'We zijn niet elkaars bezit'

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: Diana (nu 37). Ze droomde van de buurman, en besloot op een dag dat houden van twee mannen ook best kon.

Corine Koole

'Ik leerde hem kennen als mijn buurman. 22 was ik en mijn leven was smetteloos. Ik woonde samen, had een leuke vriend en nog even en we zouden kinderen krijgen. Ik deed de dingen precies zoals ik ze had gedacht. Niet met tegenzin, met welbehagen. Mijn leven was begrijpelijk: een ideale basis voor mijn nog maar net bereikte volwassenheid. We nodigden de buurman uit op de koffie, hij bleek een aardige, sociaal behendige man. Goed gekleed en charmant. Ik was onder de indruk, maar ook een beetje bang. Pas toen hij na een tijdje een leuke vrouw kreeg, raakten wij als stellen bevriend en op ons huwelijk mochten we zijn sportauto lenen.

Als ik terugdenk aan die begintijd zie ik mezelf als een vrouw die voldeed aan de normen van een niet te definiëren ander. Niemand vroeg me trouw te zijn, toch deed ik het. Niemand eiste van me dat ik in een paar jaar kinderen kreeg, toch gebeurde het. Pas na de geboorte van ons tweede kind liep het spaak. Ik raakte in paniek. Zonder enige aankondiging greep de perfectie mij naar de strot. Ik voelde me klein en bang. Het was of ik ineengedoken zat achter een enorm billboard waarop stond: Diana is geweldig. Iedereen zag alleen dat levensgrote billboard, niemand zag mij. Mijn man adviseerde professionele hulp. Hij dacht, het komt wel goed. Diana is altijd zo sterk. Maar ik werd steeds verdrietiger. 29 was ik inmiddels en ik had mijn grote doelen al min of meer bereikt, wat moest ik de komende vijftig, zestig jaar?

Midden in die angstige periode, besloot ik te gaan skiën in mijn eentje en op een berg tot rust te komen. Oostenrijk: heel Nederland zit daar in februari en de buurman toevallig ook. We zochten elkaars gezelschap op, wat voor mijn man een hele geruststelling was. Zo was er iemand die me in de gaten kon houden. De buurman en ik skieden samen, lunchten samen en praatten over alles waarover mensen praten als ze met zijn tweeën zijn en niet aan tijd gebonden.

Als ik huilde omdat ik wanhopig was over mijn plotselinge ongeluk, troostte hij mij. En toen ik halverwege de week mijn kruisbanden scheurde, was hij degene die me naar het ziekenhuis bracht en met wie ik grappen maakte over mijn ongeschoren bikinilijn, wat zou de dokter daarvan denken. Hoe snel kan een burenvriendschap uitgroeien tot iets groters. Bijna zonder het te merken, was onze vriendschappelijke relatie aan het einde van de week - zonder intimiteiten - veranderd in iets kostbaars dat ik niet meer wilde loslaten.

Ik had veel nagedacht in die weken en begon in te zien dat mijn volwassen leven misschien wat al te overhaast van start was gegaan. Ik dacht, als ik een deel van mijn jeugd zou kunnen inhalen, en alsnog zou willen experimenteren met mannen, met wie zou ik dat dan beter kunnen doen dan met de buurman?

Toch duurde het toen nog twee jaar voor onze verhouding fysiek werd bezegeld. Jaren waarin de buurman als onverbeterlijke charmeur zijn vrouw aan de kant zette en de ene liefde na de ander versleet.

Een keer bleef hij na een ontmoeting een weekend in mijn hoofd spoken. Tollende gedachten waarin ik de gesprekken tussen ons herhaalde, en zijn woorden zo gunstig mogelijk probeerde te interpreteren. Mijn gedachten deden me glimlachen van trots en blijdschap maar ik schrok ook. Was ik niet bezig de controle te verliezen of wilde ik dat juist? Ik belde hem op en zei, ik wil niet verliefd worden, en hij zei: dat ben je al. Daarna spraken we opnieuw af, ik weet nog dat ik met mijn moederfiets met twee zitjes stond te wachten op de afgesproken plek en dacht: nu gaan we zoenen. En toen dat gebeurde, maakte mijn hoofd een vrije val waarbij de ene bevrijdende gedachte de weg bereidde voor weer een nieuwe, nog vrijere gedachte.

En die weer voor een nog wilder idee. Zou het mogelijk zijn, vroeg ik me af, om twee mannen gelijktijdig lief te hebben? Waarom zou mijn verliefdheid op de buurman, automatisch een breuk met mijn man betekenen?

Als ik mijn man zou kunnen overtuigen van de nonsens van monogamie, stond de weg naar geluk voor ons weer open. Dan werden we niet langer beklemd, maar bevrijd en was het vertrouwen weer hersteld. Ik wilde niet een man en een minnaar. Ik wilde in gelijke mate deel uit maken van hun beider levens.

Egocentrisch, zullen de zwaaiende vingers zeggen. Fantastisch is mijn antwoord. Want hoewel mijn man in eerste instantie reageerde alsof ik een staaf dynamiet onder ons piepjonge gezin legde, begreep ook hij dat ik me niet meer liet terugduwen in mijn oude harnas van pleaser. Hij zei, aanvankelijk tegen zijn zin, maar later uit overtuiging: 'We hebben elkaar misschien wat jong ontmoet. Laten we zien hoe het uitpakt als we elkaar niet langer als elkaars bezit beschouwen.'

Pas toen heb ik seks gehad met de buurman in een hotel in de buurt, en in de vijf jaar die volgden heb ik de beide mannen lief gehad en verdeelde ik mijn tijd over de 'buurman' - die inmiddels was verhuisd - en mijn gezin: het waren de mooiste, liefdevolste jaren van mijn leven. Dat het sinds een aantal weken uit is, is voor mij het bewijs dat liefde nooit voor altijd is. Niet dat polygamie niet werkt. Er is zo veel meer mogelijk in de liefde als we elkaar niet verstikken met regels, restricties en verwachtingen.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Diana gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden