Column

'We leven in een wereld waarin 'meisje' een scheldwoord is'

In het overlijdensbericht van raketgeleerde Yvonne Brill las columnist Joyce Brekelmans over haar kookkunsten, zorg voor de kinderen, en - alsof het een krantenwijk was - haar baanbrekende werk in de ruimtevaarttechnologie. 'Het woord meisje staat voor zwakte, oppervlakkigheid en gebrek aan ratio.'

Yvonne Brill en Obama. Beeld anp

Er zijn van die momenten dat de feministische moed je echt even in de schoenen zakt. Momenten waarop je bijna denkt dat je zelf gek bent, met je gelijkheidsidealen en je epigenetisch potentieel. Wonderlijke momenten, zoals het lezen van het overlijdensbericht van Yvonne Brill, waarin melding werd gemaakt van haar kookkunsten, het werk van haar man, de zorg voor haar kinderen, en, als was het een krantenwijk of postzegelverzameling, ook nog haar baanbrekende werk in de ruimtevaarttechnologie werd genoemd.

Yvonne Brill was een modderfokking raketgeleerde, maar de ironie wil dat ik alleen weet wie ze is omdat New York Times journalist Douglas Martin de eerste zin van haar in memoriam opende met 'She made a mean Beef Stroganoff'. Deze vrouw heeft letterlijk patent op het satelliet-aandrijfsysteem wat tot op de dag van vandaag onze telecom-, weer- en spionage satellieten in hun baan houdt, maar haar overlijdensbericht illustreert op pijnlijke wijze wat het verschil tussen mannen en vrouwen in de perceptie nog steeds is: Mannen zijn het soort mens dat ze willen zijn, vrouwen het soort vrouw.

Verschillen benadrukken
Je storen aan de formulering in berichtgeving over de prestaties van vrouwen lijkt misschien klein bier, maar door continu het vrouw-zijn te benadrukken wanneer iemand wat dan ook presteert, houden we de mythe van de talentvolle, succesvolle vrouw als uitzondering in stand. We benadrukken daarmee verschillen tussen twee groepen die in werkelijkheid helemaal niet zo verschillend zijn. En al helemaal niet hoeven zijn, aangezien we ons grotendeels ontwikkelen op basis van de verwachtingen die onze omgeving op ons projecteert.

Tegelijkertijd is het wel belangrijk om misstanden te blijven aankaarten. Want terwijl we elke week wel ergens kunnen lezen dat het glazen plafond niet bestaat, wordt een vrouwelijke hoogleraar die er zo hard tegenaan klapte dat de rechter eraan te pas moest komen, keihard uitgelachen. We wijzen met het boze vingertje naar luie mamma's die te weinig uren zouden werken, maar ondanks dat er hele busladingen oma's uit Benidorm terug moeten komen om onze kinderen op te vangen, krijgen mannen nog steeds nooit de vraag hoe ze dat eigenlijk denken te gaan doen met hun uren, als de kleine er eenmaal is. Voorbeelden te over, en dan hebben we nog niet eens over de grens gekeken.

Mannenhaat
Het vermoeiende aan deze discussie, naast het feit dat hij wekelijks, zo niet dagelijks, terugkeert, is dat feministen zich nog steeds moeten verdedigen voor het eisen van een gelijke behandeling en moeten vechten tegen een aantal totaal uit de lucht gegrepen verwijten gebaseerd op stereotypen waar we onszelf niet in herkennen.
Er waart een breed gedeeld spookbeeld rond van militante feminazi's die neer zouden kijken op vrouwen die ervoor kiezen een groter deel van de zorgtaken op zich te nemen en die in mannen louter verkrachtende onderdrukkers willen zien. Ik ben een dergelijk onaangenaam sujet nog nooit tegengekomen en geloof me, ik heb gezocht!

Het gaat niet om mannenhaat. Penisnijd is echt het probleem niet. Een lichaamsdeel wat zo makkelijk te vervangen is door wat felgekleurde siliconen en een paar batterijen, blijkt toch een slapper argument dan de rechten op gelijke behandeling, beloning en autonomie over het eigen lichaam. Het zal me worst wezen waar mensen al dan niet hun haar laten groeien, of hoeveel uur werken voor jou goed voelt. Dat gaat me gelukkig geen zak aan.

Waar ik me druk om maak is dat we leven in een wereld waarin 'meisje' een scheldwoord is dat synoniem staat voor zwakte, oppervlakkigheid en gebrek aan ratio. Maak er meisje meisje van en het wordt twee keer zo erg. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te begrijpen dat daar nog een wereld te winnen is.

Joyce Brekelmans is blogger en columnist voor volkskrant.nl.
Twitter @JoycePants

 
Het gaat niet om mannenhaat. Penisnijd is echt het probleem niet
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden