Welke platen inspireren zanger Daniel Romano?

Daniel Romano wil niet dat je zijn muziek country noemt. Een mix van van alles en nog wat noemt de zanger het zelf. Welke platen inspireren hem?

Daniel Romano: 'Ik voel me niet comfortabel bij de term country vanwege de associatie met gladde pop.'Beeld Io Cooman

Alsjeblieft, noem het geen country-and-western. Hij probeert die term juist te vermijden. Goed, al is zanger/gitarist Daniel Romano twee jaar geleden bij het grote publiek doorgebroken met Come Cry With Me, een verzameling countrynummers waarbij je je kunt overgeven aan een potje louterend janken; en ook al heeft zijn nieuwste If I've Only One Time Askin' weer een basis van onverschrokken sentimentaliteit die wordt onderstreept door steelguitars met trillende onderlip, onbetrouwbare vrouwen en tekortschietende mannen, alsjeblieft, alsjeblieft, noem het niet zo.

'Tuurlijk, er zijn veel overeenkomsten met traditionele americana, maar ik voel me niet zo comfortabel bij de term country vanwege de associatie met gladde pop die tegenwoordig onder die titel wordt uitgebracht. Het voelt ook zo beperkend.'

En dat terwijl Romano op zijn vorige week verschenen vijfde album juist de vrijheid heeft genomen om zijn palet uit te breiden. De juweeltjes op If I've Only One Time Askin' en de overgangen daartussen zijn rijk gearrangeerd tot soms weelderige orkestrale proporties. Romano noemt het zelf: 'Een mix van van alles en nog wat met Amerikaanse rootsmuziek als basis.'

Enthousiast orkest

Geen paniek bij de eerste maten van openingsnummer I’m Gonna Teach You van Daniel Romano’s nieuwe plaat If I’ve Only One Time Askin’. Dat enthousiaste orkest zal gedurende het album met mate worden ingezet en vooral dienen als terzijde bij verder vooral ‘classic’ Daniel Romano. Volkskrantrecensent Robert van Gijssel geeft het album 4 sterren.

Vormvast

In een Amsterdams café probeert hij bij te komen van een jetlag met behulp van een tosti en sigaretten, voordat hij zich overgeeft aan een instore-optreden in een platenzaak iets verderop.

Het zijn niet alleen de muzikale parameters die hem in een traditie plaatsen, ook zijn teksten zijn vormvast. Een zin als 'I get more happiness from a bottle and more love from a stranger' kan zo in de country-annalen. Een begenadigd tekstschrijver die ellende serveert als een moderne Hank Williams. Ha, die vergelijking mag wel. 'Wat mij betreft was Hank Williams het begin en het einde van de country. Hij had een manier van verhalen vertellen die iedereen aansprak en deed dat op een simpele poëtische manier.'

Daniel Romano - If I've Only One Time Askin', New West/PIAS

(Tekst loopt door onder Spotify-playlist)

Leonard Cohen - New Skin for the Old Ceremony (1974)

'Leonard Cohen is als een god. De man was in principe een dichter die zich destijds in het New Yorkse Greenwich Village bij de folkscene voegde omdat hij zijn poëzie niet kon verkopen. Ik heb hem vanzelfsprekend gekozen voor zijn teksten. Maar ook omdat op dit album de arrangementen gedurfder, haast jazzy zijn, met instrumenten als banjo, mandoline en percussie. Tegelijk is het geluid vrij kaal gehouden. En dan zo'n regel als 'You were the promise at dawn, I was the morning after.' Kan teleurstelling pregnanter worden verwoord?'

The Vogues - Turn Around, Look at Me (1968)

'Een vocale band uit de jaren zestig met twee tenoren en twee baritons, mooie arrangementen, strijkers, harp, blazers, de hele santenkraam. Tegelijk is het ook een beetje zoete, gladde middle-of-the-road-pop. Ik heb daar wel een zwak voor. Niet per se de vocale groepen, maar goed gearrangeerde orkestrale popmuziek uit de jaren zestig. The Beach Boys? Daar houd ik he-le-maal niet van. Ik ga een beetje voor corny en tja, The Beach Boys zijn niet corny.'

Scott Walker - Scott 2 (1968)

'Next, een cover van Jacques Brels Au Suivant, is een van mijn favorieten. Walker heeft het overtuigend naar zich toe getrokken met die diep gedragen bariton van hem. Ik bewonder hem waarschijnlijk nog het meest daarvoor. Maar ook om zijn eigenzinnigheid. Hij deed en doet in essentie gewoon waar hij zin in heeft. Nu resulteert dat in haast onbeluisterbare platen, maar met zijn tweede album was hij op zijn top. En de manier waarop hij een traditioneel orkest gebruikt om zijn verhalende liederen die weelderige pracht te geven is overweldigend.'

The Everly Brothers - Sing (1967)

'Met hun wortels in de country zijn ze voor mij een soort koningen van de pop in hun dagen. Hun muziek ontwikkelde zich door nieuwe invloeden toe te laten en werd zo countryrock, rockabilly of hoe je het ook wilt noemen. Ondanks een behoorlijke experimenteerdrift op Sing, hebben ze er nooit echt credit voor gekregen. Een jaar later kwam Sweetheart of the Rodeo uit van The Byrds waaraan countryzanger Gram Parsons zijn bijdrage leverde. Parsons kreeg het predicaat uitvinder van de countryrock; een belachelijk idee. The Everly Brothers gingen veel verder op Sing en maakten met een nummer als Mary Jane zelfs pure psychedelica.'

Sanford Clark - Return of the Fool (1968)

'Ook een bariton. Ik heb begrepen dat hij een tweede Lee Hazlewood moest worden. Zijn grootste hit The Fool is zelfs door deze countrypopzanger geschreven. Hij zingt inderdaad een beetje in de stijl van Hazlewood, maar dan nog droger. Haast alsof hij zich niet om enige emotionele voordracht bekommert. Daarmee is hij misschien niet de meest begenadigde zanger, maar die distantie geeft zijn songs wel extra lading. Hij doet niet zijn best om je te overtuigen maar lijkt gevangen in gedachten, waardoor zijn bezongen misère juist aangrijpender wordt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden