WEEKBLADEN

De omslagverhalen: HP/De Tijd: de opmars van McDonald's. Elsevier: seks en kind. De Groene: debuterende auteurs. VN: Arnhem Spijkerkwartier. HN: Castro en het Vaticaan....

VRIJ NEDERLAND

Hoofdredacteur Joop van Tijn houdt zich bezig met twee collega's die beiden ex-hoofdredacteur zijn of waren. Over de ene:

Rinus Ferdinandusse is vijfenzestig geworden. Niet zonder kleerscheuren, maar wel vitaal. Met een nu al legendarische erfenis: Vrij Nederland, een blad dat natuurlijk onder veel moeilijkere omstandigheden en met levensgevaar is opgericht. Maar waarvan hij, met door hem aangetrokken en opgeleid nakroost, gedurende bijna veertig jaar het bestaansrecht heeft verzekerd en vastgelegd.

De ander is Sytze van der Zee. Vier pagina's mag de onlangs vertrokken hoofdredacteur van Het Parool zijn gal spuwen. Hoe ging dat op het laatst met Van der Zee's tabloid-plan?

Toen zei ik tegen Smaling: ik wil nu weten wat we gaan doen. En hij zei: ik zie het niet zitten. Ik: dan heeft het weinig zin meer. Nee! zei hij, laten we er nog eens over praten. En daarop zei ik: nee, Cees, ik leg mijn portefeuille op tafel. Toe nou! riep hij, daar kunnen we toch volgende week maandag over praten! Nee, zei ik, Cees, jij hebt ooit eens tegen mij gezegd: een hoofdredacteur legt één keer zijn portefeuille op tafel. En ik lég nu mijn portefeuille op tafel. Ik wil weten wat we gaan doen. En toen zei hij weer: ik zie dit niet zitten.

HP/DE TIJD

Gerrit Brox vertrekt als burgemeester van Tilburg. Eervol, maar hij baalt toch. In 1993 deed hij nog een poging om weer in de Tweede Kamer te komen. maar het antwoord was:

Nee, joh, blijf jij maar lekker in Tilburg. Als je me nou vraagt waar ik spijt van heb...dáárvan. Ik had het in de Kamer verschrikkelijk mooi gevonden. Juist nú had ik er graag willen zitten. Natuurlijk, het spel, de oppositie. Prachtig. Ik houd erg van het debat, neem graag standpunten in.

De Honderd Vragen zijn ditmaal voor Toon Hermans (bijna 80). Wie is hij?

Dat weet ik niet - ik word geleid. Ik ben een totaal ongericht zooitje. Van leven en doen en niet weten waarom. Niet weten vooral. Words mean nothing. Ik ben van nature zo. Soms is dat prachtig en soms ook verschrikkelijk.

DE GROENE

De Haagse advocaat mr. Wladimiroff verdedigt voor het Joegoslavië-tribunaal de Bosnische Serviër Dusko Tadic die beschuldigd wordt van vreselijke oorlogsmisdaden. De advocaat ziet Tadic' toekomst rooskleurig:

De punten van de akte van beschuldiging met betrekking tot verkrachting en doodslag in Omarska heeft men laten vallen. Ik denk dat Tadic ook kans maakt vrijgesproken te worden van dat geval van castratie in het kamp Omarska. Wat de rechters ten aanzien van de overige punten zullen beslissen, kan ik niet zeggen. Maar de bewijsvoering is soms verwarrend, en men moet er ook rekening mee houden dat wij een alibi voor Dusko Tadic hebben gepresenteerd.

Jorien van den Herik, voorzitter van Feyenoord, past niet in het voetbalwereldje. Hij praat in echte zinnen en houdt van de waarheid. Heel ongewoon. En was hij wel die windsnelle rechtsbuiten van 'De Pelikaan'? Volgens zijn portrettist Adriaan Jaeggi:

Niemand gelooft hem. Deze man is nooit voetballer geweest. Hij heeft er het lichaam niet voor, hij heeft er het hoofd niet voor, hij heeft geen gevoel voor de typische voetbalhumor - zoals het verstoppen van iemands kicksen vlak voor de wedstrijd - en hij kan de relativiteit van het spelletje wel inzien. Hij weet dat er belangrijker dingen in het leven zijn dan voetbal.

ELSEVIER

Hugo Camps spreekt John de Mol senior. De vader van de helft van Endemol en Linda vertrekt als directeur van Conamus waar hij de Nederlandse amusementsmuziek promootte.

Okay, eind deze maand ga ik met pensioen. Tot mijn verbazing ben ik dan vijfenzestig. Maar ik ga bij Conamus niet weg als een arme klerk. Dat zou mijn zoon ook nooit toestaan. Privé ben ik tot achter de honderdste komma betrokken bij Endemol. Dat is respectabel genoeg om u te kunnen geruststellen: ik heb een onbezorgde oude dag. Ik kan me alles permitteren binnen normale grenzen. Nee, geen tweede huis zoals John en Linda, maar daar vraag ik ook niet om.

HN-MAGAZINE

De verguisde grondlegger van het IKOR, zoals de interkerkelijke omroep ooit heette, wordt herontdekt. Mr. Wim Meijboom is inmiddels tachtig en woont in een seniorenwoning in Emmen. In 1959 moest hij uit Hilversum verdwijnen, na een uit de publiciteit gehouden zedenaffaire. Hij vertelt over zijn leven:

Als ik een huis-tuin-en-keuken-homoseksueel was geweest, dan zou ik in de jaren zestig nooit zo'n bruisend leven hebben geleid. Ik ben er echter op ingesteld dat ik alles precies doe zoals ik het wil. Het is vrijwel ondenkbaar dat ik langdurig zou samenleven.

Henk Strabbing

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden