Wees wat liever voor werkende moeders Larissa Pans

Nee, dank je, ik hoef vandaag voor Moederdag niet het poederroze flesje Marc Jacobs-parfum of zo'n handige hak-prak- en snijmachine. Wat ik wel zou willen, is dat er wat liever met werkende moeders wordt omgesprongen. Dat de samenleving niet als vanzelfsprekend alle 'dingen' die met mijn twee kleine kinderen te maken hebben naar mij toe schuift.


Een tikje gemeen schrijf ik eerst het nummer van mijn vriend op en daarna pas mijn nummer, als mij door crèche of school gevraagd wordt wie te bellen in geval van calamiteiten. Toch word ik standaard als eerste gebeld door deze instanties als er een kind ziek is. Waarom word ík drie keer per week bestookt met e-mails van de basisschool of klassemoeder waarin mij vriendelijk verzocht wordt mee te helpen - natuurlijk op een dinsdagmiddag of vrijdagochtend - met cakejes bakken voor de arme kinderen in Kenia / het klaslokaal verven / metershoge kastelen knippen en ophangen voor het thema Middeleeuwen?


Op mijn werk wordt er gelukkig behoorlijk begripvol gereageerd op zieke kinderen, maar ik kan en wil niet verkopen dat ik weg moet voor deze dringende 'mama-klussen'. En dan zwijg ik nog over die voortdurende alarmbel die in mijn hoofd afgaat en die 'gezinslogistiek' heet, die ondankbare rotklus - verjaardagen regelen, afspraken maken met het consultatiebureau et cetera - die vele vrouwen op zich nemen.


Hoewel ik moeder-zijn geweldig leuk vind, voelt die voortdurende claim op je als een slang die om je nek wordt gelegd.


Welk 'grapje' hangt er in de kantine van een grote, Nederlandse bank? Een tegeltje met de tekst 'Papadag = carrièredoeg'. Een staaltje 'geinig' ontmoedigingsbeleid voor al die aarzelende vaders die nu zeker het heikele onderwerp 'papadag' niet meer zullen aanroeren bij hun leidinggevende. By the way, het is die bank die financiële steun moest vragen aan de staat. De fulltime werkende bankmannen die zo tegen een papadag zijn, doen al die dagen dat ze zich in hun heilige kantoortoren bevinden financieel gezien dus toch wat verkeerd... en knipperen zaterdagmorgen verbaasd met hun ogen als ze hun kinderen voor het eerst die week wakker en wel aantreffen in hun leven.


Het leek geëmancipeerd van het kabinet-Rutte om de aanrechtsubsidie (of huisvrouwentoeslag) af te schaffen, maar in plaats van dat ze werkende ouders toejuichen en de staatsbijdrage aan de kinderopvang verhogen, bezuinigt Rutte ordinair bijna 1,2 miljard euro (tot 2015) op de kinderopvang. Lief is anders.


Lief is:


Als het echt geaccepteerd zou zijn dat je een vaste dag thuis mag werken (en misschien zelfs op zo'n dag eens een was kan draaien of eens - walhalla - niet in de spits de strijd in de supermarkt hoeft aan te gaan).


Als (potentiële) werkgevers vrouwen niet botweg vragen naar hun kinderwens tijdens een sollicitatiegesprek. Overdonderd antwoordde ik bevestigend op die vraag op mijn 29ste aan de twee mannen van de progressieve organisatie, tijdens de laatste gespreksronde. 'Maar dan ga je natuurlijk net als alle moeders maar drie dagen per week werken. Ja, dat zeggen ze allemaal dat hun vriend ook een deel van de opvoeding op zich neemt. En hoe ga jij dat dan regelen?' (Baan niet gekregen.)


Als werkgevers een zwangerschap niet zien als een irritant managementprobleem, maar als een mooi en onvoorspelbaar fact of life. En op een carrière van veertig jaar zijn één of twee periodes afwezigheid van vier maanden toch eigenlijk peanuts? Lief was ook niet die werkgever van een vriendin die razend op haar werd toen ze haar zwangerschap bekendmaakte. Waarom had ze dat van tevoren niet overlegd met de directie? Felicitaties konden er niet af.


Als vrouwen elkaar niet uitmaken voor verwende prinsesjes.


Larissa Pans (1976) studeerde geschiedenis en journalistiek, werkt vier dagen per week als reportage-redacteur bij tijdschrift ésta en heeft twee zoontjes van 4 en 1. Hoe we liever kunnen zijn voor werkende moeders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.