WEEKBLADEN

Vrij Nederland wijdt een lijvig omslagartikel aan J.J. Voskuils sleutelroman 'Het Bureau' (zeven delen). De echte personages komen aan het woord, de dames en heren van het Instituut voor Dialectologie, Volkskunde en Naamkunde in Amsterdam....

HENK STRABBING

ELSEVIER

Het omslagverhaal gaat over Kansen op de

file gaat staan. Misschien krijgt hij daartoe opdracht van zijn baas. Oké, maar dan nog kan bijna elke automobilist ten minste een deel van de rit met het openbaar vervoer of met de fiets maken.

Interviewer Hugo Camps noemt Harry Mulisch een 'elegant skelet dat goed kan nadenken'. Maar de 69-jarige Goethe van het Leidseplein, die nu via de vertaling van De ontdekking van de hemel in Amerika met Homerus, Dante en Dostojevski wordt vergeleken, relativeert(?) dat op zijn speciale manier:

Wat is Nederland in het buitenland? Klompen, kaas en tulpen. Dat een Hollander ook nog mooie boeken kon schrijven, was voor Amerikanen nieuw. In Duitsland heb ik Connie Palmen en nog een paar jongens in mijn kielzog meegenomen. Misschien gebeurt in Amerika hetzelfde. Wat kan een mens van mijn leeftijd nog meer verlangen? Als je begint met schrijven ga je je meten aan je generatiegenoten, in een tweede fase worden dat generatiegenoten in het buitenland. En nu mag ik me meten aan de grootste namen uit het verleden. Nee, zeuren kan niet meer.

DE GROENE Een voorpublicatie uit het toneelstuk Emily, of het geheim van Huis ten Bosch (waar staatssecretaris Nuis geen subsidie voor wilde geven) en het einde van kalfsvlees-eten door de gekke-koeienziekte. Sommige oude koeien komen daarentegen toch nog goed terecht, in het rusthuis voor oude beesten van Bert Hollander in Oldeberkoop.

Ja, ik ben vreselijk idealistisch. Ik doe het voor die beesten. Ik heb een uitkering en doe dit er dus bij. Ik vind het gewoon een vorm van beschaving. Het is moreel onverantwoord om mensen te doden, maar voor beesten geldt dat kennelijk niet. Dat vind ik niet kloppen. De mens is helemaal niet gebouwd om vlees te eten, want het darmstelsel is veel te lang. Ze hebben een natuurlijke afkeer van bloed en de meesten worden onpasselijk als ze het zien. Katten daarentegen krijgen juist zin in eten als ze vers bloed ruiken. Misschien laten door mijn Stichting meer mensen het stukje vlees staan, omdat ze zich realiseren dat het eten van vlees hun is aangeleerd.

VRIJ NEDERLAND Zeer dikke vrienden, ondanks de sportieve concurrentie: Rintje Ritsma en Falko Zandstra. De laatste zou het, want keurig getrouwd, nooit doen, maar Rintje maakt het met zijn reclamespotjes voor Sanex steeds pikanter. De wereldkampioen legt uit:

Op de nieuwste zie je me de liefde bedrijven. Moest ik wel even nadenken hoor. Is dat spotje niet te extreem, vroeg ik me af. Maar uiteindelijk vind ik het wel meevallen. Je ziet eigenlijk weinig vrouw, het zijn allemaal heel korte fragmenten. En een beetje choqueren kan geen kwaad. Het schaatsen is toch al zo kneuterig en rechtlijnig.

HN-MAGAZINE Dries van Agt is na jarenlange afwezigheid Nederland een beetje gaan bezien met meewarigheid, maar toch ook met tederheid. Maar zijn grote liefde blijft Japan:

Het aantrekkelijkste is dat ik er wezenlijk niets van begrijp. Het is en blijft een mysterieus land, maar daar kan het antwoord natuurlijk niet bij blijven. Wat me in Japan fascineerde was en is de rijkdom aan rituelen. Mooi vind ik ook het samenspel tussen een verleden dat millennia oud is en de daaruit stammende cultuur enerzijds, en een heden dat vervuld is van spectaculaire technologieën anderzijds.

HP/DE TIJD Een special over het feit dat wij Nederlanders rijk zijn maar bang om met die rijkdom iets te doen. Loterijmiljonairs springen bij ons niet uit de band maar gaan potten. En hoe ziet de portemonnee van een aantal bekende Nederlanders er uit? Muzikant Hans Dulfer komt met zijn ideeën omtrent zo'n kleinood vervaarlijk dicht bij die van professor Pim Fortuyn, terwijl ze verder toch in het geheel niets gemeen hebben. Dulfer:

Een portemonnee heb ik niet en eigenlijk om een wat gekke reden: ik draag altijd strakke broeken en met een portemonnee in je achterzak loop je dan met zo'n lelijke bult.

Fortuyn:

Ik bewaar mijn portemonnee altijd in de binnenzak van mijn jasje, nooit in mijn kontzak. Dat vind ik zo'n raar gezicht. Ik snap nooit waarom mannen dat doen. Als een man met een lelijke kont het doet, denk ik: nou ja, ach. Maar als ze een aantrekklijk kontje hebben. . . zo'n bult, geen gezicht.

Henk Strabbing

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden