Weinig verheffende North Sea Jazz opening

Ik had er erg veel zin in, in North Sea Jazz dit jaar. Natuurlijk hielp het dat de editie van vorig jaar met onvergetelijke optredens van Steely Dan en Ornette Coleman, en een toch ook zeer bijzondere verschijning van Sly Stone, zo sterk was. Maar er is eigenlijk ieder jaar wel iets wat prikkelt, ontroert of begeestert. Wellicht gebeurt dat de komende dagen nog, maar de eerste dag hier in Rotterdam viel zwaar tegen.

Zo amusant als ik een jaar of vier geleden Matthew Herbert met zijn big band vond, zo geforceerd deed het (gewijzigde) gezelschap me vandaag aan om half zes bij wijze van aanvang. Te veel zang en te weinig blazen, zal ik maar zeggen en die elektronische bewerkingen en toevoegingen die Herbert ter plekke aan de muziek toevoegde, boeiden me nauwelijks.

Na een half uur naar het orkes van Maria Schneider gegaan, en daar genoot ik onverwacht (ik was onbekend met haar muziek) erg veel. Mooie soli van sopraansax en accordeon, en zeer veel rust en concentratie in muziek die op plaat wellicht wat braafjes klinkt, maar live was het spannend.

Dat kan niet gezegd worden van het geneuzel van Fink (gadver, een Jack Johnson zonder meeneuriebare liejdjes, wat deed die man daar?), en spannend was ook Alain Clark niet, maar hij was wel de hit van de avond.

Zijn show, aangekleed met blazers en backing vocals had een hoog 'night of the proms' gehalte maar sfeer was er wel in de Maas zaal. Jammer alleen dat onze nieuwe soul-trots erg veel leunde op covers. Hij moet het aandurven eigen werk te benadrukken. Otis Redding, Marvin Gaye en Jamie Lidell (Multiply) coverde hij verdienstelijk maar niet geweldig. Maar het bleek een goede beslissing zijn concert van het kleine buitenpodium naar een grote zaal te verplaatsen, want het was er stampvol.

Voller dan bij bijvoorbeeld Jill Scott, die niet slecht was maar ook niet echt bijzonder, net zomin als Angie Stone die tegelijkertijd het grootste Nile podium betrad. Scott won op punten, dankzij onder meer de heerlijke blazers in haar band, maar Angie Stone deed wel een zeer beklemmend The Making Of You van Curtis Mayfield. Maar Stone bleek geen schim meer van de diva die ze ooit was. Het was saai, en het klonk allemaal te gezellig.

En dat was het probleem van de hele eerste dag. Te weinig spanning, en te weinig prikkelende muziek. New Cool Collective bracht veel meer sfeer in de tent dan Jill Scott, en sorry Bootsy Collins maar die show van u sloeg nergens op. Best om zijn oude broodheer James Brown te eren, maar moet dat met een slap r&b trio dat zich door een tape laat begeleiden in een van de minste Brown hits ooit: Living In America?

De komst van Collins zelf heb ik niet meer afgewacht, ik kon niet meer middelmaat op een dag verdragen. Waren er dan geen lichtpuntjes?

Ja, ik genoot van David S Ware, die speelde in de geest van John Coltrane, en ik was aangenaam verrast door Giovanca, uit Nederland. Ze was me ontgaan, maar haar soulshow was, hoewel hier en daar wat houterig beslist veelbelovend. Ook dankzij een knappe band.

Ook Herbie Hancock was een lichtpunt. Hij nam met zijn topband (Dave Holland op bas, Vinnie Colaiuta op drums) al vast een voorschot op zijn optreden morgen wanneer het werk van Joni Mitchell centraal zal staan. En het was knaphoe hij van vleugel naar elektronische keyboards switchte. Hier klonk spanning, en avontuur door, die verder weinig te bespeuren was.

Mart Smeets heft nu in de herhaling van Sportzomer het glas. Ik doe het ook. Morgen meer, en hopelijk enthousiaster van toon. Proost (wie heeft de etappe eigenlijk gewonnen?)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden