Column

Weggeconcurreerd door die kutselfiestick

Het is altijd vleiend om gevraagd te worden. Zelfs wanneer het maar toeristen zijn die een foto willen. En laten we eerlijk zijn: ze hebben de juiste keuze gemaakt.

Beeld Robin De Puy

Ik kan vrij goed kadreren, al zeg ik het zelf, en voor de spontaneïteit maak ik er nog twintig terwijl ik doe alsof ik het apparaat teruggeef. Kijk, dat is de meerwaarde van Thomas van Luyn.

Op mijn terrasje zit een roedel Amerikaanse dames dol te kakelen, die mij zo dadelijk gaan vragen een foto te nemen. Het is elf uur 's ochtends en een paar hebben al een witte wijn besteld. Helden. Ze hebben alle angstzaaierij over Europa - of Yurp, zoals ze het noemen - weerstaan en zijn gewoon zelf gaan kijken of we hier echt allemaal messentrekkers, snobistische obers en nukkige violisten zijn.

De besjes hebben lol. Ze zijn aan het hannesen met een mobieltje, maar geen van hun bebloesde armen reikt ver genoeg om de hele bende op te groepsselfie te krijgen. Ik weet dat ze weldra zoekend zullen rondkijken, mijn vriendelijke blik zullen vangen, de blik die zegt: ik ben niet alleen behulpzaam, maar ook deskundig en betrouwbaar: ik zal echt niet wegrennen met uw smartphone. En dan zullen ze mij aarzelend vragen: 'Would you be so kind..?' En mijn geruststellende 'But of course, mevrouw' zal al hun spanning over het buitenland met al die rare ziektes en terroristen helemaal doen smelten. En dan zullen ze thuis vertellen: 'You know, we've been all over Yurp, but the people in Holland are the nicest! There was this one young man, who made beautiful pictures...'

Ik leg mijn krant al opzij, ontkruis mijn benen voor het opstaan, en dan... komt de selfiestick tevoorschijn.

Weggeconcurreerd. Overtallig gebleken. Geen exitgesprek, geen afvloeiingsregeling, niks. Weten ze wel wat ze opgeven? Ik was hun laatste lijntje met de authentieke autochtoon, nu iedereen steeds meer verstrikt raakt in een internationaal service- en dienstenweb. De wereld is een makkelijker, voorspelbaarder oord geworden. Van een Big Mac krijg je noch in Medellín, noch in Bangkok diarree. Dankzij Uber hoef je niet meer bang te zijn dat de chauffeur in Nairobi, São Paulo of Ho Chi Minhstad je oplicht. Geen behulpzame gids meer die je naar het afgetrapte kakkerlakkenhotel van zijn zus loodst, want in Lima en Mumbai kun je gewoon op je TripAdvisor kijken.

Hoe kun je dan nog ooit een anekdote opdoen over hoe je met een volgescheten broek een taxi naar het ziekenhuis nam, die je oplichtte en je naar de drogisterij van zijn neef drie dorpen verderop bracht, waar je gelukkig werd opgepikt door een groep pelgrims die je naar een prachtig oud pensionnetje brachten, waar de hospita je de schone kleren van haar overleden echtgenoot gaf, en geraspte mango en kruidenthee voor je buikloop?

Er is een parallel universum ontstaan voor reizigers, even veilig en overzichtelijk als een ommuurd resort. Je laatste, riskante contact met spannende inboorlingen was het uit handen geven van je camera, een intercultureel ritueel van vertrouwen en verbroedering.

'Cheeeese!', roepen ze nu met z'n allen. Verongelijkt mopper ik dat ik ze 'Medicinal marihuana!' had laten roepen, en dan hadden ze dat lachend geprobeerd en dan was het een gezellig rommeltje geworden en hadden ze een veel spontanere foto gehad. Ja, je bent een semiprofessionele, incidenteel toeristische kiekjesfotograaf of je bent het niet. En deze wijven zijn het duidelijk niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden