Column

We hebben de blik naar binnen gekeerd

 

Nick Clegg, de leider van de Britse Liberale Democraten, stond gisteren de pers te woord bij het hoofdkwartier van zijn partij in Londen. Beeld ap
Nick Clegg, de leider van de Britse Liberale Democraten, stond gisteren de pers te woord bij het hoofdkwartier van zijn partij in Londen.Beeld ap

Volgende week donderdag zijn er verkiezingen in Groot-Brittannië. Die worden bloedstollend spannend. De Conservatieven hebben een kleine voorsprong genomen in de polls, maar de partijen die beloven een eventuele Tory-regering meteen naar huis te stemmen krijgen vermoedelijk een meerderheid.

Niettemin heb ik nog maar van weinig mensen gehoord dat ze vol verwachting uitkijken naar 7 mei - de meesten moet ik eerst vertellen wat er op die dag precies aan de hand is en daarna halen ze hun schouders op en zeggen so what.

Achttien jaar geleden versloeg ik de verkiezingen in Groot-Brittannië. Ergens in januari diende ik een lange lijst met verkiezingsverhalen in en die begon ik vervolgens systematisch af te werken. In de laatste twee maanden voor 1 mei, de verkiezingsdag, schreef ik 34 stukken over de politieke situatie. De meeste waren langer dan duizend woorden, de langste telde er bijna 3.500 - dat zou nu een longread heten.

Mijn collega's van de andere kranten en die van radio en tv gingen ook als bezetenen te keer: er bestond een grote honger naar verkiezingsnieuws uit het VK. Dat had ook te maken met de komst van een jonge Labourleider die een eind ging maken aan achttien jaar Conservatief bestuur, Tony Blair.

Nu worden we mondjesmaat geïnformeerd, niet alleen door de Volkskrant; alle media hebben de aandacht voor de Britse verkiezingen sterk teruggeschroefd. De keukenaffaire rond Ed Miliband werd nog het intensiefst gecoverd.

Het ontbreken van een hemelbestormer die belooft rigoureus de bakens te gaan verzetten kan daarvoor niet de enige verklaring zijn. Het ligt ook niet aan Patrick van IJzendoorn, onze voortreffelijke correspondent ter plekke - die zou met liefde dagelijks twee pagina's vol schrijven over de nek-aan-nekrace. Onze buitenlandredactie is onschuldig en het komt evenmin doordat Groot-Brittannië destijds belangrijk was en nu niet meer - toen was het een combinatie van vergane glorie en The City - en dat is het nog altijd.

De tanende interesse voor de Britse verkiezingen laat vooral zien dat Nederland is veranderd. Niet dat het buitenland ons tegenwoordig koud laat. Maar we bekijken de ontwikkelingen buiten onze grenzen toch vooral in relatie tot onszelf: migranten die onze kant op komen varen, IS-strijders in Irak die misschien wel terugkomen met kwaaie plannen, vermiste landgenoten in Nepal, schurken die ons vliegtuig neerhalen en onze Louis die weer heeft verloren.

Tony Blair in 1997 met zijn vrouw in No. 10 Downing Street. Beeld afp
Tony Blair in 1997 met zijn vrouw in No. 10 Downing Street.Beeld afp

We hebben de blik naar binnen gekeerd, de tijd dat we ademloos toekeken hoe het er buiten onze grenzen aan toe ging, is voorbij. Mocht Ed Miliband straks toch de nieuwe Engelse premier worden, so be it. Daarmee geven we de Engelsen overigens een koekje van eigen deeg. Ze vragen daar zelfs in pubquizzen voor hoger opgeleiden niet naar de naam van de premier van Nederland - veel te moeilijk - maar hooguit naar wat Netherland eigenlijk is (1. Een erg vreemd land; 2. Een oud Deens haringrecept; 3. een boek van Joseph O'Neill).

Het enige buitenland dat zich aan de trend onttrekt, is Amerika. Maar dat zegt meer over de dominantie van de VS en de pr-kracht van Hillary Clinton dan over ons.

Ooit gold onze kleinheid als de verklaring voor onze open blik en interesse in ontwikkelingen voorbij Winterswijk. Nu hebben we onszelf in onze kleinheid opgesloten en wekt de grote wereld vooral ons wantrouwen. En, zolang er geen directe dreiging van uitgaat, onze desinteresse.

Patrick van IJzendoorn schreef een mooi stuk over de Britse verkiezingen. Lees dat stuk!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden