Weg met die hoge hakken

De ingezonden brieven van zaterdag 23 mei.

Acteur Josh Brolin, actrice Emily Blunt, regisseur Denis Villeneuve en acteur Benicio Del Toro in Cannes.Beeld Getty Images

Floortje Smit stelt in haar column (V, 21 mei) dat de seksistische kledingvoorschriften van Cannes niets te maken hebben met het feminisme. En dat terwijl 'zelfs de geamputeerde tenen van producente en scenariste Valeria Richter mochten deze week geen reden zijn om met platte schoenen te verschijnen bij de premières van het prestigieuze filmfestival'.

Beter, meent ze, kan de energie die men nu verspilt aan woede jegens de pump gebruikt worden om te discussiëren over gelijkwaardige kansen en salarissen. Een dresscode die aan zowel de mannelijke als vrouwelijke kledij eisen stelt, is begrijpelijk op het festival. Het feit dat een gehandicapte vrouw echter wordt gedwongen hakken te dragen om te voldoen aan het (mannelijke!) schoonheidsideaal, raakt wat naar mijn idee de kern is van de arbeidsongelijkheid: vrouwen worden verlaagd tot lustobjecten, ondergeschikt aan de man en ongeschikt voor machtsposities.

Het is juist de taak van het feminisme om deze problemen aan de kaak te stellen. Hoe zal seksegelijkheid immers ooit kunnen worden bereikt als vrouwen niet eens over hun eigen schoeisel mogen beslissen?

Louise van der Vlugt, Rhenen

Brief van de dag: Voor je 16de niet met mobieltje op de fiets

Als je vroeger 18 was, kon je direct op voor je zware motorrijbewijs. Toen kwamen er hersendeskundigen die zeiden dat dat niet handig was, omdat bepaalde onderdelen van je hersenen voor je 24ste nog niet zo volledig ontwikkeld waren dat je risico's en gevaren voldoende kon herkennen.

Toen kwam er (Europese) wetgeving die zei dat je pas op je 24ste je zware motorrijbewijs kon halen; dit omdat het brein er op die leeftijd (in enige mate) aan toe was om je met hoge snelheden te gaan verplaatsen (of juist niet als je je beperkingen kende!).

Naar analogie: het brein van de jeugdige fietser is er, net als dat van de jeugdige zware motorrijder, nog niet aan toe om met een mobiel in de hand door het verkeer te gaan.

Als we onze jeugd tot 24 jaar er met wetgeving tegen beschermen om met een zware motor door het verkeer te gaan, dan kunnen we die jeugd toch ook beschermen tegen het fietsend gebruik van de mobiele telefoon?

Daarom wetgever, stel gewoon een grens aan de leeftijd waarop onze jongeren op de fiets een mobiele telefoon in de hand mogen hebben. En of dat nou 18, 21 of 24jaar is, daar kun je politiek over onderhandelen, maar met een mobiel in je hand door het verkeer fietsen is voor je 16de jaar gewoon niet verantwoord.

Ik zal er een beeld bij geven. Ik zag eens een jong meisje app-end fietsen op een kaarsrecht weggedeelte. Zij wordt buiten de bebouwde kom in een 60 km-gebied ingehaald door een auto die zeker niet harder rijdt dan is toegestaan. Het meisje maakt een abrupte zwabberbeweging en wordt geraakt door de auto. Alles loopt goed af.

Je wilt dit meisje niet zijn noch de ouders van dat meisje, noch de inhalende automobilist.

't Zit 'm in de leeftijd, echt.

Bert Vrielink, ouder, motorsurveillant bij politie, rijopleider personenauto, Zuidwolde (DR)

Zo slecht zijn scholen niet

Ik wil even reageren op het artikel 'Basisschool leert kind niet hoe het moet leren' van twee ouders/schrijvers. Zij beweren dat het slecht gesteld is met de wijze waarop leerkrachten kinderen leren leren. Dat vind ik te vaag. Na 28 jaar in het primair onderwijs te hebben gewerkt, ben ik onderwijscoach en - begeleider geweest. De afgelopen twaalf jaar heb ik vele basisscholen (zestien per jaar) bezocht en begeleid. Die scholen vroegen mij hen te helpen kinderen meer zelfstandigheid te leren én tegelijkertijd hun eigen klassenmanagement te verbeteren. Op sommige scholen was er veel te doen, maar er waren ook veel scholen bij waarbij ik enkel hoefde te zorgen dat gemaakte afspraken ook goed vastgesteld en geborgd werden. Zo negatief is het allemaal niet.

Bert Wijman, Wageningen

Potverteren?

Het is tegenwoordig communis opinio dat we onze aardgasbaten jarenlang hebben verkwist (verjubeld heet dat meestal). Ook Jesse Klaver: 'Dan zullen we wel weer voor potverteerders worden uitgemaakt. Ik vraag me op mijn beurt af: wat hebben jullie zestig jaar lang met de gasbel gedaan? Dat was nog eens potverteren. Had gedaan zoals Noorwegen door een spaarfonds aan te leggen.'

Die gasinkomsten - zegt men - zijn niet zozeer uitgegeven aan zaken als infrastructuur, maar aan het optuigen en in stand houden van de verzorgingsstaat. Als je dat potverteren noemt, dan vind je dus kennelijk de verzorgingsstaat flauwekul. Is dat het nieuwe standpunt van GroenLinks?

Gerard Verhoeven, Den Haag

Hoezo alleen studenten?

Keer op keer presenteert de Volkskrant de debatten en acties op de universiteiten als alleen, of in hoofdzaak, een studentenprotest. Zie bijvoorbeeld de kop 'Politiek omarmt eisen studenten'. Maar het specifieke van het huidige protest is juist, in tegenstelling tot dat van de jaren zestig, dat grote delen van de medewerkers de kritiek van de studenten steunen.

Ook wordt deze onderschreven door vakbonden, medezeggenschapsorganen en algemene onderwijsorganisaties. In feite is deze kritiek al lang vóór de huidige studentenacties naar voren gebracht door kritische wetenschappers. Hun analyses zijn jarenlang genegeerd door bestuurders en managers. Het is de verdienste van de studentenacties dat dit nu niet meer mogelijk is.

Hans Radder, Amsterdam, platform Hervorming Nederlandse Universiteiten

Dit is óók Inholland!

'Hogeschool Inholland scoort het slechtst van alle hogescholen in een tevredenheidsenquête waaraan bijna 40 procent van alle studenten mee heeft gedaan'. Inholland scoort ruim een punt (op een vijfpuntsschaal) lager dan 'winnaar' De Kempel, is verderop in het artikel te lezen. De Kempel bestaat uit één enkele opleiding (een pabo) en heeft zo'n achthonderd studenten. Inholland daarentegen is een containerbegrip voor tientallen verschillende opleidingen met bij elkaar ruim dertigduizend studenten.

Zoom je in op bijvoorbeeld de Inholland-opleiding Conservatorium Haarlem, dan kom je tot veel genuanceerdere bevindingen. Zo scoort Conservatorium Haarlem op de eerdergenoemde vijfpuntsschaal 4,7 op de ook in het Volkskrant-artikel gebruikte vraag 'zou je deze opleiding aanraden aan vrienden, familie of collega's?'. Vrijwel dezelfde score als 'landelijk winnaar' de Kempel. Daarmee is Conservatorium Haarlem voor de derde keer in de afgelopen vier jaar het hoogst gewaardeerde conservatorium van Nederland. Ook Inholland!

Arjen Davidse, artistiek leider Conservatorium Haarlem

Nazipaarden

U schrijft 'hoewel in de Duitse en internationale pers de term 'roofkunst' wordt gebruikt, gaat het hier niet om door de nazi's geroofde kunst'. Dat klopt misschien, waar het hier wel om gaat, is dat brons voor zo'n 80 procent uit koper bestaat en dat bekend is dat de nazi's vrijwel al het koper wat los- en vastzat uit de bezette gebieden hebben 'geroofd'.

Hoezo geen roofkunst?

Pieter van der Pol, Alteveer

Alles is leuk en kut tegelijk

Reikhalzend zag ik uit naar alweer een nieuw zaterdagnummer van mijn Volkskrant. In het exemplaar van 16 mei heb ik hevig zitten knippen. De aforismen volgen elkaar in ademloos tempo op. Zomaar een greep. 'Wie ja zegt tegen het leven, zegt ja tegen pijn' - Arnon Grunberg op de voorpagina.

In een interview met Woody Allen verderop: 'Uiteindelijk heeft het leven een eigen agenda die over je heen walst' en ten slotte predikt de Jeugd van Tegenwoordig in het Magazine van hetzelfde nummer: 'Alles is leuk en kut tegelijk'.

In Otterlo bevindt zich het zwaar onderschatte Nederlands Tegelmuseum. Ik spoed mij er bijna wekelijks heen om uitgeknipte wijsheden af te leveren. Men deed er een beetje moeilijk over de Jeugd, maar was wederom verrukt van Grunberg, wiens teksten al op vele tientallen fraai versierde tegeltjes te bewonderen zijn.

Moge er nog vele volgen.

A. Lammers, Otterlo

Waarom boeren wel?

In het artikel 'Dan maar een hek om het erf' is sprake van de vele diefstallen op het erf van boeren. Deze diefstallen zijn bijzonder vervelend voor de getroffen partijen, maar voor de rest van Nederland geldt al veel langer het devies: hou je spullen achter slot en grendel en maak het potentiële dieven moeilijk.

Wat mij als (mede) ondernemer, werkzaam in de luchtvracht, dan wel weer bijzonder verbaast is het feit dat de overheid deze groep ondernemers gaat bijstaan met een gesubsidieerde veiligheidsscan. En mochten er maatregelen worden getroffen, dan worden deze voor 50 procent vergoed !

Hoezo vergoed ? Ik heb in al mijn jaren als ondernemer mijn bedrijf ook gewoon op slot gehouden, met goede sloten, hekken enzovoorts waarvoor de overheid mij met 0 euro heeft gecompenseerd want het is vanzelfsprekend je eigen verantwoordelijkheid om je waardevolle spullen veilig op te bergen.

Maar als ondernemer in de luchtvaartsector worden we geconfronteerd met vele door de overheid opgelegde veiligheidsmaatregelen, welke de ondernemingen in deze sector veel geld kosten. Denk maar aan toegangscontroles, hekken, afgesloten deuren, scans van personeel, jaarlijks terugkerende opleidingen voor al het personeel, opstellen en het continu bijwerken van veiligheidsplannen enzovoorts. Alle kosten van deze door de overheid opgelegde maatregelen moet de onderneming zelf dragen.

Waarom dan wordt er toch iedere keer weer, als het de agrarische sector betreft, wel bijgesprongen, en mag de rest van ondernemend Nederland mag het zelf oplossen. Zelfs als er kosten gemaakt moeten worden vanwege overheidsbeleid.

André van Soest, Uithoorn

Dank Tweede Kamer

Commotie alom rond het persoonsgebonden budget, nu de uitvoering door de sociale verzekeringsbank SVB niet goed verloopt ('Ergernis groeit in Kamer, debat over pgb uitgesteld').

Misschien is het goed om even terug te kijken hoe het ook alweer ging met het pgb. Vanaf begin 1996 kon men een pgb aanvragen bij het Zorgkantoor. Bij goedkeuring werd er een bedrag gereserveerd dat de SVB vervolgens uitbetaalde aan die zorgverleners die een zorgovereenkomst hadden afgesloten met de hulpvrager. Dat verliep goed.

Tot het moment dat de Kamer het toch wel wat bevoogdend vond. Toen besloot men tot rechtstreekse uitbetaling aan de hulpvrager, die daarop 'budgethouder' werd. Inmiddels kennen we de afloop. Nu het kennelijk zo uit de hand is gelopen wil de Kamer weer terug naar het betalingssysteem van weleer.

Door de grote aantallen budgethouders en zorgverleners is het een enorme operatie om het oorspronkelijke betalingssysteem weer in korte tijd in te voeren. Heel vervelend voor diegenen die afhankelijk zijn van die zorg en die die zorg verlenen. De Kamer had nooit van betalingssysteem moeten willen veranderen.

Joop Teeken, Amsterdam

Het kan nog lager

Joyce van der Velden schrijft dat examencijfers niet verlaagd worden bij een te makkelijk examen want 'de norm is 0, nooit lager'. Maar de N-term waar zij op doelt is normaal 1. Deze N-term kan worden verlaagd tot 0 wat betekent dat de cijfers maximaal 1 punt kunnen worden verlaagd.

Jan de Graaff, docent natuurkunde, Schagen

'Zwartjes'

Als briefschrijfster Gerda Rozendaal het verschil niet ziet tussen Sylvana Simons die zich ter promotie van zwarte muziek met pek laat 'besmeuren' en het abjecte gebruik van het woord zwartjes, is er helaas nog een wereld te winnen.

Alex Mous, Amsterdam

Files in het Rijks

Wim Pijbes vergelijkt de drukte op de Late Rembrandttentoonstelling met de onvermijdelijkheid van files. Een nonsensvergelijking. Een meer reële vergelijking zou zijn met een theater waar meer kaartjes verkocht worden dan er plaatsen zijn. Maling aan de bezoekers ten gunste van statistieken en sponsorbelangen is precies het soort rendementsdenken waar in toenemende mate bezwaar tegen wordt gemaakt.

Ton Cremers, Den Haag

Niet zo simpel

Het is niet zo simpel als briefschrijver R. Pronk het voorstelt: 'Laat de staldeuren en het hek naar de wei openstaan en kijk waarvoor de koeien kiezen. Als ze voor de stal kiezen, ook bij mooi weer, kan de discussie definitief worden gesloten.'

Een koe die heel zijn leven op stal heeft gestaan, zal, al zet je alle deuren en hekken open, op stal blijven staan. Tijdens de rampzalige stormvloed in februari 1953 zetten boeren uit voorzorg hun vee op de dijken. Ze liepen terug naar de stal en verdronken.

Peter Noordermeer, Dreischor

Zoek eens een kleermaker

De vraag hoe je in godsnaam aan eerlijke kleding komt, kan in de Vonk- weekendbijlage van zaterdag 16 mei rekenen op een: niet te doen. Dan maar afgaan op het eigen oordeel. Koop kleding die een tijdje meegaat, van een redelijke stof en van een snit waar je langer dan een week op valt. Je koopt er geen eerlijker kleding mee, dat is waar. Maar het dragen en het onderhoud kan je er een stuk eerlijker mee maken.

Dat lijkt Wietse Pottjewijd te vergeten als hij het vervangen van een kapot kledingstuk goedkoper noemt dan het te laten herstellen. Hij verwijst naar het begin van de 20ste eeuw, toen de kleermaker nog een nieuwe voering in iemands kapotte jas zette. Ik zou niet weten waarom dat nu niet kan.

In de Randstad wemelt het van de ambachtelijke kleermakers in eigen zaakjes. Zoek een kleermaker naar je hart, eentje die je je kleren toevertrouwt. Nieuwe voering? Die kost misschien 75 euro, maar dan gaat je favoriete jas wel weer twee jaar mee. Kom er maar eens om in een redelijke winkel. Je roklengte met de mode mee? Geef die eerlijke kleermaker in onze prima omstandigheden een kans. Verkorten? 25 euro. Voor die prijs koop je geen nieuwe rok , dat is een fabeltje.

Margot Taal, Diemen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden