Welkom in hotel Villa in Paradise

Een keukenploeg, een schoonmaakploeg en een bewonerscommissie: het leven in hotel Villa in Paradise werd rap georganiseerd nadat de tsunami de kust van Sri Lanka had getroffen....

De badplaats aan de zuidkust van Sri Lanka is zwaar getroffen door de tsunami. De woestenij in de fortstad Galle, iets naar het westen, is schrikbarend, maar Unawatuna doet daar weinig voor onder. Alleen wat zich op de heuvel bevond bleef gespaard: de tempel onder andere, en het hotel dat de Engelsman en zijn vrouw Maureen hier twee jaar geleden openden.

Van de toeristen van Villa in Paradise - veel Duitsers en Nederlanders - werd niemand vermist. De Taylors en diverse van hun gasten gingen direct na de komst van de vloed ('Geen golf! Het niveau van het water steeg pijlsnel') naar beneden, de heuvel af, om te helpen.

De buitenlanders haalden mensen uit het water. Een bejaarde Srilankaanse vrouw kreeg van Taylor mond-op-mondbeademing, 'the kiss of life', zoals hij het noemt - tevergeefs. Nog dagen later waren ze bezig met het begraven van lijken. Ook namen ze foto's van doden voor identificatie.

Tussen de bedrijven door werd in het hotel het verblijf van de ontheemde toeristen georganiseerd. De eerste dag waren er al 58, een aantal dat de dagen erna aanzwelde tot ruim honderd. Taylor leest van een lijst een groot aantal landen op: daar allemaal kwamen zijn gasten in nood vandaan.

De lijst is een erfenis van het tijdelijke 'hotelbestuur' dat na de tsunamiramp werd opgezet. 'Een typisch Britse traditie: we vormden een commissie en verdeelden de taken', zegt Taylor. De leiding lag in handen van vier mensen.

Dat liep perfect. Iedereen werkte mee, 'op een paar uitzonderingen na, die heb je nu eenmaal altijd'. De keukenploeg wist twee maaltijden per dag te toveren uit een gestaag slinkende voedselvoorraad, een Zwitserse arts verzorgde de gewonden, de schoonmaakploeg hield het hotel schoon. Extra zorg daarbij kreeg de ene wc, die door veel te veel mensen moest worden gebruikt. Als spoelwater diende de inhoud van het zwembad. Wie naar het toilet wilde, moest zich door de slaapkamer begeven van het echtpaar Taylor (dat uiteraard ook mensen op de grond rond het bed liet slapen).

Een kostbaar bezit van het hotel gedurende die dagen was de telefoon. Terwijl in de wijde omgeving alle lijnen dood waren, deed het toestel van Taylor het wonderbaarlijk genoeg nog. Dat wil zeggen, alleen voor de binnenkomende gesprekken.

Het betekende dat het hotel op de hoogte werd gehouden van wat zich in de rest van de wereld afspeelde, en ook in de rest van Sri Lanka.

Als de stilte in het oog van een orkaan, heerste in het rampgebied een totale mediastilte. Wie zich daar bevond, zag alleen zijn directe omgeving en niet het alomvattende drama dat de rest van de wereldbevolking tot haar afgrijzen permanent op de televiseschermen aanschouwde.

Brenger van het telefonisch nieuws was dochter Lesley Taylor, journaliste bij het radioprogramma Five Live van de BBC in Londen. Roger Taylor: 'We hoorden al het nieuws als eerste!'

Maar vooral was de telefoonverbinding van cruciaal belang voor het contact met bezorgde familieleden in het buitenland van toeristen in Unawatuna en omgeving. De telefoon bleef permanent rinkelen, zegt Taylor. Oorzaak daarvan: wie op Google 'Unawatuna' intikte (en over de hele wereld werd dat gedaan door mensen die daar verwanten op vakantie wisten), kwam direct uit bij hotel Villa in Paradise. 'Een vrouw in Zweden hebben we moeten meedelen dat haar moeder was overleden.'

De gemeenschapszin in het hotel gedurende die bange dagen was 'fantastisch', zegt de eigenaar. 'Het gevoel was: we zijn allemaal mensen, we doen wat we kunnen. Er is geen onvertogen woord gevallen.'

Bijzondere aandacht ging uit naar de circa twintig kinderen in het hotel. Zij hebben de dagen goed doorstaan, zegt Taylor. 'We speelden spelletjes met ze, om het moreel hoog te houden.' Om dezelfde reden werden, als de kinderen sliepen, schuine moppen verteld.

De Engelsman doet de klep van zijn vrieskist open. Hoewel de stroom was uitgevallen, zijn de twee overgebleven kreeften volgens hem nog net te eten. 'Morgen moet ik ze weggooien.' Het hotel ziet er weer bijna uit als normaal.

De toekomst ziet de hoteleigenaar niet alleen maar somber in. Zelf blijft hij uiteraard, in zijn ongeschonden gebouw. Zijn Srilankaanse collega's hadden kleine pensionnetjes dichtbij het strand. Die zijn allemaal weggespoeld.

Taylor omschrijft de Srilankanen als inventieve mensen, die ferm reageren op tegenslagen. 'Dus ze zullen terugkomen. En ze moeten wel, want toerisme is de enige economische activiteit hier. Ook de visserij is afhankelijk van het toerisme. En de chauffeurs. Zelfs mijn advocaat hier, die veel zaken voor ondernemers doet.'

Het strand van Unawatuna geldt in toerismekring als 'een van de twaalf mooiste stranden ter wereld'. Niettemin was het vissersplaatsje door onverklaarbare redenen nog niet ontdekt door het massatoerisme. Er kwamen vooral rugzaktoeristen - weinig koopkrachtige lieden. Tot ongenoegen van de Srilankaanse en buitenlandse hoteliers van Unawatuna, die net een strandcommissie hadden gevormd om het strand meer cachet te geven.

Taylor: 'De mensen die in Villa in Paradise hun toevlucht hadden gezocht, wilden allemaal geld geven voor de mensen in het dorp. Ik zei: hou je geld maar. Het beste wat je voor Unawatuna kunt doen, is volgend jaar Kerstmis terugkomen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden