We geven niet voor Birma

De reden dat er zo weinig gestort wordt voor Birma, is simpel: Iedereen zit in een park of op een terras.

Daniël Samkalden

Alsof onze weelderige lente elders moet worden gecompenseerd raasden er binnen een week een orkaan over Birma, een tornado over Midden-Amerika, werd China getroffen door een aardbeving en staan in Florida bossen in brand. Het Rode Kruis riep gister nogmaals iedereen op te storten op Giro 555.

De actie voor de slachtoffers in Myanmar, dat voor het gemak weer Birma heet, is de slechtst lopende ooit en het Rode Kruis vraagt zich af waarom er zoveel minder ruimhartig wordt gegeven dan bij de tsunami in 2004, terwijl het dodenaantal net zo dramatisch dreigt uit te vallen.

Misschien omdat de mensen bang zijn dat hun geld terechtkomt in verkeerde handen, bij de junta, denkt het Rode Kruis. Dit lijkt mij een grove overschatting van het Nederlandse volk; ik denk niet dat de gemiddelde Nederlander zich heeft verdiept in de politieke situatie in ‘Birma’. De reden dat er zo weinig gestort wordt, is simpeler: iedereen is buiten. Iedereen zit in een park of op een terras.

Een ramp kun je simpelweg niet beter timen dan op Tweede Kerstdag. Toen in 2004 grote delen van Azië door vloedgolven werden overspoeld, zaten wij allemaal verveeld en volgevreten voor de tv. De beelden van monsterachtige golven en de ooggetuigenverslagen van beduusde toeristen deden het beter dan welke film dan ook.

We kregen de kans met een gulle bijdrage alsnog het kerstgevoel vorm te geven. In de vrije dagen die volgden, was het opstuwen van het Giro 555-krediet een welkome volksbezigheid met de potsierlijke uitzending van de gezamenlijke omroepen als apotheose.

Maar deze mooie meidagen staan de deuren open, de mensen zijn naar buiten gelopen, de tuin in. De sombere maanden zijn vergeten, zo ook de rest van de wereld. Daarom wordt er zo weinig gestort voor Birma. De slachtoffers van de aardbeving in China krijgen het nog moeilijker, Giro 555 is immers al vergeven.

Het is treurig te constateren dat zelfs de hulpverlening bij rampen onderhevig is aan marktwerking. Onze financiële steun zou niet afhankelijk mogen zijn van de media-appeal van een ramp.

Het zou zuiverder zijn als het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking middels belastingheffing te allen tijde geld tot zijn beschikking had om na een nuchtere inventarisatie de samenwerkende hulporganisaties de nodige financiële steun te geven bij rampen als deze.

Dan kunnen de Nederlanders zonder schuldgevoel van de zon genieten en hoeven Paul de Leeuw en Sophie Hilbrand er geen nationale hype van te maken.

Nu moeten we het ergste vrezen. Gelukkig voor alle slachtoffers van rampen waar ook ter wereld regent het vanaf morgen weer in Europa.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden