We moeten ons richten op minder grote sterren van minder weleer: Pink en Anastacia

Nu alle grote sterren van weleer - Michael, Prince, Whitney - rap uitsterven

Nu de grote sterren van weleer rap uitsterven door overdoses van het een of ander - Michael Jackson, Prince, Whitney 'Ik zal nooit meer hetzelfde naar je kijken sinds die aangrijpende Netflixdocu' Houston - en van de idolen van mijn generatie alleen Madonna nog leeft, heb ik geconcludeerd dat we ons misschien moeten richten op de iets minder grote sterren van iets minder weleer.

De sterren van het begin van deze eeuw, dus. Want 1. die leven nog en 2. ze komen ineens terug. En dan heb ik het over Anastacia en Pink.

Van Anastacia hadden we niets meer gehoord sinds zij in 2000 het lied I'm Outta Love zong, of liever, gromde, want als je dat strikt fonetisch wilt meezingen, moet dat zo: 'Hurrrraim ouda love'. Dus met beginkreun.

Ze kondigde een nieuwe tour aan, en toen ik haar ging bestuderen, blijkt dit niet haar eerste, maar haar tweede comeback te zijn. Sinds het begin van deze eeuw. In 2006 nam ze acht jaar vrij omdat ze ziek werd en in 2014 nam ze weer pauze.

Maar het leuke aan Anastacia is dat zij je ondanks al die pauzes in één klap kan terugbrengen naar 2000, niet alleen door Hurrrraim ouda love dat nu de rest van de dag niet meer uit je hoofd zal gaan, maar ook doordat zij alle stijlovertredingen van het jaar 2000 in zich verenigt, te weten: lage rugtattoo, lage heupbroek, gestijltangd lang blond haar en een piepklein oranje zonnebrilletje. Als ik foto's van haar van nu bekijk, zie ik dat ze die stijl nog steeds aanhangt, al is ze iets moederlijker van vorm en laat ze haar buik daarom wat minder zien.

Anastacia tijdens een optreden in Spanje in juli. Foto epa

De andere naveltruidragende prominent van de eeuwwisseling was Pink, ook al zo'n schreeuwer - kennelijk hielden we daarvan in 2000. Ik associeer haar strikt met het begin van de eeuw, en toch heeft ze sindsdien elk jaar een single uitgebracht, waarbij ze wel zo verstandig was om het omgekeerde uitroepteken in haar naam gewoon te veranderen in een i.

Dit alles las ik dit weekend in een interview van The New York Times over Pinks nieuwe album. Haar geheim blijkt te zijn dat ze niet druk is met tijdschriftcovers of Instagram te beheersen of qua wereldmediadominantie de tweede Beyoncé te worden, maar, en nu komt het: ze geeft heel veel goeie concerten. Ja, ik vond het ook vernieuwend. Maar Pink kan zingen en ze blijkt veel te doen met 'acrobatisch dansen in de lucht', haar handelsmerk volgens The New York Times. En daar blijven de fans op afkomen. 'Ze is stilletjes poproyalty geworden', schreef de krant.

Stilletjes. Ook een manier.

Dus: veel vrij nemen. Of stilletjes aan heel veel concerten geven. Dat is het geheim van de artiesten van 2000.

Al denk ik dat hun voornaamste troef zal zijn dat ze geen drugs en pijnstillers gebruiken.