Wekenlang zwijgen

Ruim vijf weken verstreken sinds de aardbeving in Pakistan tienduizenden kinderen wegvaagde. Anderen overleefden, terwijl hun ouders stierven. Maar er is ook goed nieuws uit Balakot....

Twee mannen meldden zich twee weken geleden in een van deziekenhuizen van Rawalpindi waar slachtoffers van de aardbevingworden behandeld. We komen ons nichtje halen, zeiden de mannen,en ze wezen op de 16-jarige Ayesha Bibi.

Ik ken die mannen niet, ik wil niet met ze mee, riep hetmeisje, dat bij de ramp haar ouders verloor. Ze is achterlijk,zeiden de mannen, ze herkent haar familieleden wel vaker niet.

Het ziekenhuispersoneel, overwerkt, stelde verder geenvragen, Ayesha werd aan beide mannen meegegeven.

De Pakistaanse media staan de laatste weken vol vandergelijke gruwelverhalen. De mensen staan in de rij om kinderen,wees geworden na de ramp van 8 oktober, te adopteren. Sommigenongetwijfeld met goede bedoelingen, anderen met misdadigeintenties. Jonge kinderen zijn gewild. Ze worden verkocht alshuisslaafje of verdwijnen in de prostitutie.

Veel ophef veroorzaakte het verhaal in The Times overprostituee Kausar die in het zwaar getroffen Bagh de 6-jarigeAisha van haar grootmoeder had gekocht. Ze betaalde50.000 roepies voor het weesmeisje, omgerekend 700 euro.

Kausar draaide er niet omheen. Ze ging veel geld verdienen aanAisha, in wie ze in de toekomst, wanneer ze de puberteitbereikte, een 'eersteklas' prostituee zag. Ze kan gaan werken alsze haar eerste menstruatie heeft. Haar maagdelijkheid, zeiKausar, zou ze aan de hoogste bieder verkopen - maar niet aan eenblanke of een niet-moslim.

De aardbeving in Pakistan van zaterdag 8 oktober, 08.55 uur,vaagde een halve generatie kinderen weg. Zaterdag was een gewoneschooldag - vrijdag is de 'zondag' voor de moslims - en dekinderen zaten dus over hun schoolboeken gebogen toen de aardein Bagh, Batagram, Balakot en Muzafferabad begon te golven.

Volgens sommige berichten verloren vijftigduizend kinderenhet leven. Tienduizend schoolgebouwen werden verwoest. De meestegebouwen waren schandalig slecht gebouwd, met goedkoop materiaal.Veel geld, bedoeld voor de bouw, zou de afgelopen jaren verdwenenzijn in de zakken van corrupte ambtenaren.

Loop door Kaghan Road in het verwoeste Balakot: links lag demeisjesschool met vijfhonderd leerlingen. Alleen het dak steektnog boven de grond uit. Hier kwam geen meisje, geen onderwijzereslevend naar buiten.

Lang niet alle kinderen gaan in deze rurale streek naarschool; meer dan de helft ziet in Azad Kashmir nooit eenschoolgebouw van binnen. Veel kinderen waren dus thuis op zwartezaterdag, of werkten op het land.

Ze overleefden de ramp, terwijl hun ouders stierven. Dezeweeskinderen lopen nu hongerig en bedelend door de straten vande getroffen steden en dorpen, zwaar getraumatiseerd. Soms wordenze door familieleden opgenomen, vaak zijn ze aan hun lotovergelaten.

In de tentenkampen waar de slachtoffers zijn ondergebracht,wordt al een begin gemaakt met de behandeling van degetraumatiseerde kinderen. De Zuid-Afrikaanse psychologe SarahCrawford-Browne, die in Mansehra bij Church World Service voorde ramp al met vrouwen en kinderen werkte, heeft nabij Balakotin een kampement al veel gesprekken gevoerd met kinderen dielijden aan het posttraumatische stress-syndroom, PTSS.

'Veel kinderen zwijgen nu al wekenlang, zo zwaar zijn zegetraumatiseerd. Ze hebben soms hun ouders voor hun ogen ziensterven. Het wordt een proces van jaren om al die kinderen tehelpen de verschrikkingen te verwerken.'

In sommige plaatsen wordt weer een begin gemaakt metschoollessen. In Chatter Plains, een hoogvlakte waar de fameuzeKarakorum Highway doorheen loopt, heeft het leger groene tentenopgezet, waar provisorische lessen worden gegeven. Alleschoolgebouwen in de omgeving zijn verwoest, en staan ze nog, dandurft geen mens nog naar binnen in de gebouwen die grote scheurenvertonen.

Onderwijzers verzamelen de kinderen 's ochtends in hundorpjes, waarna ze gezamenlijk naar Chatter Plains lopen. Zekrijgen daar les, een karige maaltijd, ze worden tegen mazeleningeënt, aan het eind van de dag worden ze weer naar huis, ofliever gezegd: hun tenten, gebracht.

Veel onderwijzers hebben het leven gelaten tijdens de ramp - soms zijn het de kinderen zelf die de lessen verzorgen. InChatter Plains leest een jochie uit een oud Engels schoolboekwoordjes voor. 'Inkpot', roept de jongen. 'Inkpot', zegt hetklasje hem na. 'Elephant!' 'Elephant!'

Een oude man loopt met een stok tussen de rijen door - weedegene die zich niet gedraagt. Pats, mept de stok.

Veel kinderen mogen getraumatiseerd zijn, de kindergeestbezit ook de unieke kracht om - al is het tijdelijk - tevergeten. In het apocalyptische Balakot, waar geen steen nog opde andere staat, glijden kinderen op doeken van een halfweggezakt golfplaten dak af. Hun vreugdekreetjes kunnen nietverhullen dat de lucht hier nog steeds weeïg is van de veleduizenden doden die onder het puin liggen.

De kinderen spelen weer, en er is nog ander opbeurend nieuwste melden uit het verzwolgen Balakot. Twintig lokale jongeonderwijzeressen waren tijdens de ramp op cursus in Abbottabad.Die plaats is niet getroffen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden