Welverdiende rust

Ik ben ziek. En moe. De artsen hebben me bedrust voorgeschreven. De eerste nacht in het ziekenhuisbed waarin die rust plaats zou moeten vinden lig ik wakker....

Ik draai me nog eens om. Ze heeft het licht aangelaten. Dat wordt dus hooguit nog wat doezelen. Na een uur val ik toch weer in slaap. Hoogste tijd dus om gewassen te worden. Het water is koud en mijn bed wordt nat. Alles went, en dus verman ik me en ga vol goede moed weer slapen.

Een half uur later vinden de zusters dat een droog bed beter voor me is. Uitgeput zak ik in mijn vers opgeschudde kussens. Nu blijf ik wakker, bedenk ik efficiënt, want de artsen komen zo op visite, weet ik uit de afdelingsfolder. Twee uur later hoor ik dat de arts weg moest voor een spoedgeval en vanmiddag pas komt. Toch maar weer slapen dan. Om 12.00 uur precies wordt een dienblad met veel gerammel op mijn nachtkastje gezet. Ik wens mezelf een verkoudheid toe als de misselijkmakende geur van het warme eten tot me doordringt.

Als het blad weer wordt weggehaald worden mijn grijze gordijnen dichtgedaan, want het is rustuurtje. Hoera, denk ik. Ik rol op mijn favoriete slaapzij, knor tevreden en ben in een mum van tijd vertrokken. Op dat moment heeft de arts tijd voor zijn verlate visite. Rust is erg belangrijk voor u, zo vertelt hij ernstig, want rust bevordert het herstel.

Halverwege Het Uurtje vraagt een stem mij vriendelijk wat ik wil drinken. Nee, dank u, ik hoef even niets, want ik slaap, ziet u wel? Vervolgens wordt mijn kamer schoongemaakt door twee vrouwen die met elkaar de laatste aflevering van Goede Tijden bespreken. Ik glimlach wat, en hoop op betere tijden. De gordijnen worden weer opengeschoven, het rustuurtje is immers voorbij. Een goed uur later word ik wakker geschud door Het Bezoek. Ik zie er slecht uit, zo meent men, bleekjes en vermoeid. Maar niet getreurd: de buurman van tante heeft precies hetzelfde gehad en die is er weer helemaal bovenop gekomen. Bovendien kan ik nu eens lekker bijkomen, lekker toch zo de hele dag in bed?

Als iedereen weer naar huis is, probeer ik weer een klein dutje. Ik word opgeschrikt door een luid gepiep, er zou toch geen brand zijn? Nee, het infuus geeft een eerste alarm: de medicatie is bijna op. Een half uur later gaat het definitieve alarm, een aanhoudende, doordringende sirene, en de medicatie wordt vervangen. Vervolgens mag ik me weer opfrissen in bed, nog een plasje op de po, nog eventjes lezen en dan. . . lekker slapen en morgen gezond weer op.

'Welterusten mevrouw, ik hoop dat u goed slaapt vannacht, want u heeft uw rust hard nodig!'

Agnes van Minnen uit Nijmegen

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 81. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom.

Alleen bijdragen met naam en woonplaats worden geplaatst. Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden