'We hebben elkaar ook ontmoet in het café'

Pia (56) zit met twee vrienden in het Utrechtse café Derat, bij haar om de hoek. Ze zijn net op bezoek geweest bij haar man, die sinds een tijdje in het naastgelegen verzorgingshuis woont. 'Ja, dat is vriendschap.'

Pia

'Frits kreeg zijn eerste herseninfarct toen we op vakantie waren, op de Canarische Eilanden. Hij lag in het ziekenhuis, ik zat alleen in ons appartement. Toen Frits naar huis mocht, hadden we nog elf dagen. We zijn gebleven, onze laatste vakantie. Wat we deden? Ha, wat we altijd deden: samen naar de kroeg.

We hebben elkaar ook ontmoet in het café. Ik droeg iets wat hij raar vond. Een militair jasje, dat was toen de mode. 'Je hebt een jas aan van een kapitein en een broek van een generaal. Dat kan helemaal niet', zoiets zei-ie. Wat een lulhannes, dacht ik, wat een eikel. Maar het triggerde wel dat hij een bekkie had.

In het begin hadden we constant ruzie. Ik denk dat die strijd onze redding is geweest: dat hadden we alvast gehad. Met die ruzies konden we elkaar uitdagen: jij bent soms een eikel, jij bent soms een trut, zo is het leven, dus wat gaan we ermee doen? We gingen met elkaar verder, en het gaat al 35 jaar goed.

Tot anderhalf jaar geleden werkte ik fulltime als systeembeheerder. Frits was huisman. Hij ging elke dag naar het café, van vier tot zes. Helemaal prima, nooit een probleem.

Dat hij na vier herseninfarcten rechtszijdig verlamd is, dat is wel een probleem. Geestelijk is hij er gelukkig nog helemaal bij. Hij woont in het Bartholomeus Gasthuis. Ik heb rigoureuze maatregelen genomen en het hele huis laten schilderen, omdat ik er niet graag meer kwam. Gifgroen in de keuken, olijfgroen in de huiskamer. Alleen thuis is niet best, maar het heft in eigen hand nemen gaf een goed gevoel: ik kan dit handelen.

Twee keer per dag ga ik naar Frits. We drinken koffie en lezen samen de krant. Frits is een kei in cryptogrammen en een enorme James Joyce-fan. Ulysses is zijn bijbel. Vrijdagavond kaarten we, zaterdagavond zitten we samen op de bank. Hij houdt de humor. Toen hij net in het verpleeghuis woonde, heb ik tegen hem gezegd: 'Ik zwaai goeiedag als ik wegga en ik eis dat je terugzwaait.' Ik wil niet met een zwaar gemoed vertrekken. Hij moet zwaaien. En zo gaat het nu.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden