'We hebben alles, behalve punten'

Over 3 jaar wil Merab Zjordania dat Vitesse kampioen is. De club uit Arnhem ondergaat een metamorfose. Vandaag: de fans..

Met de komst van de Georgische zakenman Merab Zjordania arriveerde het grote geld in Arnhem. En de grote ambitie: Vitesse zou om het kampioenschap gaan spelen. Wat gebeurt er met een voetbalclub die het ene moment op sterven na dood is en het volgende plotseling de landstitel ziet gloren? Ergens in de bossen bij Sportcomplex Papendal ligt het antwoord.

Bij elke club staan ze langs de kant, van eredivisie tot onderbond. Bij Vitesse dus ook; bejaarde of bijna-bejaarde mannen die geen enkele training overslaan en ongevraagd hun mening spuien over alles waar een mens maar een mening over kan hebben. Ze fleuren hun gepensioneerdenbestaan een beetje op.

Meestal wordt alles altijd minder, volgens de mannen langs de kant. Dat zeggen ze dan ook om de haverklap tegen elkaar. In de roman Joe Speedboot van Tommy Wieringa heten zulke mannen niet voor niets ‘alles-wordt-minder-mannen’.

Terwijl de spelers op de trainingsvelden van Papendal ingewikkelde rek- en strekoefeningen doen, blijkt dat niet altijd alles minder wordt. De mannen langs de kant stralen van energie en toekomstvisie. ‘We hebben alles, behalve punten.’

In Arnhem wordt de laatste tijd alles steeds maar beter, zo lijkt het: de spelers, de voorzitter, het spel. Alleen de positie op de ranglijst blijft achter. Zelfs trainer Theo Bos wordt steeds beter, terwijl hij toch ook al trainer was toen alles nog minder werd.

Het optimisme na de komst van Zjordania is bijna tastbaar. Wanneer een kritische journalist van De Gelderlander langsloopt, mompelt de ene ‘alles wordt beter-man’ tegen de andere (over wie het gerucht gaat dat hij de zwager is van niemand minder dan Vitesse-icoon Edward Sturing): ‘Als gij ’m vasthoudt, schup ik ’m onderoet.’ Clubliefde.

Bij het groepje oudere mannen staat één meisje. Ze is zwijgzaam en hooguit twintig jaar. Moet je niet naar school, vragen de mannen. Nee, zegt het meisje. Ze gaat niet meer naar school. Daarom staat ze hier. Dan zwijgt ze weer en kijkt ingespannen naar het veld. Daar is minder te zien dan haar blik doet vermoeden.

De spelers beginnen aan een partijvorm en tussen de bomen komen plotseling overal journalisten tevoorschijn. Het wordt steeds gezelliger, op het veld en langs de lijn. Voor het veld hangt sinds kort een roodwit lint, zoals de politie ze gebruikt. Journalisten moeten achter dat lint blijven, vindt Vitesse. En iedereen blijft er keurig achter.

Is dit nou Hollywood a/d Rijn? De club waar altijd wel wat aan de hand is? Eigendom van een Georgische miljardair?

Geen van de journalisten lijkt een notitieblok bij zich te dragen. Er wordt gepraat, gekeken en nog meer gepraat. Het lijkt wel of iedereen wacht op een donkere auto met geblindeerde ramen die het bospad komt afgereden. Zjordania komt bijna nooit naar de training, maar niemand wil het moment mislopen dat-ie wél komt.

Vorige week vrijdag was de mecenas er opeens, herinneren de ‘alles wordt beter-mannen’ zich. Maar vaak, nee, vaak is-ie er niet. ‘Hij vliegt nogal eens op en neer naar Georgië, ik denk om te pinnen.’

Journalist Marcel van Roosmalen, die twee hilarische afleveringen van voetbaltijdschrift Hard Gras wijdde aan de seizoenen waarin hij rondhing bij Vitesse, arriveert. Ook hij schrijft niets op. Er valt ook niets op te schrijven; Zjordania komt niet. De zon breekt door, maar dat kun je moeilijk in de krant zetten.

Na de training vertrekken de ‘alles wordt beter-mannen’ naar huis en de journalisten naar het Happy Home. Het Happy Home is geen huis, maar een tent. Een vrolijke tent. Een enorme partytent is het, met een bar en luie stoelen en Vitesse-shirts aan de muur. Trainer Theo Bos houdt er zijn wekelijkse perspraatje. Er zijn zeven journalisten. Bos spreekt zacht en bedachtzaam en zegt dingen als ‘Excelsior heeft een goed gevoel, maar wij hebben ook een goed gevoel. Ook het veld van Excelsior komt ter sprake. Klein, zeggen de journalisten somber. Slechte kwaliteit kunstgras ook.

Theo Bos volgt de vlucht van een wesp en zegt afwezig dat je moet proberen om elke wedstrijd te winnen. Daar heeft niemand van terug. Wat kun je er op terugzeggen?

Wat valt er überhaupt te zeggen? Het gaat goed, er is geld als water, de trainer is verstandig en het weer is prima. Het perspraatje is als een verjaardag met mensen die elkaar allemaal te lang kennen, Bos is de gastheer die de toastjes nog maar eens laat rondgaan. Het gaat goed met Vitesse. Nu alleen nog punten.

Frank Heinen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden