Weggestuurd!

Om te kunnen presteren, heb je een stabiele basis nodig. N. had vooral zorgen. Over slechte huisbazen, deurwaarders en een onbetrouwbare neef....

`Tot op het laatste moment geloofde ik erin. Ik wilde alles doen om op het einde van het jaar te kunnen zeggen: `Kijk eens, mijn propedeuse!` Maar goed, het is een beetje anders gelopen.` In haar eerste jaar rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam werd N. achtervolgd door tegenslag, met een negatief bindend studieadvies tot gevolg. Dat woord `studieadvies` is bedrieglijk: het betekent eenvoudig dat ze van de universiteit werd gestuurd.

`Na het gymnasium in Bussum ben ik er een jaar tussenuit geweest. Ik wist niet wat ik wilde, alleen dat ik veel wilde reizen. Uiteindelijk koos ik voor rechten, om later internationaal recht te doen. Met een beetje twijfel, maar ik kwam er snel achter dat rechten echt was wat ik wilde. Ik kreeg waardevolle informatie, en er werden heel mooie vakken gegeven.

`Ik volgde intensief onderwijs. Dat betekent dat ik één of twee keer per week werkgroep had. Daar moest je aanwezig zijn, anders werd je eruit gegooid en ging je over naar extensief onderwijs. Ik ben aan alle werkgroepen begonnen en de meeste heb ik afgemaakt. Voor een paar was ik meer dan één of twee keer afwezig geweest.

`Er werd een hoog niveau geëist, en je moest alles bijhouden. Je kon niet zomaar - zoals op de middelbare school - het hele jaar uit je neus zitten eten en een week voor de tentamens beginnen te werken. Dat vond ik goed, maar het was even wennen. Ik moest in het ritme komen. Maar uiteindelijk vond ik het niveau haalbaar.

`Dat ik het niet gehaald heb, is omdat ik veel zorgen had op andere terreinen van mijn leven. Het begon al in het begin van het jaar. Ik had problemen met mijn huisvesting. Uiteindelijk heb ik vorig jaar in vijf woningen gezeten, telkens in onderhuur. Ik had geen geluk: slechte huisbazen, deurwaarders, en ook de onzekerheid waarin je telkens leeft. Je hebt geen stabiele basis, en dat is nodig om te presteren.

`De eerste keer zat ik met mijn neef en een vriend van hem in een huis, ver van het centrum. Op een goede dag vernam ik dat mijn neef de huur niet doorgaf maar zelf opmaakte, en dat de politie de volgende dag op de stoep zou staan. Ik moest midden in de nacht vertrekken. Dat was twee dagen voor kerst. Ik had net één tentamen gehad, twee andere zaten eraan te komen. Ik moest dus met volle concentratie studeren, maar dat kon gewoon niet. Van die drie tentamens heb ik er niet één gehaald.

`Gelukkig mocht ik van een collega - ik had een baantje - een kamer in zijn woning huren. Die woning lag echter in het hartje van de Wallen, en mijn kamer was één bij anderhalf. Er kon enkel een bed in. Interessant om daar te wonen, als levenservaring. Maar als je studeert, moet je thuis een rustplekje hebben, en dat was daar niet.

`Eind februari heb ik samen met een meisje een appartement gevonden in Amsterdam-Oost. Daar heb ik mijn eerste tentamen gehaald, halverwege het jaar. Er kwamen echter steeds meer deurwaarders aan de deur, dus ben ik opnieuw iets anders gaan zoeken. Begin mei ben ik in een goed huis terechtgekomen en heb ik eindelijk rust gevonden.

`In het tweede semester heb ik goed kunnen werken, maar een tentamen is en blijft een momentopname. Een maand voor de tentamens van juni kwam ik erachter dat er iets mis was met mijn gezondheid. Midden in de tentamenperiode ben ik geopereerd. Ik was een paar dagen wazig van de narcose, maar het probleem was vooral mentaal. Ik was met heel andere dingen bezig dan met school, en dat kan je je in de tentamenperiode niet veroorloven.

`Ik ben toen naar een studieadviseur gegaan. Die stelde voor op te schrijven wat er aan de hand was. Als ik het niet haalde, zouden we verder zien wat er gebeurde. Ik haalde het inderdaad niet. Ik had vijftien punten van de zestig. In principe moet je er dertig halen. Dat vind ik trouwens een redelijke eis.

`Ik ben opnieuw naar de studieadviseur gegaan, en heb gevraagd wat mijn opties waren. Ze zei dat ik een brief moest schrijven naar de examencommissie waarin ik mijn geval presenteerde. Dat heb ik gedaan. In juli kreeg ik een brief terug, waarin stond dat mijn situatie geen voldoende reden was om me door te laten. Ik kreeg een negatief bindend studieadvies en mocht geen rechten meer studeren aan de UvA. Er was nog één mogelijkheid: een hoorzitting.

`Tot dan had ik een heel sterk gevoel van `het komt allemaal wel goed`. Maar die brief was een enorme teleurstelling. Ik begon na te denken over een alternatief. Dat was voor mij rechten aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, maar ik vond het heel jammer. Ik had mijn plekje aan de UvA helemaal gevonden. Ik was ook net verkozen in de studentenraad.

`Ik had een afspraak voor een hoorzitting op dinsdag 9 augustus. Op maandag 8 augustus luisterde ik toevallig mijn voicemail af en hoorde ik plots een oude voicemail, waarop de studieadviseur zei dat de hoorzitting was verplaatst naar maandag, om halfdrie. Het was op dat moment vier uur.

`Toen is er in mij een knop omgedraaid. Ik dacht: `Hoe durven ze dat gewoon in te spreken op mijn voicemail? Die afspraak is voor mij toekomstbepalend.` Ik heb de studieadviseur opgebeld en ben helemaal over de rooie gegaan. Blijkbaar maakte dat indruk, want ik mocht meteen komen.

`De hoorzitting was gewoon een fijn gesprek. Er zaten twee mensen, die me allerlei vragen stelden over mijn studie. Kritisch, maar op een menselijk niveau. Ik had een fifty-fifty-gevoel over het gesprek, maar een paar dagen later kreeg ik een brief dat ze me toch doorlieten. Ik ben ontzettend blij, al weet ik dat ik volgend jaar keihard zal moeten werken. Nu moet ik het waarmaken.

`Ondanks alles vind ik het bindend studieadvies een goed systeem. Ik heb in de werkgroep studenten gezien van wie ik dacht: jij hoort hier gewoon niet. Er is een aantal situaties waarin je geen negatief advies krijgt - als je langdurig ziek bent geweest of als je zwanger bent, bijvoorbeeld. Maar voor zulke persoonlijke omstandigheden als van mij zijn er soms geen regels. Daar moeten ze een gulden middenweg vinden.`

N.B.: Dit verhaal is op verzoek van geïnterviewde en na goedkeuring van de hoofdredactie van de Volkskrant geanonimiseerd in januari 2015.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.