Weg is de speelse uitgelatenheid ***

Benders lijkt de kwaliteit nu voornamelijk in grote aantallen te zoeken.

Colin Benders heeft voor het tweede album van zijn muzikale project het hiphopgedeelte in de naam 'Kyteman's Hip Hop Orchestra' laten vallen. Het project dat sinds 2009 een zegetocht maakte langs podia en festivals gaat nu door sec door het leven als Kyteman Orchestra. Tekenend. Op het tweede net uitgekomen album is het aandeel hiphop aanzienlijk gekrompen. Hoewel de naam is afgeslankt, heeft Benders zo mogelijk nog meer muziekstijlen als klimrek opgesteld in zijn muzikale speeltuin. Ook de fysieke verschijning van zijn muzikale bende is uitgedijd.


Voor het eerste concert van de clubtour, die al op voorhand is uitverkocht, staan op het podium van het Utrechtse Tivoli zeker zo'n vijftig man. Een koor staat in twee rijen dik opgesteld. En als deze getallen geen indruk maken op de bezoeker, dan doet het volume van het openingsnummer dat wel. Benders gaat er vol in met Preaching for the Choir. Bel canto gezongen en ingeleid door een van de bassen klinkt Preaching als een aanzwellend kozakkenleger dat zich door de moddersneeuw sleept om op je deur te komen beuken.


Ook dit is een illustratie van Benders avontuurlijke muzikale grensverleggerij die de traditionalistische Nederlands pop goed kan gebruiken. In anderhalf uur komt een duizelingwekkend spectrum van genres en hybriden voorbij: van balkan meets progrock in zevenachtste maat tot een lieflijk minimal deuntje. Bewondering is dan ook wat je bijna continu voelt. Bewondering voor de doorwrochte barokke zangmelodie in Angry at the World en bewondering voor de smetteloos staccato zestiende noten van de blazers in 7/8.


Maar bewondering is het voornaamste dat Kyteman 2.0 afdwingt. De diepe ontroering en vooral de speelse uitgelatenheid die bij Kyteman 1.0 als een virus naar het publiek oversloeg, heeft duidelijk een stapje terug gedaan. Alleen het jazzy Truth Or Dare heeft nog iets van die aanstekelijk groovende nonchalance.


Benders lijkt de kwaliteit nu voornamelijk in grote aantallen te zoeken die hij toch al tot zijn beschikking heeft. Met ritmische boksstoten spoort hij zijn leger aan. Hij zet zijn koor voornamelijk in als tank met betonnen stootkracht. Vooral While I Was Away lijkt een op met pop geïnjecteerde Carmina Burana op steroïde. En bijna alle nummers eindigen in een verzengende climax, waar iedereen als in een muzikale orgie op elkaar gaat liggen en de luisteraar daaronder in ademnood achterlaat.


Er zijn verstilde momenten die niet zuiver fungeren als aanloop naar weer zo'n hoogtepunt. Het fraaie The Ballad mag net zo fluisterend eindigen als het begint. En ook Long Lost Friend blijft net aan de goede kant van chaos en bombast. Maar live smaakt Kyteman 2.0 geregeld als een gerecht waar veel te veel saus overheen is gegoten. Te veel blazers, te veel strijkers, te veel stemmen en misschien ook te veel geldingsdrang.


Kyteman, Tivoli Utrecht 4/4


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.