Weerbericht

Het begon afgelopen weekend. De weermannen voorspelden een paar prachtige, zomerse dagen, later in de week. Ze klonken voorzichtig, maar hoopvol....

Martin Bril

Het was, vond ik, een voorspelling van niets, na regen komt zonneschijn, dat kaliber, en hij werd natuurlijk min of meer als troost uitgeserveerd, omdat het al dagen zo knudde was, maar toch klamp je je eraan vast, dat is het rare. Gelukkig klonken de weermannen maandagochtend zekerder van hun zaak. Vanaf woensdag zou het mooi weer zijn, met temperaturen boven de 20 graden - de magische grens.

Maar: plaatselijk.

En in het binnenland.

Ik vraag me dan altijd af waar ik precies in het binnenland zou moeten zijn, maar dat zeggen ze er nooit bij - waarschijnlijk om te voorkomen dat er ineens duizenden mensen op een akker in de buurt van Wapenveld hun tuinstoelen uitklappen. Laatst stonden er duizend mensen bij een wildrooster in de bossen van Vierhouten om naar een wit everzwijntje te koekeloeren, ja, wij zijn een vreemd volk aan het worden.

In de loop van maandag namen de voorspellingen steeds vastere contouren aan en begon de temperatuur te stijgen. Op alle zenders klonken de weermannen met het uur beslister. Aan het einde van de dag ging het later in de week al 23 of 24 graden worden, aan zee iets koeler. Of het feest woensdag al zou beginnen, was nog een beetje onzeker.

Dinsdag ging het hard.

De weermannen gooiden de woensdag overboord, en zoomden zo hard ze konden in op donderdag en vrijdag, ja, zelfs zaterdag, dan werd het hier en daar misschien wel 30 graden. Het regende dinsdag, en dat maakte de voorspelling des te krachtiger, om niet te zeggen dat het leek alsof er een toverspreuk was uitgesproken, de ban gebroken. Woensdag, gisteren, was een dag van niets, weertechnisch, zo'n echte tussendag, maar de berichten bleven aanhoudend gunstig, en de temperaturen bleven maar stijgen. Hier en daar viel zelfs het woord hittegolf en sommige weerberichten werden bijna zingend voorgelezen, zo blij waren de deskundigen dat ze eindelijk onder het kruis van aanhoudend miezerweer vandaan konden kruipen.

Visioenen van volle stranden.

Barbecueënde Vinexwijken.

Mannen in korte broeken.

Bier en zonnebrillen.

Borsten, navels, buiken.

Eerst was de zomer nergens, en nu staat hij op punt van losbarsten. Dat op zichzelf is al een fenomeen: wie kan zich nog herinneren dat de zomer een week geleden eindeloos ver weg leek? Dat iedereen kankerde op het weer? Voor het weer hebben de mensen geen geheugen, lijkt het, geen plaats op hun harde schijf. Het is er, en meer niet. Ook het weer zelf herinnert zich niets.

Enfin.

Zelden werden een paar mooie dagen met zoveel anticiperen tegemoet getreden als de dagen die nu voor ons liggen. Als dat maar goed gaat, moet je dan denken, maar dat denk je liever maar niet, want stel dat het misgaat, dan komt het omdat jij dat hebt gedacht. Ik zeg dus maar niets meer, want ik wil de sfeer niet bederven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden