WEEKBLADEN

In Frankrijk hebben de intellectuelen het ook al zwaar. Filosoof/..

schrijver Alain Finkielkraut schreef acht jaar geleden De ondergang van het denken en de boodschap heeft sindsdien alleen maar aan kracht gewonnen. Voor èchte denkers is er geen interesse meer:

Onze meningen worden nauwelijks opgepikt door de media.

Ach, wat gruwt hij van het niveau van de campagnes. Veel holle retoriek, geen discours. En een Frankrijk onder Chirac belooft weinig goeds:

Het onderwijs is bij uitstek een politieke kwestie. Hij wil er een referendum over houden, hoe is het mogelijk?

De balans van veertien jaar Mitterrand?

Hij was diegene die Joegoslavië schaamteloos heeft onteerd, en dat neem ik hem het meest kwalijk, meer nog dan dat monarchistische karakter van zijn bewind.

Maar ja, Finkielkraut kan roepen wat hij wil, hij wordt toch niet gehoord:

Journalisten vinden dat de intellectuelen zich te vaak hebben vergist in het verleden. Enige bescheidenheid bij de intellectuelen vinden ze daarom op hun plaats.

Leve de luwte, vindt Ruud Gullit. Geleidelijk aan gaat hij op zoek naar het andere leven. Hij gaat veel reizen:

Naar Mexico bijvoorbeeld om die trap te zien waar de Maya's hun vijanden vanaf gooiden, nadat ze ze eerst hadden sufgeknuppeld. Ze waren zo wreed en tegelijk zo sociaal. Dat intrigeert me.

Het grote Gullit-interview bevat aardige doorkijkjes in 's mans privé-leven. Het jaar 1989 stond in het teken van rouw en wederopstanding. Het huwelijk met zijn jeugdliefde liep stuk en een knieblessure weerhield hem van voetballen. Hij revalideerde in Amsterdam, alleen, in de Beethovenstraat.

Het was zo leuk, zo ontzettend leuk. Ik deed mijn boodschappen, draaide een wasje, streek eens een overhemd: allemaal heel gewone dingen, maar ik had er nooit tijd voor gehad.

Hij werd bang voor verliefdheid:

Maar op een goede dag leerde ik mijn huidige vrouw kennen en meteen was het raak. Ze raakte zwanger. Ik loop dan niet weg, maar neem mijn verantwoordelijkheid.

Kees van Beijnum schreef een roman over zijn oude buurt, Dichter op de Zeedijk. Dat heling strafbaar is, daar had hij als jongetje geen idee van:

Hier kwamen vaak kerels de cafés binnen, dat waren net aangeklede kapstokken, wandelende vitrines. De armen vol klokjes, tien jassen over elkaar aan. Iedereen dook erop en keek of er iets van zijn gading bij zat.

Heel veel over de oorlog, waaronder een mooie beschrijving van de laatste week van het Derde Rijk en een minutieus verhaal over de ontsnapping van zeven oorlogsmisdadigers uit de Bredase koepelgevangenis. Ook mooi: een interview met Eduard Groeneveld, oud-bibliothecaris van het RIOD.

Hij kreeg eens een jongen op bezoek die foto's van een kamp voor collaborateurs wilde zien:

Hij bekeek die foto's en barstte ineens in tranen uit. Je zag van die dappere BS'ers een stel SS'ers bewaken die op de grond liggen en zich eindeloos moeten opodrukken. Dat was platte pesterij van die BS'ers. Die jongen herkende zijn vader als een van de gevangenen.

En nog maar eens de pakkende oorlogsfoto's van Robert Capa. Met diens verzuchting, medio '45, dat hij wel genoeg had van de oorlog, die hij vergeleek met een ouder wordende actrice:

Steeds minder fotogeniek en steeds gevaarlijker.

Bibeb praat met schilder Kees Verwey:

Napoleon heeft gezegd: er zijn geen details. Dat is een belangrijke uitspraak. Daar heb ik veel aan gehad.

De grootste vernedering die het Amerikaanse leger ooit onderging: 30 april 1975 viel Saigon. In Vietnam wordt deze week niet de val maar de hereniging van het land gevierd. Een reportage waarin een Amerikaanse oorlogsveteraan aan het woord komt. Hij werkt en woont in Saigon en merkt niets van wrok:

Ruim de helft van de bevolking is jonger dan 25 jaar. Bijna zeventig procent van hen heeft geen werk. Jongeren kunnen het zich niet veroorloven zich druk te maken over het verleden.

Ook een reportage vanuit Oklahoma City. Een echtpaar dat wegens huurachterstand uit huis zou worden gezet behoort tot de slachtoffers. Op tv vertelt de volledig ontregelde dochter dat de huisbaas is langs geweest. Of ze zo snel mogelijk het pand wil verlaten:

Bovendien wilde hij dat ik het gras nog zou maaien.

Marcel van Lieshout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden