'We verwachten  openhartigheid'

De redactie van Mijn Geheim zuigt niets uit haar duim. Waar komen de persoonlijke drama's in het tijdschrift wel vandaan?

'Veel mensen denken dat de verhalen in Mijn Geheim verzonnen zijn. Dat zijn mensen die het blad nooit lezen. We krijgen elke week ongeveer tien mailtjes en telefoontjes van vrouwen die ons hun levensverhaal willen vertellen. 'Maar ik kan niet schrijven', zeggen ze dan. Ook een misverstand. Ze hoeven hun verhaal niet zelf op papier te zetten. Dat doen wij, aan de hand van een interview.

'Elke twee weken brengen we acht of negen persoonlijke verhalen van vrouwen die iets ingrijpends hebben meegemaakt, maar niet bij de pakken neer zijn gaan zitten. Die positieve twist is belangrijk. Het gaat ons niet om zo veel mogelijk drama en sensatie. We willen inspireren en laten zien dat je sterker uit een vervelende gebeurtenis kunt komen. Ook is er altijd één 'panelverhaal', een wat alledaagser dilemma waarbij drie lezeressen advies geven. Iemand heeft het idee dat ze is bestolen door de werkster. Wat te doen?

'Het vaakst worden we benaderd door moeders die willen vertellen over hun leven met een ziek of gehandicapt kind. Op nummer twee staan vrouwen die zijn losgebroken uit een gewelddadige of moeilijke relatie. Typisch Mijn Geheim-onderwerpen, al kunnen levensverhalen over alles gaan. Laatst belde een mevrouw die wil praten over haar zoon die in de gevangenis zit voor een ernstig misdrijf. Zij wil delen hoe dat is voor haar als moeder, met alle vooroordelen die mensen over haar en haar gezin hebben en de eenzaamheid die dat tot gevolg heeft.

'We streven naar een mix binnen de thema's gezondheid, relatie, psychologie, gezin en werk. Omdat het spontane verhalenaanbod niet altijd toereikend is, werken we samen met goede doelen, stichtingen en organisaties als Slachtofferhulp Nederland. Zij helpen ons met het vinden van geschikte interviewkandidaten en kunnen deskundige achtergrondinformatie geven. Bij een stuk over huiselijk geweld hoort een kader waarin we beschrijven wat je kunt doen als je het idee hebt dat iemand in je omgeving wordt mishandeld.

'Op de redactie in Gilze werken we met vijf mensen. Voor de interviews hebben we een groot netwerk freelancers. Een levensverhaal optekenen zie ik als een vak apart. Je moet betrokken en integer te werk gaan en een groot inlevingsvermogen hebben. Als interviewer moet je diep ingaan op ervaringen en emoties. Je kunt niet iemand maar gewoon laten leeglopen. Kritisch doorvragen is belangrijk. Alleen daarom al beschouw ik Mijn Geheim absoluut als journalistiek. Met 'Ik vond het moeilijk' kun je geen genoegen nemen. Waarom was het moeilijk? Hoe voelde het precies?

'Van interviewkandidaten verwachten we volledige openhartigheid. We nemen op de koop toe dat de meesten daardoor anoniem willen blijven en we veel met stockfoto's moeten werken. Als mensen niet het achterste van hun tong willen laten zien, houdt het op. En wanneer uit het voorgesprek blijkt dat iemand het gebeurde nog geen plek heeft gegeven, wachten we liever even. Dat 'een plek geven' kan heel concreet zijn, zoals de mevrouw die ter nagedachtenis aan haar doodgeboren kindje een stichting heeft opgericht. Ze maakt nu kleertjes voor te vroeg geboren kinderen die begraven moeten worden.

'We vinden het belangrijk dat iedere geïnterviewde trots is op haar verhaal. Daarom publiceren we niks zonder haar toestemming. Na het lezen van de eerste versie kunnen we het nog over de inhoud hebben. Daarvoor nemen we uitgebreid de tijd. In veel gevallen houden we contact, wat soms kan resulteren in een nieuw verhaal of een update in de rubriek 'Hoe is het nu met'.

'Ook redacteuren geven zich met enige regelmaat bloot. Dat hoort erbij, vind ik. In Mijn Geheim Special, een speciale editie die acht keer per jaar verschijnt, staan persoonlijke columns van ons. In het laatste nummer schreef ik bijvoorbeeld over mijn relatie met een weduwnaar. Je kunt niet constant aan mensen vragen hun hele leven op tafel te leggen zonder iets terug te geven.'

Verkoopcijfers

Tot en met augustus gaf uitgeverij De Vrijbuiter naast Mijn Geheim ook Intens uit, met levensverhalen voor vrouwen in de leeftijd van 17 tot en met 25 jaar. Het blad bezweek na twee jaar onder slechte verkoopcijfers. De vaste rubriek 'Mijn Tattoo' verhuisde naar Mijn Geheim, net als columniste Sofie die over haar eetstoornis schrijft. Chef-redacteur Lotte Bogaerts ziet de toekomst zonnig in voor Mijn Geheim. 'Ook wij voelen de crisis, maar de oplagedaling is relatief klein. We schommelen al een paar jaar rond de 40 duizend.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden