Column

We kregen een kind, potdomme!

 

Eva Hoeke
null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

'Dag meneer', had de verpleegster door de telefoon gezegd tegen de Man, die thuis net naar de gevolgen van cerebrale malaria zat te googelen - of iets anders om maar niet aan zijn werk te hoeven beginnen. 'Met Mieke van de eerste hulp. Ik bel even om te zeggen dat u uw vrouw kunt komen ophalen. Alles is in orde, en met de baby ook.'

De Man: 'De báby?'

Een kwartier later stond hij aan mijn bed en grijnsden wij elkaar aan als waren wij twee pasgeboren schapen.]

De zuster, blozend: 'Sorry hoor meneer, ik wist niet dat u het nog niet wist. We zijn na de testen meteen...'

Maar wij hoorden haar al niet meer.

Een baby, van ons, sodeju!

En meteen daarna: en nu?

Eerst maar eens naar huis, want dankzij een vernuftige chemische cocktail was mijn braken en bibberen eindelijk opgehouden, en afgezien van een minuscule vlok ergens diep binnen in mij was er medisch gezien niet zo veel meer aan de hand - de heftigheid van een paar uur daarvoor weten de doktoren dan ook maar aan een combinatie van vermoeidheid, buikgriep en hormonen, zoiets.

Wat donderde het nog. We kregen een kind, potdomme!

En een nieuw leven, zoveel was duidelijk, wat reeds de volgende dag begon toen de Man, overmand door allerlei rudimentaire emoties, gezwollen aankondigde te zullen stoppen met roken, cold turkey, dit keer ging het lukken, nog nooit was er zo'n goede reden geweest. Die spirit kon evenwel niet verhelpen dat hij in de weken daarna tweemaal daags in een redeloze razernij ontstak, iets waar ik ook al last van had, want qua ontregelen kunnen nicotinedeprivatie en hormonen elkaar een handje geven. Dat mijn weegschaal ineens 66,6 kg aangaf, hielp ook niet echt.

Ook de omgeving veranderde.

'Wat krijgen we nou?', zei buurtgenoot en ex-veelpleger Jorrie Jordano de eerstvolgende keer dat ik in de buurtkroeg was en een spa rood bestelde. En meteen daarna, toen hij deelgenoot was gemaakt van de nieuwe werkelijkheid: 'Hier, een stoel. Vrouwen in jouw positie mogen niet meer staan. Heb je al een echo gehad?'

Ik: 'Ja, maar daar zie je nog bijna niks op, hoor. Het is een soort wit-grijze vlek.'

Jorrie: 'Vertel mij wat. Ik heb er heel wat gezien in mijn leven.'

'Oooh, wat énig!', kraaide de vriendin uit de nabijgelegen, maar beduidend sjiekere buurt Watergraafsmeer. 'Heb je je al ingeschreven voor een school? Moet je wel doen hoor, in deze buurt is echt iedereen obsessed met kiezen.'

De kroon spande een nichtje dat babyplanner wilde worden en daags na de bevruchting kwam aanzetten voor een geheel vrijblijvend intakegesprek, compleet met een geboorteplan, borstvoedingstips en adresjes voor zwangerschapsmode. 'Ik ben zo trots op je', zuchtte ze tot slot. 'Niemand had dit nog van jullie verwacht.'

's Avonds in bed fantaseerden wij: gingen wij ook zo worden? Van die ouders die kinderen het belangrijkst vonden dat ze in hun leven hadden bereikt? Die daarom over niets anders meer konden praten? Die zich telkens door hun kroost lieten onderbreken in een gesprek? Die ongevraagd foto's lieten zien, snottebellen afveegden met hun duim en hun neus en plein public tegen de kont van hun kind aanhielden om te checken of er sprake was van een poepbroek, 'Ik dacht al, wat ruikt het hier naar Franse kaas'?

'Dat nooit', zeiden we tegen elkaar.

En u denkt nu: wacht maar.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden