Weer terug

Eigenlijk ben ik al weer een week terug uit Italië maar ik heb mezelf nog een twitter- blog- en anderszins internetvrij weekje gegeven. Dat beviel prima, maar om weer een beetje in de stemming te komen heb ik hier een lijstje opgesteld met tien zaken waar ik de afgelopen weken om verschillende redenen erg blij van werd. Op een aantal noteringen kom ik de komende weken vast nog terug.

1. Ariel Pink's Haunted Graffiti

Before Today was onbetwist de vakantieplaat dit jaar, al hebben we in Ferrara te weinig muziek geluisterd om daar echt een lijstje van te maken. Ik geniet iedere keer meer van deze plaat en hoor ook steeds meer referenties. Van die fragmenten die je even aan liedjes doen denken, om vervolgens weer over te gaan in iets anders.

Misschien maak ik nog wel eens een Spotify Ariel Pink Playlist waarin naast de voor de hand liggende Rockin' Ramrods (check hun Bright Lit Blue Skies) en Deacon Blue ook ruimte is voor Rahsaan Roland Kirk (My Cherie Amour) en Sweet Freedom van Michael McDonald.

Afgelopen vrijdag zag ik de band in de Nieuwe Anita in Amsterdam en hoewel dat de betovering enigszins verbrak, genoot ik toch van de hele ambiance.

Ik was ooit in 1989 in de Melkweg toen Tad met Nirvana speelde. Daar kan ik me alleen niks meer van herinneren. Van Ariel Pink in De Nieuwe Anita weet ik over meer dan twintig jaar alles nog. Nu nog te hopen dat het met Pink beter afloopt dan met Cobain.

2. Congo van David van Reybrouck

Waar komt dat malle idee toch vandaan dat juist makkelijke detectives zich goed lenen voor vakantie lectuur. Ik kies juist liever voor de wat dikkere romans of non-fictie werken. En hoewel ik vooraf twijfelde of het wel iets voor mij zou zijn, zo'n dik boek over de geschiedenis van een Afrikaans land, ben ik blij dat ik het heb meegenomen.

Sterker nog, ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo ondersteboven was van een non-fictiewerk.

Ik zag de auteur laatst in mijn favoriete cultuurprogramma op tv Boeken van Wim Brands, en hij blijkt te schrijven zoals hij praatte: eloquent, lucide en zeer goed geïnformeerd.

Het is een onthutsend verhaal, die geschiedenis van dat immense land, en het wordt door Van Reybrouck zeer spannend verteld. Ook de muziek komt erin ter spraken ('voor Congolezen net zo belangrijk als voetbal voor Italianen'). Dat was voor mij ook een belangrijke reden om het boek te gaan lezen, want ik hou erg van Franco en Tabu Ley. Wellicht dat ik daar nog op terug kom. Maar echt, dit is een boek dat iedereen met enig historisch benul zou moeten lezen. Ja echt: moeten!

3. Imperial Bedrooms van Bret Easton Ellis

Less Than Zero las ik in 1986 omdat het genoemd was naar een liedje van Elvis Costello. Imperial Bedrooms verwijst naar zijn album Imperial Bedroom uit 1982. Samen met Too-Rye-Aye van Dexys Midnight Runners en Lexicon Of Love van ABC, de zomerplaat van dat jaar.

Behalve een citaat op de titelpagina (de openingsregels van het openingsnummer Beyond Belief) en een opsomming met liedjes waar de hoofdfiguur met zijn ex veel naar geluisterd heeft, komt Costello verder niet in het boek voor. De titel is ook niet erg duidelijk, vandaar dat het in het Nederlands Figuranten heet waarschijnlijk.

Maar het boek vond ik aangrijpender dan Less Than Zero, al ga ik dat snel herlezen.

Zelden zo'n pessimistisch, narcistisch boek gelezen, waar ik me niet bij verveelde. De gruweldaden die er in worden beschreven spelen zich net als die in American Psycho al dan niet af in de fantasie van de hoofdfiguur. Minder verontrustend misschien, dit boek, maar beter dan, zeg, Glamorama.

4. Hank III

Nog net op tijd aangeschaft voor de vakantie: Rebel Within' van Hank III, samen met de nieuwe Gaslight Anthem het bewijs dat traditionele americana en rock 'n roll niet oubollig hoeft te klinken.

Ik werd er ook door aangespoord door Tom Waits die in het meest recente nummer van Mojo gastredacteur is. Een aardig idee om het 200ste nummer te vieren. Het is het enige tijdschrift waarvan ik alle edities nog bewaard heb, al denk ik erover het hierbij te laten. Een niet-verzamelaar als ik moet ergens weten te stoppen.

Een van de leukere artikelen in de Mojo is het gesprek dat Waits heeft met Hank III, met wie ik toch al nog nooit een interview gelezen had.

Maar het mooist in het nummer vond ik de hoofdredactionele opening van Waits zelf:

Dear Reader,

They have to feed cows magnets because of all the metal that they eat...like cans, barbed wire, nails, no trespassing signs. They feed them magnets to collect it all in one part of the stomach so it can be removed.

Songs are like so much metal clanging around in me that I have ingested and cannot pass or digest...And the sound of one song banging into another...that is my music.

5. Get Down With The Phillysound

Ik was die hele Dimitri From Paris eigenlijk vergeten toen er een paar maanden geleden ineens een promo bij de post zat met daarop bewerkingen van oude soulhits van het Philadelphia label. Klonk meteen goed!

En het aardige is dat de op BBE verschenen dubbel-cd behalve de bewerkingen van Dimitri van nummers van Harold Melvin & The Blue Notes, Teddy Pendergrass en The Trammps de originelen er ook bij geeft.

Het meest heb ik al lang in huis, maar Living Together van The Jacksons kon ik me niet herinneren.

Toch zijn het juist de remixes waar ik steeds naar teruggrijp. Vooral The Love I Lost en Bad Luck van Harold Melvin zijn door hem meesterlijk bewerkt. Minimale toevoegingen, maar o zo effectief. Superieure disco.

6. Drake: Thank Me Later

Geen krant gezien in Ferrara. Alleen op het treinstation kregen ze dagelijks 1 exemplaar van de International Herald Tribune binnen, verder geen Engelstalige (laat staan Nederlandstalige) krant te krijgen. En dat station lag een uurtje lopen van ons huisje vandaan.

Dan maar geen krant, lekker rustig.

Maar zaterdag toen we teruggingen kocht ik toch maar het enige exemplaar van de Tribune. Niet zozeer voor de popmuziek, want daar berichten ze maar zelden over. Nu dus wel. Een behoorlijke feature was gewijd aan het nieuwe album van r&b-hiphop ster Drake. Zijn muziek was me eerlijk gezegd nog ontgaan, maar het stuk maakte me nieuwsgierig.

Leve Spotify. Ik had geen idee of en bij wie het album in Nederland is verschenen, maar het staat inmiddels gewoon op Spotify. Hartstikke leuke plaat ook. Afwisselend, goed geproduceeerd en een stem die me niet meteen irriteert, zoals bij veel van zijn vakbroeders dat de laatste tijd wel het geval is.

7. Oude pop uit Colombia

Een van de hoogtepunten op de Fabric mix-cd van Optimo, vind ik het moment waarop Shacalao van Cumbia Moderna De Soledad in de mix opduikt. Opzwepende Cumbia, waar ik best meer van zou willen horen.

Dat kan want op Soundway verscheen een puike compilatie Palenque Palenque: Champeta Criolla & Afro Roots in Colombia 1975-1991.

Voornoemde band staat er ook op met een ander nummer, Tetero, terwijl Shacalao opduikt in een versie van Lisandro Meza y su Conjunto.

Ik zal me er de komende tijd in gaan verdiepen, want de cd bevalt erg goed.

Tegelijkertijd kocht ik het zevende deel in de prachtreeks van het Africa Analog label, dit keer niet zozeer aan Afrikaanse pop gewijd maar aan Anibal Velasquez y su Conjunto. Ook bijzonder maar toch wat vlakker dan die compilatie op Soundway.

In het boekje staat dat Velasquez in juni naar Europa zou komen, maar daar heb ik niks meer over kunnen vinden.

8. Vuvuzela FM

Al weer veel te veel suffe wedstrijden gezien. En dan dat geestdodende commentaar van door de NOS uitgekozen 'voetbalkenners'. De BBC heeft Clarence Seedorf, wij moeten het doen met Alfons Groenedijk, of hoe die man ook heet.

Als het me allemaal te veel word zet ik even Vuvuzela FM aan. Ik schiet al in de lach als ik er aan denk. Het is precies wat het zegt te zijn, non stop vuvuzela klanken. Niet onderbroken door commercials, 24/7!

Heerlijk.

9. Ruben And The Jets

Belachelijk duur, die door de familie Zappa zelf uitgegeven cd's met geremasterde Zappa muziek. Maar ik ben toch erg blij met Greasy Love Songs. Een cd geheel in het teken van de in 1969 door Zappa met zijn Mothers Of Invention uitgebrachte plaat Cruising With Ruben And The Jets. Wat een onweerstaanbaar vrolijke muziek is dat toch. Zelfs Zappa haters moeten toegeven dat het hier meesterlijke popdeuntjes betreft. Vooral Ray Collins blijkt een uitmuntend zanger.

Zappa wilde met deze plaat blijk geven van zijn liefde voor doo wop en r&b. Zonder ironie. Wat 'Vaultmeister Joe Travers' precies met de stereomix uit 1968 heeft gedaan weet ik niet, maar het klinkt fantastisch. Ik krijg er geen genoeg van.

10. De vernieuwde NME

Toen ik een paar maanden geleden in Londen Bella Union baas Simon Raymonde opzocht zei hij het al: 'weet je dat de NME sinds een paar weken weer ook voor volwassenen leesbare verhalen schrijft?'

Dat wist ik nog niet. Maar sinds enige tijd kijk ik het blad weer in, en vaak koop ik het. Ik was sinds 1982 een vaste lezer maar hield daar een paar jaar geleden, na me al een jaar of vijf doodgeërgerd te hebben ineens mee op. Maar er staan ineens weer wat langeren verhalen in, ze komen met namen en tips waar ik nog nooit van gehoord heb en kiezen meer voor kwaliteit dan dat ze rekening houden met de doelgroep die ineens vooral uit 12 tot 16 jarigen leek te bestaan.

Ik hou het blad voor u in de gaten!

Ik heb er weer zin in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden