Interview

'We gaan columnisten aantrekken die de krant een gezicht kunnen geven'

Vorige week begon hij als hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad. Verder liep Hans Nijenhuis (53) vijf marathons én schreef hij een boek over hardlopen.

De AD-oliebollentest of haringtest?

'Het is niet of, maar én. Ik woon in Den Haag en op de Frederik Hendriklaan staat elk jaar een oliebollenkraam, met een groot plakkaat dat ze tweede of derde zijn geworden in de oliebollentest. Als ze laag zijn geëindigd, hangt er niks. Een krant is er ook om mensen te helpen met beslissingen nemen, met meningsvorming over de grote dingen van het leven. Maar ook voor de kleine dingen. Het is fijn om te weten hoe die oliebollenkraam bij jou op de hoek het heeft gedaan in de test. Het AD wil een krant zijn die dicht bij de mensen staat. Dat doe je met dit soort dingen. Dus daar gaan we lekker mee door.'

Hoe dicht ik zelf bij de mensen sta?

Die vraag begrijp ik heel goed. Ik heb heel lang bij de NRC gewerkt en voelde me daar enorm thuis. Maar collega's zullen zeggen dat ik altijd al een beetje AD ben geweest. Ik was de jongen van de presentatie. Hoe bereik je met die journalistieke kwaliteit van de NRC een zo groot mogelijk publiek? Daarom mocht ik ook helpen bij het oprichten van nrc.next.

'Ik ken de wereld die het AD bestrijkt. Ik ben geboren in Badhoevedorp en heb gewoond in Hoorn, Alkmaar, Den Haag en Leiden: de wereld buiten Amsterdam. Mijn moeder was onderwijzeres en mijn eerste krant zag ik pas toen ik 16, 17 was. Ik ben van huis uit zeker geen NRC-man. Dat ben ik daar geworden, maar in mijn omgeving lezen meer mensen het AD. Het is een eer om hier te mogen werken.'

Hans Nijenhuis

Hans Nijenhuis (53) werd in 1987 algemeen verslaggever bij het NRC Handelsblad en was daarna correspondent in Rusland, chef van de buitenlandredactie en adjunct-hoofdredacteur voor de krant. Hij is mede-oprichter en bedenker van nrc.next, én fervent hardloper. Nijenhuis heeft vijf marathons op zijn naam staan. Vorige maand verscheen een boek dat hij samen schreef met Nydia van Voorthuizen, Run Baby Run, 'het leukste boek voor wie hardlopers wil begrijpen.'

Start of finish?

'Moet ik aan hardlopen denken? Het is soms belangrijker om de start te halen dan de finish. 2015 was een raar jaar. Ik had besloten samen met een jonge vrouw, Nydia van Voorthuizen, een boek te schrijven over onze voorbereiding op de marathon van Berlijn. Als er iets onverwachts zou gebeuren in ons leven, zouden we dat ook beschrijven in het boek. Er gebeurde heel veel.

'Nydia kreeg een burn-out en een blessure. Door de dalende oplage kreeg ik te maken met problemen bij nrc.next. De krant werd opeens als een probleem gezien. Dat had lange vergaderingen tot gevolg en stress. En on top of that kreeg mijn jongste dochter Nadia ineens te horen dat ze een gezwel had in haar borstkas. Ze had weleens last van haar rug en er werden foto's gemaakt. Ze was pas 16 toen, zo'n wandelende bos krullen.'

'Je perspectief verandert van de ene op de andere dag totaal. Werk was plotseling maar werk, en ik dacht: had ik het maar, en niet zij, ik heb al zo veel leven gehad. Hardlopen was voor mij een manier om dingen te verwerken. De operatie duurde vier uur. Die ochtend heb ik 30 kilometer gelopen, mijn hoofd moest leeg zijn.

'Voor Nydia en mij werd de start belangrijker dan de finish. Het was geweldig om daar in Berlijn in dat vak te staan. Het was een van de gelukkigste dagen van het jaar. Nee, de laatste 10 kilometer niet meer, die waren hels.

'Het is redelijk goed gekomen. We hebben de marathon voltooid, Run Baby Run is een heel leuk boek geworden en het allerbelangrijkste: mijn dochter staat weer, speelt zo nu en dan een helft mee met haar hockeyteam en gaat weer naar school. Ze zal nooit een marathon kunnen lopen of op vakantie gaan met een rugzak, maar zonder die dingen kun je ook een heel leuk leven hebben.'

Matthijs van Nieuwkerk of Hugo Borst?

'We wilden graag dat Matthijs columns voor ons zou gaan schrijven, maar dat gaat niet door, hoorde ik vanmorgen. Bij het AD moeten we beter gaan schrijven, selecteren en presenteren, maar de krant moet ook meer smoel krijgen. Als je mensen vraagt om twee columnisten van de Volkskrant of De Telegraaf te noemen, lukt dat. Dat is bij ons niet zo. Alleen Hugo Borst en eventueel Sjoerd Mossou, van sport. Oké, iedereen weet dat het AD qua de sport de beste is, maar er is meer.

'We gaan columnisten aantrekken die de krant een gezicht kunnen geven. Matthijs was een van de kandidaten. Het is voor hem jammer genoeg toch te moeilijk om het te combineren met zijn andere werk. Het goeie aan hem is dat hij mensen enthousiast kan maken voor dingen waarvan ze niet eens wisten dat ze bestonden. Zijn enthousiaste toon had goed gepast bij het AD. Misschien komt het er nog een keer van.'

Halfvol of halfleeg?

'Halfvol. Als je mensen vraagt hoe het met de wereld gaat, beginnen ze over Syrië, Poetin, aanslagen. Maar met henzelf gaat het best wel goed. Het is een kwestie van toon. We moeten onthullen en informeren, maar de mensen ook de ruimte geven om zelf hun oordeel te vormen. Andere ochtendkranten doen dat anders. Neem De Telegraaf. Ik lees die krant al heel lang met plezier, maar daar is het glas vaak halfleeg. Rutte doet alles fout. Ik zou zeggen: Rutte doet zijn best, en soms gaat er weleens iets mis.'

Granaat of gehaktballetjes?

'Ik was verslaggever en buitenlandredacteur geweest bij de NRC toen ik in 1992 correspondent Moskou werd, een grote post. In Rusland ontmoette ik onder anderen Philippe Remarque, die toen nog voor De Telegraaf werkte. We gingen weleens samen op pad, naar Tsjetsjenië bijvoorbeeld. Bij mij thuis hangt een foto van ons tweeën, zittend op een tank. Zijn grootste voordeel was dat hij van Sylvia altijd een tupperwaredoosje meekreeg met gehaktballetjes. Ze waren superlekker!

'En ja, die granaat. In Rusland geef je elkaar cadeautjes om te bedanken. Ik had altijd van die theelepeltjes met een delftsblauw knopje bij me, die kocht ik op Schiphol. Een Russische militair wilde graag iets teruggeven, maar hij had niets. Toen gaf hij me maar een handgranaat. Een echte. Cadeaus weigeren is onbeleefd, dus daar zaten we dan in de auto met een handgranaat. We hebben de granaat maar aan de Tsjetsjeense chauffeur gegeven en kunnen alleen maar hopen dat hij 'm nooit heeft gebruikt.'

Branded content of geen branded content?

'Geen branded content. Christiaan Ruesink heeft supergoede dingen gedaan voor het AD en de krant echt beter gemaakt, maar zijn uitspraak over de samenwerking met adverteerders vond ik wat minder. Het moet altijd duidelijk zijn wie de afzender is van een stuk. Dat is de redactie en als dat niet zo is, moet het er duidelijk bij staan. Punt. Dat is de wet. Ik ben niet vies van commercie hoor, begrijp me goed. Lezersacties, prima. Bij de NRC werden reizen georganiseerd, daar ben ik hartstikke voor. Het levert geld op en met dat geld kan weer goede journalistiek worden bedreven.'

Man van beroep of Wat je verzwijgt?

'Ik hoopte dat je Run Baby Run zou noemen, want dat is het beste van mijn drie boeken. De andere twee, een roman en een verhalenbundel, schreef ik in 2003 en in 2005. Run Baby Run is non-fictie, alles wat erin staat, is waar. Het gaat over iets wat heel veel mensen bezig houdt, hardlopen. Ik ben er trots op.'

'Als je me zou vragen om te kiezen tussen hoofdredacteur of succesvol romanschrijver, zou ik het laatste kiezen. Helaas ben ik daar niet goed genoeg voor, anderen zijn veel en veel beter. Maar hoeveel krantenmakers zijn, in alle onbescheidenheid, beter dan ik? Nou, niet zo veel. Dus dan kan ik beter kranten maken, en sites.'

Peter Vandermeersch of Rob Wijnberg?

'Van die vraag schrik ik 's nachts nog weleens wakker. Het grappige is dat ik ze allebei heb geholpen om naar de NRC te komen. Rob nam ik aan toen we met nrc.next begonnen. Na vijf minuten wist ik al dat we hem moesten hebben. Peter hadden we als hoofdredacteur bij de NRC heel erg nodig. Ik was destijds directeur. We hadden grote behoefte aan iemand van buiten om de boel op te schudden.

'Op een gegeven moment liep de oplage van nrc.next terug. Het idee was dat dat mede kwam door het redactionele beleid van Rob. In een gesprek vroeg Rob aan Peter of hij nog vertrouwen in hem had. Nee, eigenlijk niet, zei Peter. Rob zei toen meteen dat hij zijn conclusies zou trekken. Ik was erbij. Ik had moeten zeggen: wacht even jongens, is dit slim? Dat deed ik niet en dat verwijt ik mezelf nog steeds.'

'Het was moeilijk: ik was inmiddels adjunct, Vandermeersch was mijn hoofdredacteur. Hij was mijn man, maar Rob ook. Ik ben er niet trots op hoe het is gegaan. Achteraf was het een blessing in disguise. Rob begon met De Correspondent, een schitterend initiatief. Het is een beetje het nieuwe nrc.next geworden. Het stomste is dat dat natuurlijk bij de NRC had moeten gebeuren. Mag ik ook voor beiden kiezen?'

Ajax of PSV?

'Dan PSV maar. Nadat ik bij het AD de redactie voor het eerst had toegesproken, vroegen ze: voor welke club ben je? Je hoort voor Feyenoord te zijn. Bij mijn afscheid van de NRC kreeg ik ook een Feyenoordshirt. Mijn voorganger hier, Christiaan Ruesink, was voor, eh, een andere club. Hij was een goeie vent, maar dat was echt een issue.'

Beeld Frank Ruiter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden