Column

We willen altijd graag dat daders elders wonen

Op de inspraakavond over een nieuw asielzoekerscentrum in onze buurt trof ik een vrouw met kleine ogen, een hoge bloeddruk en, figuurlijk gesproken, een brede rug en sterke nek, waar de natte lap van teleurstelling al een paar keer goed overheen was gegaan. Niet dat haar bekoring daaronder leed.

Vluchtelingen met kinderen tijdens een bezoek aan het vluchtelingenkamp Vinojug in MacedoniëBeeld ANP

Eindelijk word ik ook omwonende. Volgend jaar komen 600 asielzoekers profiteren van de voorzieningen in haar wijk, Vinkhuizen, en de mijne, onze winkels en bejaardenwoningen, scholen en dochters - nooit hoef ik meer makkelijk te praten.

'Vinkhuizen is de Schilderswijk van Groningen', zei ze, en ze somde op: inbraken, geweld en overlast, alle huizenblokken volgepropt met buitenlandse gezinnen en studenten. Je kunt de wijk alleen door akelige fietstunnels verlaten, waar wekelijks wordt geroofd. 'En nu ook nog een azc', zei ze.

Persoonlijk dacht ik te weten dat asielzoekers helemaal geen vervelende dingen doen. Geen dingen die ze in Vinkhuizen veel beter kunnen. We willen altijd graag dat daders elders wonen, maar toch is het zelden zo. Alles wat er misgaat in Vinkhuizen - in mijn wijk gebeurt er bijna niets - ze doen het toch voornamelijk zelf.

Het azc is tegen het water gepland, achter bedrijfshallen en een benzinestation, vanwaar je alleen via een schimmig straatje naar Vinkhuizen kunt, door een donkere bocht, waar gedeald en getippeld wordt. De vrouwen uit het centrum kunnen daar 's avonds niet veilig langs, ze kunnen hun kinderen er niet ongevaarlijk laten spelen.

Er waren onbezorgde burgers uit mijn wijk op de avond afgekomen, bezorgde burgers uit Vinkhuizen, en een rijtje opgepompte mannen, niet zozeer bezorgd als wel racistisch - 'Het zijn gewoon beesten!' Ik zag ook een zwarte racist, wat ergens een gekke aanblik bood - een groenteboer die geen spruiten lust - maar dat lag vast aan mij, haten staat natuurlijk vrij, je wilt racisme niet slechts voor witten reserveren.

Straks zou de burgemeester veilige cijfers presenteren, en zouden enkele ambtenaren de mensen vertellen dat zij vreesden voor niets. Onder hen ook een man die 's avonds, nadat ik onderweg naar de fietstunnel per ongeluk iets te lang achter hem zou fietsen, erg bang werd, er als een haas vandoor ging, zodat ik hem wilde naroepen: 'U bent niet onveilig, u hebt alleen een onveilig gevoel!'

We liepen naar onze stoelen. De vrouw was boos op de regering, zei ze. Op Rutte, op Europa. We moesten niet boos naar de rivier gaan staan kijken, of ook maar iets verwachten van een dam bij Lobith, we moesten die oorlog eens beëindigen. Niet IS, maar Assad was de reden dat we hier samen waren gekomen om te praten over een azc, in de donkere aula van een verwaarloosd gebouw, ooit een mooie school.

'We moeten erheen', zei ze. Met onze soldaten, het is de enige manier. Maar ja, waar wonen soldaten? Niet bij Rutte in de wijk, maar in Vinkhuizen. De burgemeester kuchte, zij keek me aan. In gedachten dekte ze alvast de tafel voor de kerst van volgend jaar, als iedereen er weer zal zijn, de hele familie, behalve haar soldatenzoon.

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in. (een linkje naar volkskrant.nl/nieuwsbrief)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden