Wederopbouwtent

DE HOEK onder Yvonnes erf zakt weg. Waait weg, beter gezegd. Haar strandhuisje is het eerste op de zandwal tussen Bloemendaal en Zandvoort en vangt daardoor veel wind....

Ook haar nichtjes helpen zand te verplaatsen. Rob ook, de buurman van verderop. Hij zweet. Zijn vrouw komt aanlopen. 'Rotweer', zegt ze, 'waar is die son nou?' Amsterdammers aan de Noordzee.

Rob gooit een schep zand tegen haar benen. Yvonnes nichtjes gooien zand naar hem. Hij gooit scheppen zand terug. Enzovoort. Over en weer steeds hoger. Tot in de bilnaden, tussen borsten, over de hoofden. 'Je komt niet meer de tent in', zegt de vrouw van Rob tegen Rob, 'ik heb al geveegd.'

'Gaan jullie naar huis?' vraagt Rita, het zusje van Yvonne.

'Ja', zegt Rob.

'Ik had anders willen vragen of je even naar mijn afvoer wilt kijken.'

'Je afvoer?'

'Ja, die in het kastje. Die druppelt.'

'Hij liever dan ik', zegt Rob. Mompelend, vaststellend, niet eens bedóeld om geinig te zijn.

'Het is tijd om te zwemmen', roept Yvonne.

Zes vrouwen verzamelen zich. Er komt er nog een, en nog een, allen gehuld in handdoeken en badlakens. Warm is het niet meer. Voelt het niet meer, na de hittegolf van de vorige week. Toen je achter de tent wegschroeide en het ook voor de tent, in de wijdheid van strand en zee, niet uit te houden was. Omdat de wind uit het oosten kwam en dus geen verkoeling bracht.

'Eigenlijk vind ik', zegt de vrouw van Rob, 'dat als je hier bent, er geen dag mag voorbijgaan zonder dat je even zwemt in zee. Zelfs op moederdag lag ik in het water.'

'Twaalf graden of zo was het toen?'

'Nee tien.'

Nu is het zeewater achttien graden.

Yvonne heeft deze ochtend haar moeder uit Amsterdam gehaald. Voor de brunch (en natuurlijk de rest van een zo lang mogelijke, lome dag aan zee) achter de tent op het strand.

Direct na de oorlog, in 1946, gingen zij en haar man, die bij de politie werkte in Amsterdam, met de trein naar Zandvoort. Om te kijken of ze een plek op het strand konden krijgen. Bij een kampeervereniging.

De eerste kampeervereniging was al vol, de tweede ook. Ze liepen net zo lang langs de vloedlijn tot ze bijna bij Bloemendaal waren, bij Helios, en daar was nog plaats. Voor een tent. Het waren bijna allemaal nog echte tenten toen, van linnen. Vijf rijen breed op het strand.

Maar een enkeling had iets staan wat op een huisje leek. Zij pas in 1957. Haar man was geleidelijk aan voor vastigheid gaan zorgen. Eerst met stukken board aan de onderkant van de tent, een steviger deuropening. Ramen die hij van een Amsterdams gebouw dat gerenoveerd werd - maar toen heette dat nog niet zo - mocht meenemen.

Het was letterlijk de tijd van wederopbouw na een oorlog, en sober moest je leven. Hartstikke blij waren ze met hun tent aan zee. Krijgsgevangen Duitse soldaten ontdeden het strand van mijnen. Maar nog heel lang bleef een kuil graven gevaarlijk.

Haar man was een echte kampeerder. Regelmatig gingen ze later ook naar Portugal, met de caravan. Maar altijd bleven ze de zomers doorbrengen op het strand bij Bloemendaal, in hun tent. Want zo bleef iedereen de huisjes noemen op het strand, de tent met nummer zoveel. De kinderen groeiden er op. Twee dochters hebben er ieder een eigen tent nu, waar haar kleinkinderen dus opgroeiden.

Rob meldt zich met een schroevendraaier bij Rita, vraagt waar het probleem zit. Kijkt, zegt te weten wat het is en draait het vast. Kort daarna loopt de familie met volle tassen achter de huisjes langs naar de duinopgang en het parkeerterrein. Jammer eigenlijk dat ze weg moeten van het strand, uit de tent op het strand, maar voor de kinderen is de schoolvakantie begonnen en die willen graag een paar weken in de caravan.

Ook gewone strandgasten, dat wil zeggen gezinnen van een handdoek en een kuil op het strand, gaan tegen het eind van de middag naar huist. Nieuwe gasten komen aan, in avondkleding zelfs. Voor het beach-gebeuren bij die andere tenten van Bloemendaal aan Zee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden