'We kenden elkaar nauwelijks, maar er was iets onzegbaars tussen ons'

Het dove meisje met wie Ivan (34) slechts drie keer afsprak, kreeg hij maar niet uit zijn gedachten.

'Het was afgelopen februari, het had gesneeuwd en zij en ik hadden onze eerste afspraak aan de kust. Mijn hond maakte cirkels aan zijn lijn, hij hapte in de sneeuw en het kon hem niks schelen dat wij door zijn draaibewegingen steeds strakker werden ingesnoerd. Ze lachte en hoewel ik me geneerde voor dat ongepast nabije, moest ik wel meelachen. We maakten die middag een lange wandeling, verdwaalden en vonden een houten eethuisje waar we wat dronken. Het was, hoe zeg ik dat, gezellig op een spannende manier. Omdat ze doof was, waren we gedwongen elkaar aan te kijken tijdens het wandelen, zodat ze mijn lippen kon lezen. Dat maakte de middag nog intiemer. Thuis bleef ze in mijn gedachten. De herinneringen van slechts een paar uur oud zwollen aan tot iets wat bijna aan liefde deed denken. Was het waar, hadden we het echt gehad over het krijgen van kinderen? En was dat niet raar voor een first date?

Een roos

Een paar dagen later was het Valentijnsdag. Ik stuurde haar een roos en een briefje waarop ik schreef: 'Het lijkt me leuk om nog eens met je te verdwalen.' 's Avonds kreeg ik een berichtje: 'Wat een verrassing. Van jou toch, die roos? Echt superlief.' Daarna spraken we nog een keer af. Ik zocht haar bij haar thuis op, haar appartement stond vol aandenkens aan reizen die ze gemaakt had. Weer was het fijn met haar, maar ze zei ook: we moeten elkaar loslaten, want ik ga binnenkort een paar maanden naar Zuidoost-Azië.

De laatste avond met haar, de derde keer dat ik haar zag, herinner ik me nog goed. Op de een of andere manier voelde ik me in haar buurt zo vertrouwd dat ik een beetje huilde dat het voorbij was voor het iets had kunnen worden. Maar het was natuurlijk absurd te verwachten dat ze zich vast zou leggen voordat ze een paar maanden naar de andere kant van de wereld zou gaan.

Geweldige seks

Toen ze vertrokken was, voelde ik me enigszins ontheemd, ik zette Tinder weer aan. Afleiding zou me goed doen, ik kon moeilijk vier maanden gaan zitten kniezen. En wat ik niet verwachtte, gebeurde al snel: ik ontmoette een ander meisje. Een meisje dat gewoon bij mij in de buurt woonde en dat wel kon horen. Iemand die alles in zich verenigde wat ik van een vrouw wens. Ze was slim, zelfstandig, lief, zorgzaam, we hadden geweldige seks en voor ik het wist begonnen we een paar keer per week af te spreken en liet ze mij toe in haar leven.

Ik begon steeds meer voor haar te voelen. Natuurlijk vertelde ik haar over meisje 1, met wie ik nog steeds wel eens mailcontact had en ik voegde eraan toe dat ik eigenlijk niet uit was op vaste verkering. Maar ik merkte dat ik daaraan begon te twijfelen. Want op een of andere manier leek alles ineens te kloppen. Dit tweede meisje hield net als ik van wandelen, natuur, een feestje. De praktische voordelen van deze vrouw - beschikbaar, horend, eenzelfde achtergrond, wonend in dezelfde stad - begonnen het in mijn hoofd te winnen van de wandeling in de sneeuw, de twee avonden erna en de verliefdheid die ik me misschien verbeeld had en was gaan idealiseren. De dovenwereld was nieuw voor me en had me nieuwsgierig gemaakt, en die besneeuwde duinen waren super-romantisch, maar die betovering kon natuurlijk nooit een leven lang duren. Hoe anders was het met dit tweede meisje, dat ook in praktisch opzicht goed bij me paste. Er was niet eens sprake van een keus tussen gevoel en ratio, want met dit tweede meisje was het ook romantisch en kon ik ook dromen over een toekomst.

Op zijn plek

Toch bleef het zwaar in mijn hoofd. Ik raakte in paniek en toen ik op een dag op mijn werk in huilen uitbarstte, wist ik: het klopt niet waarmee ik bezig ben. Als ik eerlijk wilde zijn tegen haar en mezelf, moest ik stoppen. Al zou ik daarmee een belangrijke en misschien mijn enige kans op geluk weggooien.

Drie maanden later reed ik naar Schiphol. Het eerste meisje kwam terug van haar reis en ik ging haar afhalen. Ze liep de gate uit en omhelsde eerst haar ouders en zus en toen zij mij plotseling gewaarwerd, kuste ze me en lachte op een manier waardoor ik, net als die eerste keer, vanzelf begon mee te lachen. Een week later reden we samen naar Frankrijk en opeens viel alles op zijn plek. We kenden elkaar nog steeds nauwelijks, maar er was iets onzegbaars tussen ons, een verbintenis die op geen enkele manier viel uit te leggen en die maakte dat ik me bij haar helemaal op mijn plaats voelde. Tijdens die vakantie liepen we langs een golfveld en zagen een man vreselijk misslaan. Hoewel meer wandelaars dat zagen, moesten alleen wij lachen - deze liefde zit hem in de details, vanaf het eerste moment. Ik ben verbaasd en gelukkig en intens blij dat ik op haar heb gewacht.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Ivan gefingeerd.

Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.