Weer een sensationeel Dekmantel-festival

Festival

Meer dan terecht, dat het Amsterdamse dance-verbond Dekmantel zich dit jaar eens breed in de schijnwerpers zet bij een maar liefst vier dagen durend Dekmantel Festival. Het dj-collectief groeide in een paar jaar uit tot evenementenorganisatie van hoog house- en technoniveau, tot platenlabel, noem maar op. Een aanwinst voor de elektronische muzieksector in Nederland, en tegenwoordig ook al ver buiten de landsgrenzen.

Foto Bart Heemskerk

Dekmantel viert dit jaar festivals tot in Kroatië. En in Amsterdam hoor je van het Amsterdamse Bos tot in het Muziekgebouw aan 't IJ en het Bimhuis nauwelijks Nederlands. De Britten, Spanjaarden, Duitsers en Fransen weten Dekmantel te vinden.

Dat is begrijpelijk. Dekmantel heeft zichzelf een mooie maar moeilijke taak gesteld, en die spreekt tot de verbeelding. De club wil op de vierde editie van het Dekmantel Festival de allerbeste dj-sets combineren met vooruitstrevende en experimentele elektronische livemuziek. En doet, zoals dit jaar, dan ook nog eens minutieus onderzoek naar de wortelen van die elektronische muziek. Opdat we maar blijven beseffen hoe ongelooflijk breed en rijk geschakeerd de elektronische muziekgeschiedenis is.

Blikverruimend

Natuurlijk: er zijn vaker lijnen getrokken tussen de huidige dance-cultuur en bijvoorbeeld de klassieke muziek, de Afrikaanse ritmekunst. Vooral het Muziekgebouw aan 't IJ programmeert al jaren blikverruimende dance-avonden, en het is dus logisch dat ook dat podium donderdag opengaat voor Dekmantel. De line-up in het Muziekgebouw, het Bimhuis en de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord is spectaculair. Dekmantel gaat iets minder ver terug in de dance-timeline en legt de bloedverwantschap bloot met bijvoorbeeld de jazz- en sambarock van de Braziliaanse band Azymuth. De Brit James Holden, die eerder al als dj optrad bij Dekmantel, vervolgt zijn persoonlijke muzikale zoektocht in de bedradingen van de modulaire synthesizer - het favoriete gereedschap uit de krautrock van de jaren zestig en zeventig. En Dekmantel gooit een lijn uit naar de industriële postpunk en 'body music' van bijvoorbeeld Cabaret Voltaire, een avant-garde-fenomeen uit het new-wave-tijdperk.

Die laatste show valt tegen. Cabaret Voltaire, tegenwoordig de eenmansband van oprichter Richard H. Kirk, laat de industrieel beukende elektronica klinken alsof die met prikkeldraad uit de luidsprekers wordt getrokken: vies, hoekig, niet opwindend. De visuals bij de live-show zijn achterhaald: beelden van de oorlog in Oekraïne, Hitler en Josephine Baker - het zal wel. Maar het is wél mooi te horen hoe in die industriële postpunk uit eind jaren zeventig al de kille techno schemert, die we nog steeds door het clubleven horen blazen.

Dekmantel

Muziekgebouw aan ’t IJ, Bimhuis, Tolhuistuin, EYE, Melkweg, Amsterdamse Bos, 04 t/m 07/08, Amsterdam.

Onaardse schoonheid

Van een onaardse schoonheid is daarna het concert van Alessandro Cortini in het Bimhuis. Cortini speelde lang bij de industriële rockband Nine Inch Nails, maar als solo-artiest laat hij zich niet vaak zien. Best verrassend dat de Italiaan voor Dekmantel rust zoekt bij ambient-achtige en prachtig verstilde soundtrackmuziek, onder geprojecteerde beelden van onheilspellende bossen. Cortini laat melancholiek bubbelende patronen vloeien uit niet meer dan een sequencer, een mixertje en een stuk of zes analoge gitaareffecten. Een ontroerd Bimhuis hoort verwijzingen naar Italiaanse horrorsoundtracks uit de jaren zeventig, en de peilloze melodieuze treurnis van de eeuwige echovelden. Als Cortini een van zijn effectpedaalknopjes een millimeter naar links draait, gaan er compleet nieuwe werelden van sonische dissonanten open: adembenemend. En dat op een instrumentarium dat past in een handbagage-koffer. Elektronische muziek in zijn meest pure vorm.

Daar staat de show van de Amerikaanse Holly Herndon, een dag later in het Amsterdamse Bos, dan weer lijnrecht tegenover. Herndon maakt toekomstmuziek met uitsluitend de laptop en laat haar stem, live ingezongen, in duizend digitale fragmenten door blikkerige ritmes glijden, zoals ze ook deed op haar verbijsterende plaat Platform uit 2015. En toch maakt ze met die plastische esthetiek onwaarschijnlijk aangrijpende - en menselijke! - live-muziek, die een volle podiumtent nog aan het dansen krijgt ook. Weer een sensationeel Dekmantel-optreden.

Foto Bart Heemskerk

Zo neemt het festival de elektronische muziek bij de tang, tussen een ver verleden en een net zo verre toekomst. En eigenlijk doen de Amerikaanse dj's Theo Parrish en Marcellus Pittman dat later ook bij een ruim vier uur durende draaibeurt, waarin ze van obscure jazz uit de jaren vijftig via Afrobeat en vroege funk langzaam optrekken richting diepe house en techno. Je hoort zeventig jaar dancegeschiedenis aan je voorbijtrekken en krijgt de historische verbanden ineens glashelder in de oren. En dan kun je er ook nog eens onmogelijk stil bij blijven staan.

Onvergetelijk. En wat puzzelt Dekmantel hier een memorabel festival in elkaar.

Dekmantel, Muziekgebouw aan 't IJ, Bimhuis, Tolhuistuin, EYE, Melkweg, Amsterdamse Bos, 04 t/m 07/08, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.