WEEKBLADEN

Het normen-en-waarden-debat is helemaal terug in de weekbladen. Opvoeding, ethiek en respectvol omgaan met de dood: kan dat wel worden overgelaten aan de 'calculerende burger'?...

MIRJAM PRENGER

ELSEVIER

Toenemend geweld van jongeren, die ogenschijnlijk om niets erop los slaan, leidt tot veel verwarring onder de autoriteiten, signaleert Elsevier.

De ene partij eist 'meer blauw op straat', de andere mikt op meer welzijnswerk, een derde roept falende ouders en onderwijzers ter verantwoording, een vierde geeft geweldsfilms en drugs de schuld en een vijfde koppelt jongerencriminaliteit vooral aan een gebrek aan sociaal-economische kansen.

De oplossing is volgens Elsevier simpel: gewoon de kroegen eerder sluiten. Dan drinken jongeren zich niet meer laveloos, ontsporen ze minder snel en hoeft de politie minder in te grijpen. Of over zich heen te laten komen. Een agent:

Het is niet te geloven wat die jongeren allemaal tegen je durven te zeggen. Echt dat je denkt: Jij zou een knal voor je kop moeten hebben.

DE GROENE

Minder drinken zou ook een oplossing zijn voor het probleem waar de Groene zich over buigt: het wildplassen. Voor de medewerkers van Stadsreiniging een almaar terugkerende plaag.

Ze zeggen dat ze het niet meer kunnen ophouden. Nou, als ik het kan, dan kunnen zij het toch ook? Ook al heb je nog zoveel gezopen. Het ontbreekt die gasten gewoon aan een stuk elementaire opvoeding.

Waar de andere weekbladen volstaan met overwegend positieve recensies van Connie Palmens 'liefdesroman' I.M., winden in de Groene liefst twee auteurs zich hevig op over de hype rond de 'Spice Girl van de Nederlandse letterkunde'.

Het felst is columnist Sylvain

Ephimenco. Van echte rouw is bij Palmen geen sprake meer, schrijft hij, getuige haar media-optredens:

Ze is nu in de fase beland waar platitutes en clichés over Liefde en Dood vrolijk aan de man worden gebracht. Dat de dode in kwestie toevallig wars was van dit soort taferelen, doet er niet meer toe.

VRIJ NEDERLAND

Meer rouw in VN, dat sprak met fotografe Marrie Bot over haar portretten van uitvaart- en rouwrituelen in multicultureel Nederland. De foto's maken duidelijk hoe ingrijpend de ontkerkelijking begrafenissen en crematies heeft veranderd. De verschillende allochtone groepen kennen nog heel duidelijke, nauwkeurig voorgeschreven dodenrituelen, waarbij veel verdriet wordt getoond. Autochtone Nederlanders beperken zich tot rouwtradities, zonder een overdaad aan emoties. Het verdriet van de allochtonen is echt, benadrukt Bot:

Maar idealiseer het niet. Zeg niet dat hun manier van omgaan met de dood mooier of beter is. Aan uiterlijke omstandigheden kun je niet afmeten hoeveel verdriet iemand heeft.

En wat de doden betreft, in VN ook het laatste interview met Martha Gellhorn, de grand old lady van de oorlogsjournalistiek, die begin deze week overleed.

HN-MAGAZINE

Is de medische wetenschap te ver doorgeschoten in de voortplantingstechniek? Gedragen paren zich steeds meer als consumenten, die menen dat zij recht hebben op kinderen - 'de conceptie als inzet van de calculerende burger'? Veelbelovende vragen die in drie essays in HN bloedeloos om zeep worden geholpen. Veel gemeenplaatsen, omslachtige inleidingen en geen enkele prikkelende gedachte. Enkel de roep om een overheid die 'strikte regels' oplegt. Maar waar de grenzen moeten liggen, blijft onduidelijk.

HP/DE TIJD

Vroeger was niet alles beter. Maar sommige dingen wel, waarschuwt rechtsfilosoof Andreas Kinneging in HP/De Tijd. Zeker wat de vorming betreft. Het oude humanitas-ideaal is opgeofferd aan de ideologie van de boekhouders, aldus Kinneging.

Het ontbreekt de huidige elite aan de notie van wat wel en wat niet kan. (...) Ze is meegegaan in een samenleving waarin de normen van het bedrijfsleven zijn overgebracht naar de publieke sfeer.

Pikant genoeg wordt het interview met Kinneging, een vooraanstaand VVD-intellectueel, gevolgd door een essay van Bart Tromp over het gelijk van Marx. Kan een samenleving die het economische boven al het andere stelt, nog wel in stand blijven?

Het is de vraag die al jaren doorklinkt in de discussies over 'normen' en 'waarden' en 'calculerende burgers', maar die ook de schizofrenie van het neoliberale conservatisme aan beide zijden van de Atlantische Oceaan verklaart, waar enerzijds nietsontziende ruimte voor 'de markt' wordt opgeëist onder gelijktijdig gejammer over de teloorgang van familiewaarden, buurtgevoel en Zivilcourage.

Mirjam Prenger

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden