Opinie

'We juichen voor winnaars die over acht jaar hun medaille weer moeten inleveren'

Het Wereldantidopingagentschap, het WADA, gaat bloed- en urinestalen 8 jaar lang bewaren. Al die tijd zijn winnaars 'onder voorbehoud'. Zijn ze nou helemaal gek geworden, vraagt Gerard Sierksma zich af.

Dopingcontrole tijdens de Tour van 2008. Beeld ANP
Dopingcontrole tijdens de Tour van 2008.Beeld ANP

Zijn ze nou helemaal gek geworden bij het wereldantidopingagendschap, het WADA. Pas over acht jaar weten we wie de echte Olympische winnaars zijn. De komende acht jaar heeft het WADA nodig om te controleren of de atleten van Londen zich wel of niet aan de spelregels hebben gehouden.

De sport is zo langzamerhand volstrekt ongeloofwaardig geworden met al dat dopinggedoe. We zitten te juichen voor overwinnaars die morgen, pardon over acht jaar, hun medaille weer moeten inleveren. Sporters worden tot in hun privédomein gecontroleerd. Inderdaad, kan het zotter.

Controleren en straffen, prima. Echter, zodra de medailles zijn uitgereikt gaat wat mij betreft het hele testpakket van de gecontroleerde atleten de verbrandingsoven in.

Er is voor het zogenaamde dopingprobleem een even simpele als geloofwaardige oplossing. Vanzelfsprekend moeten atleten zich TIJDENS de wedstrijd aan de regels van die wedstrijd houden. Dat geldt voor alle spelregels, inclusief de dopingregels. Echter, alleen die (doping)regels zijn zinvol en geloofwaardig die ten tijde van de wedstrijd kunnen worden geconstateerd.

Cruciaal is dat de overtreding wordt vastgesteld voor het einde van de wedstrijd of de medailles zijn uitgereikt. Voor aanvang van de wedstrijd kan een tijdstip worden bepaald, waar vanaf gestart wordt met de controle van de (spel)regels. Bij het boksen worden atleten een dag voor de wedstrijd gewogen. Te zwaar, naar huis. Doping in het lijf, zelfde gang.

Zodra het laatste fluitsignaal heeft geklonken of de laatste strofe van het volkslied de winnaar en de natie heeft ontroerd, stopt de controle. Voor overtredingen, die buiten de sportarena ook verboden zijn, geldt deze regel natuurlijk niet. Daarvoor hebben we de politie en de rechterlijke macht van het betreffende land. Het overtreden van spelregels in de sport is van heel andere orde dan het overtreden van wetten die voor alle burgers gelden. Als drugs verboden zijn in het publieke domein, dan zijn ze ook verboden in de sportarena en hebben we de overheid, en niet het WADA, om te controleren en te straffen.

Alles van alle wedstrijden kan worden ingeblikt en ingevroren, zowel beelden als tests. Tot in de volgende eeuw kan alles worden onderzocht, maar voor ingrijpen in de uitslagen is het dan te laat.

Als de wetenschap (nog) niet in staat is binnen de wedstrijdperiode te controleren of de sporter iets geslikt of gespoten heeft, dan dient dat middel vooralsnog niet op de lijst van verboden middelen te staan.
En als het WADA echt consequent is worden de Olympische medailles niet nu, maar over acht jaar uitgereikt. Prijzen geef je niet aan atleten die onder verdenking staan, zou ik zeggen.

Wel gezondigd, maar niet betrapt tijdens de wedstrijd, betekent niet gestraft. Jammer, maar helaas. Topsporters zijn anarchisten: het maximaal aan de regels houden is sinds mensenheugenis verruild voor het minimaliseren van de pakkans.

Hoe moeilijk het ook is voor de wetenschap om innovatieve dopingzondaars vóór te blijven, de strijd tegen de dopingmaffia moet doorgaan. Maar betrappen en straffen na het juichen slaat nergens op.

Gerard Sierksma is Honorair hoogleraar Logistiek en Sport Science Rijksuniversiteit Groningen en docent Sport Management Institute.
Medeauteur van Tour de France Top 100 (Uitg. Tirion Sport)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden