde in de Telegraph dat de miljoenen christenen die op de wereld vervolgd worden de olifant in de kamer waren tijdens het gesprek van de presidenten van de VS en Groot-Brittannië.

Ze spraken over van alles, over de opwarming van de aarde, over Libië, Afghanistan en over de bereiding van hamburgers. Maar over de wereldwijde vervolging van christenen spraken ze niet. Het feit dat christenen verkracht, gemarteld, gedwongen bekeerd of vermoord worden in Pakistan, Egypte, India, Soedan, China en Noord-Korea, was geen onderwerp op de agenda.

Waarden
Moslims die lijden onder de tirannie van de Taliban of van een kolonel in Libië worden geholpen, maar vervolgde en verdrukte christenen in het Midden-Oosten, Afrika en Azië niet. Waarom is dat, vraagt Odone zich af en ik doe dat met haar.

Odone denkt dat het te maken heeft met angst voor de islam omdat de vervolgingen hoofdzakelijk (maar zeker niet uitsluitend) in islamitische landen geschieden. Misschien, denkt Odone, zijn Obama en Cameron ook bang dat de moslims in westerse landen zullen worden bekritiseerd, als aan dit probleem teveel aandacht aan wordt gegeven.

Odone vindt dit een verkeerde redenering. Het Westen kan zijn waarden op deze manier niet hooghouden. Dat ben ik met haar eens. Het lot van vervolgde christenen wordt door wereldleiders niet belangrijk gevonden, niet als een nijpend probleem ervaren en dat is een zwakte van het Westen.

Urgentie
Laatst nam ik deel aan een discussie over de Arabische lente. Daar werd mij verteld dat het een historisch feit was dat christenen en joden het nog nooit zo goed hadden gehad als onder de islam. De vervolging van christenen in het Midden-Oosten had ook niets met de islam te maken, werd mij verteld. Dat was het dan.

Maar of je nu denkt dat christenvervolging iets met de islam te maken heeft, zoals ik van mening bent, of juist niet, dan nog zou op de constatering dat er miljoenen christenen vervolgd worden, een gevoel van urgentie moeten volgen. Dat is dus niet het geval. Niet bij politici, niet bij de media, niet onder academici of studenten.

Een ander zo onbelangrijk vinden dat je er geen aandacht aan besteedt als hij wordt vervolgd is een zeer ernstige vorm van blasfemie. Ik vrees dan ook dat Odone geen gelijk heeft. Het onderwerp christenvervolging was geen olifant in de kamer toen Obama en Cameron met elkaar spraken. Het was er helemaal niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.