Wellicht de enige man in Witte Huis zonder klimaatscepsis

Nu Donald Trump het Witte Huis aan het omkatten is in een filiaal van het familiebedrijf (de fraaie kwalificatie heb ik gepikt uit een stuk van onze onvermoeibare Amerikacorrespondent Michael Persson), is het misschien niet zo raar dat hij de buitenlandse fossiele belangen veiligstelt door de topman van ExxonMobil aan zijn team toe te voegen. Rex Tillerson, sinds 1975 bij Exxon, een man bij wie de olie door de aderen stroomt, wordt waarschijnlijk minister van Buitenlandse Zaken.

Rex Tillerson (L) en Vladimir Poetin tijdens een ceremonie ter ere van een project om olie te winnen in moeilijk bereikbare delen van Siberië. Beeld epa

Al liet Trump dat gisteravond nog per tweet als een cliffhanger boven de markt hangen. Wie weet wordt-ie het, maar 'stay tuned!', twitterde de inkomend president van de Verenigde Staten, alsof hij een reclameblok midden in een aflevering van The Voice aan het aankondigen was.

De berichtenstroom van de internationale persbureaus liep prompt vol met zorgelijke verhalen over bereik van de lange arm van Vladimir Poetin in het Witte Huis. Tillerson is 'de beste Amerikaanse vriend van de Russische president', trots drager van de Russische Orde van de Vriendschap, wat voor een CEO met grote belangen in onder meer Sachalin niet vreemd is.

Alle belangrijke oliemannen gaan kwispelen als de hoogste Rus het woord tot ze richt; ook van onze Ben van Beurden van Shell bestaat een mooie serie kiekjes waarop hij serviel lachend figureert met de Russische president. En alle belangrijke oliemannen weten dat opheffing van de sancties tegen Rusland die na de oorlog op de Krim zijn ingesteld, de aandelenkoers van hun bedrijven zeer goed zou doen, en daarmee ook hun eigen aandelen- en optiepakketten.

Je hoort het hier ook weleens, meestal vanuit het bedrijfsleven: we zouden het land moeten laten besturen door bedrijfsmannen. Hup vooruit met de bv Nederland. Met CEO's, mannen van stavast die multinationals runnen met een omzet groter dan het bbp van een middelgroot land. Met mannen met opgestroopte mouwen. Met mannen die zich niet verliezen in rechtsstatelijke kommaneukerij - zo kan ik me een lunch herinneren, een decennium geleden, met de baas van een multinational die zich beklaagde over de berichtgeving in een van 's lands kranten, en zich afvroeg of zijn bedrijf die tent niet zou kunnen opkopen en sluiten.

Ik weet niet of de zaken er substantieel van zouden opknappen - ik vraag me altijd af wat die bedrijfsmensen met het zwakkere en onbeholpenere deel der natie zouden doen: gewoon ontslaan? En of 'het vertrouwen' - het nieuwe lievelingswoord van de mensen die de opstand van het kiezersvolk trachten te duiden - er duurzaam door hersteld zou worden. Vermoedelijk niet. Wel is het bijzonder te constateren dat de benoeming van een man die aan het hoofd staat van een van de grote vervuilers op de wereld en een van de vernietigers van het poolgebied, straks wellicht de enige persoon in het Witte Huis is die erkent dat er zoiets bestaat als klimaatverandering als gevolg van menselijk gedrag.

Dat zou je met een optimistisch gemoed als winst kunnen zien.

Ben van Beurden en Vladimir Poetin in 2014 in de omgeving van Moskou. Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.