'We staken om de doden in Gaza'

Israël gaat door met zijn aanval op de Gazastrook en beschoot gisteren onder meer een ziekenhuis. Zeventig kilometer verderop rouwen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever.

RAMALLAH - De rolluiken van Juliana Shoes zijn naar beneden. De winkel van Ali Baba Fashion is vandaag niet geopend. Bij Hishams salon wordt niet geknipt en geschoren. Ook bij de coffeeshop met de koddige naam Stars & Bucks wordt niets geserveerd. 'We staken uit solidariteit met de vele doden in Gaza', zegt een tandarts voor zijn gesloten laboratorium. 'Vandaag geen kronen.'


Ramallah ligt plat. In de stad op de Westelijke Jordaanoever waar de autonome Palestijnse regering van president Mahmoud Abbas zetelt, wordt maandag niet gewerkt. Slechts een enkele bakkerij en apotheker hebben de deuren geopend. 'We moeten wel', zegt de bleke apotheker in zijn witte jas. 'De mensen moeten hun medicijnen kunnen ophalen.'


De Palestijnse vlaggen hangen in het centrum van de stad halfstok, vanwege de vele honderden Palestijnse doden die er de afgelopen dagen in de Gazastrook zijn gevallen. Na de stakingsdag zijn nog drie dagen van nationale rouw afgekondigd.


'We zitten de gehele dag voor de televisie en kijken naar de gruwelijkheden die de Israëlische bezetter onder onze landgenoten in Gaza aanrichten', zegt een man die een winkel in cosmetica drijft. 'We hebben daar allemaal familie.' De man oogt vermoeid en duf. Buiten het eindeloos turen naar het televisiescherm met beelden van de oorlog die hier op een zeventigtal kilometers naar het zuidwesten wordt gevoerd, is het ook nog eens ramadan. De hete zomerse dagen duren lang, het wordt pas laat donker, het moment dat er weer gegeten en gedronken mag worden.


Maar ook voor de vele Palestijnen in het relatief moderne Ramallah die niet aan de vastenmaand deelnemen, zijn het akelige dagen. 'De Israëliërs vermoorden even verderop onze broeders en zusters', zegt een jonge vrouw, modieus gekleed, fraai gekapt, hippe zonnebril op de neus.


Ze is boos, boos op de Israëliërs, kwaad op een volgens haar wegkijkende wereld, maar ook uitermate kritisch op de eigen president Mahmoud Abbas. 'Abu Mazen (Abbas' bijnaam) en zijn veiligheidstroepen maken gemene zaak met de Israëliërs. Ze zijn loopjongens voor hen geworden.' Abbas is van de politieke beweging Fatah, maar de afschuw over hem maakt de jonge vrouw nog geen supporter van het fundamentalistische Hamas. 'Kijk naar me, zie ik er zo uit, dan?' De jonge vrouw - 'geen naam alsjeblieft' - houdt een bord omhoog waarop de tekst 'We zijn allen mensen uit Gaza' staat. Een honderdvijftigtal mensen is samengestroomd op het centrale Al Manara-plein om tegen de oorlog in Gaza te protesteren. Vijf stenen leeuwen en Lionel Messi kijken toe hoe een spreker slogans tegen de 'Joodse bezetter' roept. Messi maakt vanaf een reusachtig scherm reclame voor scheermesjes, de leeuwen waken al sinds de jaren dat de Jordaniërs het hier nog voor het zeggen hadden.


De demonstranten maken een rondje door de stad. De leuzen zijn niet alleen gericht tegen de Israëlische premier Netanyahu, ook Abu Mazen moet het ontgelden. 'Ja, hij oogt als een vriendelijke opa, maar hij kan totaal geen vuist maken. Bovendien werkt hij samen met de Israëliërs. Hij moet weg', zegt Nidal Abu Araoub. De accountant: 'Schrijf mijn naam maar op, Abu Mazen mag het best wel weten.'


Het is haast onvermijdelijk, maar bij demonstraties in Ramallah en omstreken duikt ook steevast Mustafa Barghouti op. De Palestijnse arts, die in 2005 de verkiezingen rond het presidentschap van Abbas verloor, eist dat de Verenigde Naties zich ontfermen over de vele vrouwen en kinderen die in Gaza tussen de vuren vast zitten. 'De nood is immens, de mensen in Gaza kunnen geen enkele kant op.' Dit mag een kleine demonstratie zijn, zegt hij, maar vanavond zal er veel meer volk op straat zijn. 'Zoals gisteren in Hebron, Nablus en Bethlehem. De hele bezette Westelijke Jordaanoever komt in opstand.'


Moeten we vrezen voor een derde intifada? 'Als de situatie rond Gaza niet snel verbetert, zal die in volle hevigheid ontbranden', voorspelt de arts.


Daar is niet iedereen het op Al Manara-plein mee eens. 'Kijk om je heen in Ramallah, naar de dure auto's, de restaurants, de nieuwbouw', zegt een jonge man, Khalid. 'Behoorlijk wat mensen hebben het hier, met dank aan het vele donorgeld uit het westen en de Arabische wereld, redelijk goed. Ze vormen een middenklasse, ze hebben te veel te verliezen bij een nieuwe grote, gewelddadige opstand. Dit is geen Gaza, dáár hebben de mensen het slecht.'


Hoe het nu verder moet? De tandarts die, als hij niet staakt, bruggen bouwt: 'Vrede, twee landen, een voor de joden, de ander voor de Palestijnen, met Jeruzalem als gemeenschappelijke hoofdstad. De plannen liggen klaar, nu nog sterke visionaire leiders aan beide kanten die het mogelijk maken.'


Hij kijkt alsof hij er zelf niet in gelooft, en zegt: 'Ik ga het bij mijn leven niet meer meemaken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden