Weg van muziek

Femke van Gerwen (16), Eindhoven, VWO-scholier:..

Heleen Beaart

Toen ik hem een week had, moest ik op school mijn eindrapport ophalen, en heeft dus iedereen 'm gezien. In het begin kwamen mensen die ik amper kende naar me toe: ik hoorde dat je een tatoeage hebt, is dat waar? Volgens mij vinden de meesten het leuk, en knap dat ik het durfde. Misschien dat ze zelf niet voor een g-sleutel zouden kiezen, maar ze vinden hem wel bij me passen.

Ik wilde al zo'n drie jaar een tatoeage, maar mijn ouders vonden dat ik er goed over moest nadenken. Ze zeiden: als je een jaar lang dezelfde tatoeage op dezelfde plaats wilt, dan mag het. Ik heb hem nu ongeveer een jaar. De plek is goed, want hij valt niet meteen op. Ik vind tatoeages mooi om te zien, maar ik houd niet van alles; zeker niet van die hele grote gekleurde, en geen schepen of zo.

Van begin af aan wist ik zeker dat ik een g-sleutel wilde, ik ben gewoon helemaal weg van muziek. Niet dat ik zelf een instrument bespeel, wat wel vaak wordt gedacht. Ik houd van veel soorten muziek, van de Red Hot Chili Peppers, tot Robbie Williams en Destiny's Child. Nee, geen klassiek.

Hij is gezet door verre familie van mijn tante in Weert. Het was er keurig en licht, niet zo'n donkere tattoo-shop in een achterbuurt. Mijn ouders zijn meegegaan, die vonden het ook wel spannend. Zij hebben betaald, ongeveer vijftig gulden, een vriendenprijsje. We hadden van te voren gebeld, dus ze wisten daar hoe oud ik was. Uiteraard deed het wel pijn. Ik had me op het ergste voorbereid en het viel een beetje mee. Het voelt alsof ze met iets heel scherps in je huid krassen.

Natuurlijk ga ik er niet overdreven mee lopen showen. Maar ik vind het wel grappig om mensen te zien kijken als ik in een korte broek loop. Eerst naar mijn tatoeage, dan naar mijn gezicht en dan weer terug. Ik weet niet of dat is omdat ik jong ben, misschien ook omdat niet veel mensen er een hebben. Er wordt vaak gevraagd: is ie echt? Ze denken dat het een plakplaatje is. Dan zeg ik: voel maar, hij gaat er niet af. Ik ken geen leeftijdgenoten met een tattoo, wel met piercings, meestal niet heel opvallend, maar in hun navel.

Ik zou zelf niet weten waar ik er nog eentje zou willen. Zo is het nog leuk; als je helemaal onder zit wordt het minder bijzonder. De eerste paar weken keek ik steeds: o wow, ik heb dus wel een tatoeage laten zetten. Even kijken of ie er nog op zat. Ook omdat ik wel heel trots op mezelf was dat ik het had gedaan.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden