WEEKBLADEN

Nieuws na sluitingstijd is voor de weekbladen als een oude liefde op je trouwfeest: 'Goh, jij hier, wat leuk'. Enerverend, maar gelegen komt het zelden....

'Het kan verkeren', schrijft Elsevier in een omslagverhaal over aandelen en waarom het zo deksels verstandig is te beleggen. Gaat wel 's mis, en dan kan het warempel 'inderdaad verkeren'.

Geen groter gelijk dan dat van maandag. Van Hongkong tot Damrak stortten de beurskoersen in. Om die quote ('Geen crash, wel flinke schommelingen') van Corné Zandbergen, één van zes geraadpleegde experts, viel nu minzaam te grijnzen. Maar allicht was toch ook het moment gekomen om de kop een draai te geven. Zal zoiets zijn geweest als 'Beleggen' Werd: 'Beleggen na de koersval'.

Toen kwam dinsdag. Aandelen trokken even hard aan als ze waren gekelderd. Kop en grijnzen waren bijgebeend door actualiteit.

Verder hamert Elsevier nog eens op de kwestie-Bouterse: analyse die de 'coup' in Suriname zijdelings meepikt. Net als elders: zowel een necrologie voor Bert Haanstra als een kek stukje over de 'kekke' gekapseisde nieuwe Mercedes.

Da's pas verrassend: Erica Terpstra wil in het IOC als ze geen staatssecretaris meer hoeft te zijn. En René van der Linden is weggepest. De over paspoorten gestruikelde politicus loopt leeg over littekens en de 'vijfde colonne' in zijn CDA:

Bert de Vries (. . .) liet me vallen. (. . .) Het werd me duidelijk dat Bert de Vries een geheime deal met de VVD had gesloten.

Ook Daphne Deckers, model en actrice, over roddelbladen:

Ik had bijna een nieuw boek af, Slank zonder diëten, dat kan ik wel in de prullenbak gooien.

En kunstenaar Ronald Ophuis - die van Sweet Violence, een doek waarop twee kinderen worden verkracht. Op last van justitie werd het verwijderd als zijnde kinderporno. Ophuis zoekt naar 'de intensiteit, de wreedheid en fantasie van kinderen', naar de heftigheid van wat nooit eerder geschilderd is.

De rechter zei dat het werk bedoeld is als aanklacht, dat is natuurlijk niet zo. Het is gewoon een amoreel ding (. . .).

Frank Boeijen mag zijn nieuwe cd pluggen, na een jaar lang Azië te hebben bereisd. De muzikant blijft een gewone jongen bij al die was-je-ook-op-zoek-naar-jezelf-vragen.

Nee, ik was gewoon op reis.

En:

Ik bedenk wat we allemaal bedenken op zo'n regenachtige middag.

Ook Stella Braam, door Grijze Wolven opgejaagde en ondergedoken journaliste. Portret over undercover-werk aan de onderkant van de samenleving, en bedreigingen door extreem-rechtse Turken over wie Braam haar boek schreef.

Dat boek wordt door HN zonder mededogen gefileerd: Geen feiten of cijfers, 'puur natte-vingerwerk'.

Waarna Braam in De Groene, het blad waarin ze zelf publiceert, kan grimlachen. Niet meer bang voor wolven is ze teruggekeerd naar woning en kantoor, genezen van de naïeve veronderstelling dat Nederland haar wel zou beschermen, boos en vastberaden.

Voorts een verslaggever op pad tussen daklozen, straatkranten verkopend. Dat-ie undercover ging is overdreven, en na Braam zelfs een wat gênante pretentie.

Oók verrassend: Thijs Wöltgens over de mediadans rond verkiezingsprogramma's, en vooral over het CDA-program. De gewezen PvdA-fractievoorzitter en huidig burgemeester van Kerkrade acht het CDA-program superieur, want 'geboren uit vertwijfeling'. Het is een 'communitaristisch' program, schrijft Wöltgens, dat zich afzet tegen het individualisme van het liberale denken.

Over Jaap de Hoop Scheffer:

Het communitarisme is een filosofie van het dorp. En dat past nog niet zo makkelijk bij de kosmopolitische Weltgewandheit van de CDA-lijsttrekker.

Dijkstal volgt Bolkestein op bij de VVD, deduceert HP/De Tijd uit lichaamstaal en halve uitspraken. En Auke Kok verhaalt smakelijk van Amsterdams megalomane Zuidas (waar het Philips-hoofdkantoor komt): het mag wat kosten tegenwoordig, zo'n pandje, want in Amsterdam is 'de trilfactor nu eenmaal hoger', heerst 'het momentum', en zit de internationale school op loopafstand, net als skybox en beurs.

Op pad met minister van Defensie Voorhoeve in Bosnië ('Ik weet precies wat ik heb gedacht, gedaan, gezegd en geschreven'), en met thriller-auteur Tim Krabbé (die waarlijk alleen in eigen boeken spannend is). In de serie Zelfportret bioloog Midas Dekkers:

Mijn nieuwe boek is dikker dan mensen van me gewend zijn. Of het zal nu blijken dat ik een briljant cultuurhistoricus ben, óf ik val lelijk door de mand.

Henk Blanken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden