Weet u nog wie Dries van Agt is?

De kwestie

Foto de Volkskrant

Afgelopen zaterdag presenteerde televisiediva Linda de Mol een nostalgische gezelligheidsquiz. Gezien de aanwezige sterren Patty Brard en Henny Huisman was op voorhand te vermoeden dat dit geen 2 voor 12-niveau zou hebben.

Er was ook een tribune met millennials aan wie een foto werd getoond van ex-premier Dries van Agt. Op de vraag wat hij in 1977 deed - premier, bondscoach of Soldaat van Oranje - kozen de jongeren in meerderheid voor Soldaat van Oranje, terwijl Van Agt toch weinig gelijkenis heeft met zowel de echte Erik Hazelhoff Roelfzema als met de acteurs die hem uitbeelden in een musical die inmiddels door 2,5 miljoen Nederlanders schijnt te zijn gezien.

Nu is het premierschap van Van Agt lang geleden. Misschien had de generatie X dertig jaar geleden op een foto ook Hendrik Colijn en vliegtuigpionier Anthony Fokker niet uit elkaar weten te houden. Alleen haalde de formatie van het kabinet Van Agt dit jaar veelvuldig het nieuws omdat die in lengte werd overtroffen door die van Rutte III.

De geschiedenis blijkt bij elke volgende generatie minder belangrijk. Of zakt sneller weg. Dat kan met het moderne geschiedenisonderwijs te maken hebben, de nieuwe manier van het consumeren van nieuws via YouTube en Netflix of de toenemende dynamiek van de tijd. Jongeren moeten ook naar de toekomst kijken en niet in het verleden blijven steken zoals de kijkers van het programma van De Mol.

Maar soms zijn de lessen van de geschiedenis belangrijk. Een flink deel van de nieuwe generatie, die zich nu het hoofd gek laat maken door cryptovaluta, kent zelfs de kredietcrisis nog alleen uit de overlevering. In 2008 waren ze nog te jong om bang te zijn dat hun spaargeld zou verdwijnen in de bodemloze put van omvallende banken. Ze weten niet wat gebeurt als de beurskoersen ineens kelderen en de crisissfeer weer terugkeert.

Ze staren zich blind op de huidige periode van hoogconjunctuur waarin niet werkloosheid maar een arbeidstekort de grootste zorg is, huizenprijzen weer eeuwig lijken te stijgen en bitcoins net als beurzen door het plafond gaan. De sinterklaasverkopen lijken alle records te hebben gebroken en het is zelfs al enige tijd geleden dat er nog een grote winkelketen bankroet ging.

De aanhangers van de golftheorie denken dat de top van de economische opleving is bereikt. Na de zeven vette jaren zullen de zeven magere jaren volgen. Vlak daarvoor ontstaan altijd de zeepbellen, zoals de prijsexplosies op de huizenmarkt, aandelenmarkt en dit keer de nieuwe markt voor cryptovaluta. Aandelen en obligaties zijn al duurder dan voor de crisis van 2008. De enige opvallende verschillen zijn dat er geen of nauwelijks looninflatie is en de rente bij het absolute nulpunt staat. Op het toppunt van de hoogconjunctuur doet de ECB of het nog altijd crisis is.

Als een stokoude Linda in 2047 terugkijkt op 2017 zal ook die les zijn vergeten en zal geen jongere Draghi weten te onderscheiden van Messi.