Column

Weinig vakantievreugde in Andere Tijden

Tv-recensie Gidi Heesakkers

Thuiskomen in Spanje. De Telegraaf bij de campingwinkel en varkenshaas eten bij restaurant De Pepermolen in Blanes.

Frits Bom in het televisieprogramma de Vakantieman. Beeld anp

'Travel is only glamorous in retrospect,' merkte de Amerikaanse reisverhalenschrijver Paul Theroux ooit op in The Washington Post. Over het reisdoel van de gemiddelde vakantieganger schreef hij in zijn essaybundel Sunrise with Seamonsters het volgende: 'Veel mensen reizen om zich thuis te voelen, of voor een geïdealiseerde ervaring van thuis: Spanje is thuis-plus-zon, India is thuis-plus-bedienden, Afrika is thuis-plus-olifanten en leeuwen, Ecuador is thuis-plus-vulkanen.'

Precies die indruk gaf een zomerse aflevering van Andere Tijden (NTR-VPRO) zaterdagavond, over de Nederlandse toerist die vanaf de jaren vijftig thuiskomt in Spanje.

Gelukkig hadden we de heerlijke, soms hilarische archiefbeelden nog - een souvenir van de mondaine early adopters die nog konden opscheppen over een tocht naar een van de exotische Costa's. We zagen ze in volgepakte wagens afzakken naar het zuiden en met een bak vol afwas naar het toiletgebouw sjouwen. Ah, daar was de rokende piloot. En daar de Konsumentenbus van Frits Bom, klaagstation voor overspannen reizigers.

In een interview uit de tijd dat overwinteren in Spanje nieuw was, werd een mevrouw gevraagd hoe ze dacht te gaan koken, in zo'n andere keuken, met andere potten en pannen, en olijfolie. 'Nou, ik ben niet van plan om veel olijfolie te gebruiken', zei ze. 'We hopen er gezond te blijven, en wij hebben eigenlijk geen lichaam voor olijfolie.' Gewoon Hollands ging ze koken, 'als het tenminste te krijgen is.' Voor de avonden nam ze een stok kaarten en een handwerkje mee. 'We moeten daar wel een beetje onze tijd door zien te komen.'

Presentator Hans Goedkoop liep in zijn slotwoord niet over van vakantievreugde. 'De reis is lang, het strand is vol, de kamer duur, het eten niet naar wens. Zo was het toen en zo zal het wel blijven, ook in andere landen, want dat is vakantie. Laten we eerlijk zijn: het is toch eigenlijk de moeilijkste tijd van het jaar om er wat van te maken.' En na een korte stilte: 'Denk er nog eens over.'

Ik dacht ik er nog eens over. Om precies te zijn dacht ik aan de keren dat ik als kind in een touringcar naar de Costa Brava werd gereden. Zo'n bus was ook te zien in Andere Tijden, inclusief de koelbox vol zelf meegebrachte blikjes bier.

Een van mijn vroegste herinneringen is mijn verbazing over een broodje dat mijn vader kocht in Tossa de Mar, zonder boter, met - jazeker - olijfolie. We vonden het allemaal wat. Jaren later haalde ik 's ochtends De Telegraaf bij de campingwinkel en aten we varkenshaas bij restaurant De Pepermolen in Blanes.

Rond mijn vijftiende begon ik me te verzetten tegen onze bustrips naar Nederland in Spanje. Eenmaal ter plaatse bleek ik net zo opgetogen over frikandellen als thuis. Ook in retrospectief durf ik zoiets niet glamoureus te noemen, maar de tijdreis van Andere Tijden deed zijn werk: die vakanties onder de Spaanse zon waren eigenlijk best leuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.