Wegkijken van het barmeisje

Favoriete halte voor behoeftige innemers, rustpunt voor harde werkers, hoopvolle omgeving voor prille liefdes: het café brengt de wereld op een paar vierkante meter samen....

Het is niks geworden tussen Juan en het barmeisje. Juan stak de hele tijd zijn vinger op, om iets te mogen zeggen, maar het barmeisje zei alleen maar: 'Ik heb nu geen tijd Juan, misschien straks', en zij ging verder met het zwierig volschenken van de glazen zonder acht op hem te slaan. Hij bleef de hele avond aan de bar zitten, net zo lang tot ook de laatste drinker naar huis was gegaan en alleen hij, de barkeeper en het barmeisje nog over waren. De maan klom hoger en hoger aan de hemel.

Daar zat hij dan, Juan. Hij had het gevoel dat de verliefdheid op zijn voorhoofd geschreven stond met grote koeienletters - en dat was ook zo. Het stond er duidelijk op.

Hij kon niet ophouden met kijken naar haar. Hij kleedde haar uit en hij kleedde haar weer aan met zijn ogen. Het leek wel of zijn ogen een tastzintuig geworden waren. Hij kon de zachtheid van haar huid voelen door er alleen maar naar te kijken. Hij kon de zachtheid van haar lippen voelen door er alleen maar naar te kijken. Hij had zin om met alle mannelijke oerkracht die in hem was iets heel teders bij haar te doen, iets ongelofelijk verfijnds. Hij had zin om haar armen om zich heen te voelen. Maar elke keer als zij naar hem keek, per ongeluk, dan keek hij snel een andere kant op.

'Is er iets?', vroeg het barmeisje tenslotte. Hij kon niet besluiten of hij ergernis of verwachting hoorde in haar stem, maar de klank van haar stem in zijn oor voelde als honing in de keel van een bruine beer.

De barkeeper was even weg. Hij zat op de pot. Wat een lawaai maakte hij.

Juan was nu helemaal alleen met het haar. Het leek wel alsof hij en zij en de maan de enige drie wezens op aarde waren. De deuren van het café waren open, om de sigarettenrook naar buiten te laten. Er stroomde heerlijke frisse lucht naar binnen, waarin Juan - hoewel het nacht was - het begin van de lente kon ruiken. Nu had hij de kans om van wal te steken met de mooie, de smerige en de komische liefdeswoorden, precies zoals Karel het had uitgelegd: eerst de mooie, daarna de smerige en daartussendoor de komische. Maar er kwam niks in zijn hoofd op, geen enkel woord. Hij deed het zowat in zijn broek van de zenuwen en het enige wat hij zei was:

'Nee hoor, niks, er is niks.'

'Echt niet?', vroeg het barmeisje.

Juan kon niet besluiten of het glimlachje dat nu op haar mooie gezicht verscheen een liefdevol of een spottend glimlachje was, maar voor de zekerheid koos hij maar voor een spottend glimlachje. 'Echt niet', zei hij. Toen rekende hij af, want poffen mocht niet meer, en hij ging ervandoor, zeggende: 'Ik moet ervandoor.'

Op straat sloeg hij zich zeventien keer voor zijn kop met zijn vuist, waarbij hij ook vloekte. Hij noemde zichzelf vijf keer 'zoon van een hoer', zonder daarbij aan zijn moeder te denken, en drie keer 'domme ezel'. Hij wachtte op de hoek van de straat tot het barmeisje naar buiten kwam en hij zag hoe zij de fiets van het slot deed en de straat uit fietste. Door dat te zien werd hij helemaal wild van verlangen en van woede op zichzelf en hij sloeg zich nog een keer voor zijn kop, waarbij hij zichzelf met een Spaans accent eerst 'sukkel' noemde en daarna 'grote sukkel'. Toen hij eindelijk zijn bed bereikt had, viel hij bovenop de dekens in slaap.

Hij werd midden op de dag wakker met al zijn kleren en ook zijn schoenen nog aan en met een allergelukkigste uitdrukking op zijn gezicht. Het is raadselachtig, hoe de mislukking ons soms net zo gelukkig kan maken als het succes.

Hij ging meteen naar het café en vertelde het bovenstaande verhaal, dat ik hier in mijn eigen woorden en naar waarheid heb weergegeven. 'Sukkel', zei Karel tegen Juan toen hij het verhaal had verteld.

Maar Juan was aan het stralen. Hij had de hoop nog lang niet opgegeven, nog lang niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden