'We verwachtten als gelijken met artsen samen te werken'

Filipijnse verpleegkundige Myrla Danao vindt dat nieuwkomers de taal, in ieder geval de ziekenhuistaal, moeten leren...

Van onze verslaggeefster Ineke Jungschleger

De belangrijkste tegenvaller was destijds de lage status van de verpleegkundige. 'Wij verwachtten samenwerking met de artsen, als gelijken, ieder met een eigen deskundigheid. Wij waren gewend de dossiers te beheren, de hele geschiedenis van de patiënt in ons hoofd te stampen en alle therapieën te overzien. Hier moesten we dweilen en de opdrachten van artsen uitvoeren.'

- De positie van de verpleegkundigen in Nederland is sinds de vorige immigratiegolf aanzienlijk verbeterd. Bent u bang dat uw jonge collega's desondanks behandeld zullen worden als dienstmeid van de artsen?

'Nee. De professionalisering van het beroep is nu zover dat de Nederlandse verpleegkundige dichter bij de Amerikaanse status, die wij toen al gewend waren, staat. Wat dat betreft zie ik het wel optimistisch in. Maar de tweede schok was de taal. Dat was een groot probleem. Ook als je als professionals onderling in het Engels kunt communiceren, ben je vooral met oudere patiënten toch genoodzaakt Nederlands te spreken. Toen het Academisch Ziekenhuis Utrecht in 1976 de afdeling hartchirurgie heropende, was er een groot tekort aan intensive care-verpleegkundigen. Het AZU heeft toen meer dan zestig Engelstalige verpleegkundigen aangetrokken en die heb ik begeleid. Onder andere heb ik toen een boekje met ziekenhuistermen gemaakt. Wat is een po, wat is een prik. Dat soort woorden moet je weten om irritatie en spanning te vermijden.'

- Waarom bent u in Nederland gebleven?

'Ik ben niet gebleven, ik ben teruggekomen omdat een Nederlandse man mij ten huwelijk vroeg. Van de groep van 29 waarmee ik destijds kwam, is niemand gebleven. Onze contracten waren destijds voor drie jaar. Daarna ben ik in een ziekenhuis in Californië gaan werken. We kwamen niet met de verwachting om te blijven. We wilden geld verdienen en we wilden de wereld zien. Dat zijn nog steeds de drijfveren. Wij kunnen met onze diploma's in een groot deel van de wereld werken, van Saudi-Arabië tot Europa. De opleiding moet je zelf betalen, die is nu zelfs duurder dan vroeger. De schuld die veel jonge mensen daarvoor maken, is een extra motivatie om in het buitenland te gaan werken. '

- Wat kunnen de werkgevers van nu leren van uw ervaring?

'Dat de verpleegkundigen de taal, in ieder geval de ziekenhuistaal, moeten leren voordat ze komen.

'En dat er persoonlijke begeleiding moet zijn in een omgeving die niet bedreigend is. In een ziekenhuis heb je veel stress-situaties. Dat is normaal. Iemand die niet adequaat reageert omdat hij niet alles verstaat, zit snel in de weg. Het is goed als je over deze dingen je hart kunt luchten bij iemand die dezelfde taal spreekt. '

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden