Welke capriolen gaat Schumacher nog uithalen?

Morgen gaat om vijf uur 's ochtends (13.00 uur plaatselijke tijd) de laatste Grand Prix van 1998 van start op het circuit van Suzuka....

Van onze medewerker

Hans van der Klis

AMSTERDAM

'Behalve hard, sluw en karaktervast is de racerijder, de goeie althans, ook betrekkelijk introvert. Hij heeft maar één ding aan zijn hoofd: hij wil winnen. Dat beperkt hem in zijn sociale contacten', liet society figuur en autocoureur Tonio Hildebrand in 1973 in zijn autobiografie 'Het gaat niet om geld' door ghost-writer Martin van Amerongen optekenen.

De kwalificaties van Hildebrand zijn Mika Hakkinen noch Michael Schumacher volledig toe te schrijven. Waar Hakkinen wellicht iets minder sluw is dan zijn tegenstrever, laat Schumacher zich nog wel eens verleiden tot het spelen van een potje voetbal voor een goed doel, met alle risico's vandien. Maar ze komen een heel eind. Aan toewijding ontbreekt het de twee coureurs die aanstaande zondag moeten uitmaken wie zich tot wereldkampioen in de Formule 1 mag laten kronen, in elk geval niet.

In het vijfweekse intermezzo tussen de Grand Prix van Luxemburg en de laatste, beslissende Grand Prix van het seizoen, die van Japan op het circuit van Suzuka, hebben beide rijders zich toegelegd op een intensief testprogramma. McLaren had tien testdagen gepland, Ferrari zeventien.

De krachtsinspanning van de Italianen is noodzakelijk. Hakkinen heeft natuurlijk altijd nog vier punten voorsprong. Als Schumacher er in slaagt de laatste Grand Prix van het seizoen te winnen, mag de Fin nog tweede worden: beide coureurs beschikken dan over evenveel punten (96) en evenveel overwinningen (7), maar Hakkinen zou dan welgeteld één tweede plaats meer dan Schumacher hebben gescoord (3 om 2).

Bij aankomst in Japan, eerder deze week, zei Hakkinen vol vertrouwen te zijn. 'Ik verkeer in een luxe positie. Natuurlijk wil ik winnen, maar het idee dat de tweede plaats voldoende is, neemt de druk een beetje weg.'

Dat de strijd nog zo spannend is geworden is eigenlijk een wonder. Na de Grand Prix van Monaco, de zesde race van het seizoen, leek het al bijna vast te staan: Hakkinen zou met twee vingers in de neus de nieuwe wereldkampioen in de Formule 1 worden, de eerste Finse kampioen sinds zijn eigen manager Keke Rosberg de titel in 1982 veroverde. Vier overwinningen had Hakkinen al op zak, naast een tweede plaats en een uitvalbeurt.

In het begin van het seizoen was de suprematie van McLaren onwaarschijnlijk. Tijdens de tweede race van het seizoen, in Brazilië, mocht Schumacher zelfs blij zijn dat hij niet op een ronde achterstand werd gezet. De twee Silberpfeilen van Hakkinen en teamgenoot David Coulthard veegden de baan aan met het complete veld, hoewel juist dat weekeinde het omstreden remsysteem van Engelse team werd verboden.

Alleen in Argentinië brak Schumacher even door de hegemonie van McLaren heen. Door Coulthard zonder pardon opzij te zetten op het hobbelige circuit in Buenos Aires wist hij de paniek bij Ferrari voor korte tijd te bezweren. Veel meer kon Schumacher echter niet uitrichten.

De Grand Prix van Canada in Montreal begin juni betekende echter het keerpunt. Voor de tweede maal in het seizoen viel Hakkinen uit met een mechanisch defect, waar Schumacher optimaal van kon profiteren: hij liep tien punten op Hakkinen in.

In de twee daaropvolgende races kwam Schumacher weer als eerste over de streep. Na zijn overwinning in Frankrijk had hij in Groot-Brittannië alle geluk van de wereld. Hij finishte in de pits, nadat officials een fout hadden gemaakt bij het uitdelen van een tijdstraf. Overigens ging Hakkinen op Silverstone zelf opzichtig in de fout: tot twee maal toe spinde hij de baan af op dezelfde plek.

De tactisch en technisch hoger aangeschreven Schumacher gaat wat betreft schoonheidsfoutjes echter ook niet helemaal vrijuit. De crash met David Coulthard in de stromende regen op Spa-Francorchamps, waarbij Schumacher gewoon teveel risico nam, staat menigeen nog in het geheugen gegrift. De beelden van de getergde Duitser die op drie wielen en bijna op volle snelheid de pits nog bereikte, waarna hij de Schot te lijf wilde gaan, zijn de meest spectaculaire van het seizoen.

Die scène volgde op de overwinning in Hongarije, waar de sublieme tactische ingreep van Ross Brawn om Schumacher drie in plaats van twee keer voor een pitstop binnen te halen zich volledig uitbetaalde.

Maar wie uiteindelijk het seizoen nog eens onder de loep neemt, ziet vooral dat Schumacher over een veel betrouwbaardere auto beschikte dan Hakkinen. Slechts een maal viel Schumacher uit met een technisch defect, terwijl Hakkinen dat drie keer overkwam.

Het kampioenschap van 1998 is niet voor niets wel eens geschetst als een strijd tussen Schumacher, de enige coureur die op dit moment echt boven de rest uitsteekt, en de 39-jarige ontwerper Adrian Newey, het brein achter de McLaren-Mercedes en eerder achter de wereldtitels van Williams van de laatste twee jaar.

Hij gold lang als een moeilijk in te tomen genie, getuige de tijd dat coureurs Mauricio Gugelmin en Ivan Capelli bij Leyton House genoegen moesten nemen met een wel heel kleine cockpit, omdat de ontwerper weigerde een compromis te sluiten. Maar na zes jaar Williams en een jaar McLaren zijn er nog maar weinigen, die aan zijn meesterschap twijfelen.

De vraag is wat voor capriolen Schumacher op Suzuka zal uithalen als hij de titel door zijn vingers ziet glippen. De verhalen zijn genoegzaam bekend: zowel Damon Hill als Jacques Villeneuve is al eens in de beslissende laatste wedstrijd van het seizoen op minder aangename wijze met de Duitser in aanraking geweest. Voor de itel gaat hem geen zee te hoog.

Dat Eddie Irvine, zijn tweede man, Hakkinen in de laatste race voorbij liet gaan na hem volgens de regels slechts eenmaal geblokt te hebben, zit de Duitser nog steeds niet lekker. 'Ik verwacht wel wat meer steun van Irvine op Suzuka', zo liet hij weten, beseffend dat een overwinning alleen niet genoeg zal zijn. Een goede rijder heeft immers maar een ding aan zijn hoofd: winnen. Hoe, dat maakt niet uit: 'Behalve hard, sluw, karaktervast en introvert is de racerijder ook ongeëmotioneerd', aldus Tonio Hildebrand. 'Je kunt geen emotie of passie gebruiken, als je absoluut vlekkeloos moet rijden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden