Weemoed over corso: ‘Er gaat al zo veel het slop in’

De laatste optocht van het Bloemencorso Aalsmeer...

Er komt zaterdag een miljoen bloemen deze kant op, moet de uitbater van het bloemenstalletje op het Stadionplein in Amsterdam hebben gedacht, wat zou ik de zaak opengooien? Om de hoek is bloemenzaak Primavera wel open. Eigenaar Ferry Renckens maakte ze allemaal mee, de 59 bloemencorso’s tot 2007. ‘Vreemd genoeg verkocht ik altijd slechter op die dag. Ik denk dat de mensen niet nog een keer wilden wachten op bloemen.’

Massa’s mensen trok het Aalsmeerse Bloemencorso vroeger, in 1948 begonnen als hulde aan de nieuwe vorstin Juliana. ‘Dat is voorbij’, zegt Renckens. ‘Nu vertrekken ze vrijdags met de auto naar de camping. Het corso houdt ze echt niet in de stad.’

De afnemende belangstelling speelde mee in het besluit van stichting Bloemencorso Aalsmeer om de 60ste editie tevens de laatste te laten zijn, erkent voorzitter Arie Buijs. Maar het belangrijkst was dat de hoofdsponsor, de Aalsmeerse bloemenveiling, zich uit dit evenement terugtrekt. Vele tonnen stak ze erin. Buijs: ‘Het is gewoon niet meer op te brengen.’

Komt ook: vroeger opereerde de veiling vooral regionaal, en eens per jaar werd met het corso goodwill uitgestrooid; maar meer en meer moet de veiling in wereldwijde harde concurrentie het hoofd boven water zien te houden. Om toch het einde feestelijk te maken, is net als in de jaren vijftig het Olympisch Stadion afgehuurd voor een grande finale.

Langs de route van de stoet met 17 praalwagens en 25 met bloemen versierde reclameauto’s valt veel weemoed op te tekenen. ‘Doodzonde’, vindt Rudolf Swart (81), ‘we raken weer een stukje kwijt van wat Amsterdam naar voren bracht. En er gaat al zo veel het slop in.’

‘Het corso is gezelligheid’, zegt Gerrit van Schaik (81) uit Amsterdam. Hij en zijn vrouw gingen altijd . ‘Maar het is te duur’, weet hij. ‘En de jeugd gaat tegenwoordig naar de grote evenementen.’

Vroeger was dit een jaarlijks hoogtepunt, herinneren zich Rob en Thea de Groot uit Amstelveen. ‘Als kinderen keken we met open mond. Anderhalf uur tevoren ging je op klapstoeltjes klaar zitten, opa en oma kwamen ervoor over. Al die mensen die eraan meewerkten – de hele gemeenschap leefde ernaar toe.’

In een wagen zit gauw 1500 manuren werk, zegt voorzitter Buijs. ‘Wij zijn in juni met de opbouw begonnen’, zegt Daan Eikelenboom (56), eigenlijk verpleger maar nu als vrijwilliger verantwoordelijk voor de bloemen op de draken- en feeënwagen van comité Aalsmeerderbrug. ‘Ik mocht er voor 5000 euro aan bloemen in steken. Ik heb echt uitgepakt.’

Duizenden rozen, gerbera’s, anjers, dahlia’s, en lelies, maar ook exotische soorten als paradijsvogelbloemen en vleesetende planten trekken voorbij. Clepis Henriquez ziet het voor het eerst en is enthousiast. Het doet hem denken aan het carnaval uit zijn geboorteland Curaçao. ‘Voor het laatst? Waarom? Dit is toch prachtig?’

Maar Fanny Pet (13) zit als figurant kou te lijden op praalwagen Thunder & Lightning van comité Centrum. Ook zij vindt het jammer, ‘maar als ik niet meedeed, zou ik er niet snel naar kijken.’

Als de stoet het stadion binnenrijdt, klinkt, als om de jaren-vijftig-sfeer te onderstrepen, Koning Voetbal. De tribunes gaan uit hun dak.

Figurant Monique Vreeken weet nog niet wat ze met alle tijd gaat doen die ze volgend jaar overhoudt als geen praalwagen hoeft te worden opgebouwd. ‘Ik maak me geen zorgen. Maar de oudere vrijwilligers, die konden wel eens in een zwart gat vallen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden