We hielden een beetje van elkaar

Zes Volkskrant-auteurs over hun vakantieliefde.

Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant

Ergens in de nazomer van 2005 op een vlucht van Zürich naar New York ontmoette ik Veronika S. Ze gooide sinaasappelsap over me heen. Later vroeg ze of ze mijn krant mocht lenen. Ze was onderweg naar een huwelijk in Connecticut en ze maakte een goedburgerlijke indruk. Het ene moment ben je vatbaarder voor goedburgerlijke schoonheid dan het andere; ik was er erg vatbaar voor.

Ik bracht haar met een taxi naar het Penn Station, daar wisselden we e-mailadressen uit.

Een paar dagen later schreef ik haar en vroeg hoe het huwelijk was geweest. Ze antwoordde dat ze de hele avond had gedanst met een aantrekkelijke man en dat ze halverwege het dansen naar de wc was gegaan. Op de wc had ze haar onderbroek uitgetrokken en die tijdens het dansen discreet in de handen van de man gedrukt met de woorden: 'Nu zul je me nooit vergeten.'

Deze anekdote, die niet eens waar hoefde te zijn, deed mij inzien dat de goedburgerlijke Veronika het goedburgerlijke avontuur zocht dat doorgaans aan de goedburgerlijke liefde voorafgaat. Zaken waar de goedburgerlijke schrijver ook naar smacht.

Ze woonde in Luzern en hoewel ik daar niets te zoeken had, besloot ik later die herfst naar Luzern te gaan om haar op te zoeken. Vanwege mijn drukke schema moest ik wachten tot november, maar ik liet haar weten dat ik 15 november eindelijk Luzern zou bezoeken.

Ze antwoordde: 'Obwohl es für mich keinen Unterschied macht, möchte ich Dir sagen: Ob Zufall oder nicht, aber der 15. November ist mein Geburtstag! Eigentlich kein spezielles Datum, aber nun doch...'

Ook sloot ze een foto van haar ouders bij, wat veel zegt over Veronika. Haar vader was dierenarts in een bergdorp.

Ik kocht een grote bos bloemen en reserveerde een tafel in het restaurant van het hotel waar ik logeerde.

Het restaurant was leeg en zou leeg blijven, maar het eten was goed en Veronika was blij met de bloemen. Zo vierden we haar 24ste verjaardag. Ze deed iets in de reclame.

Om elf uur, toen het vijfgangendiner was opgegeten en de obers onrustig werden, zei ik: 'Laten we wat op mijn kamer drinken.'

Veronika ontroerde me.

Een uur later, nadat al het drinkbare uit de minibar was opgedronken, zei ik: 'Laten we in bad gaan.'

Naast de ontroering had nu ook de ternauwernood overwonnen wanhoop die geilheid wordt genoemd bezit van mij genomen. Ook Veronika leek vatbaar voor deze specifieke vorm van wanhoop.

We bedreven de liefde met elkaar. De volgende ochtend moest ze vroeg naar haar werk en ik naar het vliegveld van Genève.

We bezwoeren dat we elkaar snel weer zouden zien, want we hielden een beetje van elkaar. De liefde, een andere vorm van ternauwernood overwonnen wanhoop.

Maar zoals dat gaat, ik werd verliefd op een ander, en zij op haar baas, die ook op haar verliefd bleek te zijn.

'Ben je niet blij voor me?', vroeg ze per e-mail.

'Heel blij', antwoordde ik.

Misschien was dat niet het juiste antwoord, want daarop volgde een stilte die tot op heden voortduurt.

Soms zie ik de ouderdom voor me. Zittend voor het raam prevel ik de namen van kortstondige en minder kortstondige geliefden als in een gebed. Ergens op de gang schreeuwt een verpleegster.

Beeld Leonie Bos
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden