Wereldkampioen in plaats van Disney

AUCKLAND - Aaron Cruden, een jongen met jeugdpuistjes die in zijn vrije tijd graag op een skateboard staat, zou drie weken geleden met zijn vriendin afreizen voor een vakantie naar Disneyland toen hij een telefoontje kreeg van de Nieuw-Zeelandse rugbybond. Of hij zich zo snel mogelijk wilde aansluiten bij de selectie van de 'All Blacks', de nationale rugbyploeg die in eigen land het wereldkampioenschap aan het afwerken was.


Superster Dan Carter, die in het veld net als Cruden aantreedt op de positie van fly-half, spelverdeler, had moeten afhaken met een gescheurde spier in de liesstreek. Colin Slade was in principe diens vaste vervanger, maar ook voor hem zou in de selectie een alternatief beschikbaar moeten zijn. Prompt viel Slade uit in de kwartfinale tegen Argentinië, met vrijwel dezelfde blessure die Carter een week eerder tijdens de training de das om had gedaan.


Opeens vond de frêle Aaron Cruden (22) zichzelf in de kwartfinale van het WK rugby terug als spelverdeler van Nieuw-Zeeland. Hij speelde onbevangen, zich ogenschijnlijk niet bewust van de zware last die op hem drukt. Voor de halve finale beloofden zijn potiger teamgenoten hem in bescherming te nemen tegen de Australische tackles. In ruil daarvoor moest hij toezeggen gedurende de rest van het toernooi zijn skateboard te laten staan.


Tot nu toe slaagt de tactiek. Morgen speelt Cruden de finale tegen Frankrijk, waarover de afgelopen week geregeld is opgemerkt dat het volkomen per ongeluk tot de eindstrijd is doorgedrongen. Toch zal niemand ontkennen dat het twee grootmachten zijn die elkaar in Auckland de titel betwisten. Zowel Frankrijk als gastland Nieuw-Zeeland eindigde in de voorgaande zes edities vijfmaal bij de beste vier. Beide landen stonden twee keer in de finale, Nieuw-Zeeland won in 1987. Van Frankrijk.


Dit jaar marcheerden de All Blacks met reuzenpassen door het toernooi, terwijl Frankrijk voortdurend struikelde en steeds net niet omviel. De poulewedstrijden tegen Nieuw-Zeeland en Tonga gingen verloren, maar Frankrijk forceerde op bonuspunten de toegang tot de kwartfinales en gaf Tonga het nakijken.


Gezien het bij vlagen abominabele spelpeil van de afgelopen weken kunnen maar weinig kenners zich voorstellen dat de Fransen een vuist kunnen maken tegen de opponent die hen, bijna een maand geleden, in het onderlinge groepsduel nog met 37-17 vernederde. Toch gloort er hoop. De Franse ploeg is in staat zich vast te bijten in de tegenstander en kent de achilleshiel van de Nieuw-Zeelanders, die onder druk soms moeite hebben de weg naar voren te vinden. De eerste tien minuten van het groepsduel tegen Frankrijk waren voor de Nieuw-Zeelanders de hachelijkste van het hele toernooi.


Nieuw-Zeeland is er sindsdien niet sterker op geworden. De afgehaakte spelverdeler Carter vormde met aanvoerder Richie McCaw het hart van het team. Maar wat misschien nog het meest in Frans voordeel spreekt, is de faalangst die Nieuw-Zeeland in het verleden beving tijdens cruciale WK-duels. Na die ene wereldtitel in 1987 - veroverd in Eden Park, het stadion waar ook morgen de eindstrijd wordt afgewerkt - zijn de All Blacks soms op raadselachtige wijze uit het toernooi verdwenen. En bij de twee opzienbarendste gelegenheden, in 1999 en 2007, was het uitgerekend Frankrijk dat hen dwarsboomde, tegen alle verhoudingen in.


Of 'Les Bleus' zo'n kunststukje dit jaar kunnen herhalen, is afhankelijk van de inventiviteit die Nieuw-Zeeland aan de dag legt bij het omzeilen van de Franse afweer. 'We moeten ons niet laten meetrekken in hun spel', klonk het deze week herhaaldelijk op persconferenties van de All Blacks. Ook in minder goeden doen wordt de Franse ploeg in staat geacht een kleine voorsprong door duwen en trekken en tegenhouden tot het eind te kunnen verdedigen.


Vastberadenheid is wat deze lichting All Blacks ertegenover in stelling kan brengen. Die uitgesproken on-Nieuw-Zeelandse eigenschap kwam pas goed naar voren bij de resolute overwinning in de halve finale tegen Australië, vorige week. Nieuw-Zeeland greep zijn aartsrivaal koelbloedig bij de keel. Het thuispubliek toonde zich aangenaam verrast.


Bekroond met de wereldtitel zou ook het verhaal van de jongste spelverdeler van Nieuw-Zeeland een schitterende wending krijgen, maar dat jongensboek was eigenlijk al geschreven toen Aaron Cruden drie jaar geleden herstelde van kanker. Hij zal in de finale vast gespannen zijn, erkende hij deze week, maar de zware druk gaat aan hem voorbij. Hij heeft de grootste overwinning van zijn leven al binnen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden