Werelden

Toch nog een extra historisch componentje aan de viering van 200 jaar Nederlands koninkrijk: terwijl prins Willem Frederik afgelopen zaterdag voet aan Scheveningse wal zette, zat thuis zijn huwelijk al stevig in de prut. De showrubrieken bespraken het jongste roddeltje gretig, inclusief de ingehouden reactie van de ongelukkige hoofdrolspeler koning Huub Stapel.


Achter elke wereld schuilt een andere. In Je zal het maar zijn (BNN) toonde Sophie Hilbrand zich wederom van haar sterkste kant: op reportage bij mensen met een levensverhaal. Daarvoor ging ze ditmaal naar de Wallen in Amsterdam. Doorgaans een gevarenzone voor tv-makers: voor je het weet keer je terug met een schijf vol clichés en lebberige, felrode emo-kitsch. Hilbrand niet: met geoefend oor legde zij het verhaal bloot van de Bulgaarse prostituee Lina, een lachende maar toch verbitterde vrouw, jarenlang vernederd door haar pooier, totdat ze vluchtte. Lina waarschuwde nog maar eens: 'Geen enkel meisje zit hier omdat ze enkel van neuken houdt'. Het viel maar nauwelijks uit te leggen aan de club jonge Australiërs die zich in Amsterdam kwamen klemzuipen en sufblowen, en inderdaad: de vrouwen. 'We willen overal van proeven'.


Gelaagder nog was het verhaal van de Poolse Mark, een hetero werkzaam als prostituee voor mannen. 'Vrienden' hadden zijn huis leeggeroofd toen hij op vakantie was, toen zijn vriendin hem verlaten had, besloot hij dat niemand meer te vertrouwen is. Vrienden heeft hij niet. Zijn gevoel kon hij uitschakelen, wel zo makkelijk in zijn werk.


Altijd wat (NCRV) belichtte nog een andere wereld: die van de 'Fairphone'. 'Eerlijke mobieltjes' waar geen bloed aan kleeft van rebellen of regimes uit de conflictregio's waar de ruim dertig grondstoffen vandaan komen.


Ze worden gemaakt, en waren binnen een week uitverkocht, maar de praktijk van de eerlijke wereld viel nog niet mee, bleek uit een wat loden reportage met een onverwachte nazaat van koning Willem I: prins Jaime de Bourbon de Parme, jongste spruit van prinses Irene.


Altijd wat mocht met hem mee naar Congo, waar hij als 'speciaal gezant natuurlijke hulpbronnen' voor het ministerie van Buitenlandse Zaken een 'conflictvrije mijn' trachtte te realiseren waar gouderts en tin werd gewonnen zonder dat de opbrengst ervan verdween in handen van rebellen die er wapens van kochten om te strijden tegen het regime.


In de goudmijn zeiden werknemers dat zich geen gewapende troepen meer aandienden, maar later rezen toch twijfels. Probleem: de mijn boycotten en wegblijven kan het vredesproces in Congo doorkruisen en nieuwe conflict opleveren.


Bij de tinmijn verderop lag zeven ton tin te wachten op verkoop. Probleem: de belasting is te hoog, een maatregel van de lokale gouvernant, in een land dat 'vergeven is van corruptie'. De prins ging 'de druk opvoeren' bij de gouvernant, een rijzige man met zes pennen in het borstzakje van zijn colbert. Met effect: de hoogte van de belasting zou worden 'heroverwogen'. Waarmee de prins terugkeerde met een prangende vraag: 'maar voor hoe lang?'


Een eerlijk mobieltje, het klinkt mooi, maar een eerlijke wereld leek in Congo verder weg dan ooit.


Intussen bleek prins Bernhard toch de opdrachtgever te zijn van een onderzoek naar de gangen van gewezen prins Edwin de Roy van Zuydewijn, zo onthulde RTL Nieuws.


Overtuigend bewezen: achter elke wereld schuilt nog een andere.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden