We bestelden nog een corretto en zwegen

Voormalig Volkskrant-journalist Fred de Vries is zijn vrouw nagereisd. Sinds december 2000 is zij ambassadeur in Asmara, Eritrea, een van de tien armste landen ter wereld....

Fred de Vries

Een dag als een vergeten Beach Boys-liedje. Onbezorgd, zonnig, met een vleugje melancholie. Een dag waarvan het sublieme gevoel je pas veel later duidelijk wordt.

Het was zondagochtend. A. zou me Asmara laten zien. A., door een beroemd schrijver ooit als 'kunstenaar en filosoof' bestempeld, is mijn nieuwe kameraad. Zoals de meeste Eritreërs van boven de 40 is hij een ex-fighter.

In een notendop komt zijn levensloop er op neer dat hij zich op jonge leeftijd aansloot bij de bevrijdingsbeweging, jarenlang vocht, in het buitenland verzeild raakte en ten slotte weer werd teruggezogen naar Eritrea. A. heeft droevige ogen. Hij is hartelijk, gastvrij, kan slecht tegen drank en heeft gevoel voor humor.

Samen fietsten we door de stad. We stopten bij plekken met een mooi uitzicht, zoals het plein voor de katholieke kerk en het ronde Aziatische restaurant bovenop een heuvel.

Aan de ene kant keken we uit over Klein Mekka, de moslimwijk met zijn talrijke moskeeën. Aan de andere kant lag Asmara's armste wijk, Bab Shaul, in de volksmond 'het getto' genoemd.

'Daar waar je een omgekeerde beker voor de deur ziet staan, verkopen ze sewa, eigengemaakt bier', vertelde A. terwijl we in de wijk afdaalden en kinderen me 'Italiano, Italiano' nariepen. 'Maar ik zou het niet drinken als ik jou was.'

We fietsten verder en stuitten middenin de stad op een wielerronde. Na voetbal is wielrennen de populairste sport in Eritrea. Daarna komt volleybal. Boksen is verboden. Tachtig rondjes moesten de coureurs volbrengen.

We wachtten de finish niet af. A. nam me mee naar het café met de beste taartjes, waar het stampvol was en we een ex-fighter tegenkwamen die volgens een televisiedocumentaire eens drie Ethiopische tanks van de weg had geblazen. De man keek enigszins verlegen toen A. hem introduceerde met de woorden 'this guy is a hero'.

Achter het café lag de wijk waar A. was opgegroeid. Het liep tegen enen. De temperatuur was aangenaam. Er was nauwelijks verkeer op straat. De Italiaanse huizen in pasteltinten lagen als lome katten in de zon. De straten waren omzoomd met wilgen. Ik waande me in een Toscaans dorpje.

We stopten bij een minuscuul café, Piccolo. Binnen was geen plaats. We pakten twee stoelen en gingen in de schaduw van een boom zitten. We bestelden cafe corretto, espresso met een scheut drank. A. vertelde over zijn jeugd, over onvervulde dromen. We bestelden nog een corretto en zwegen.

Ik moest er aan denken toen ik gisteren door de regen in Berlijn liep, langs walmende snackbars en grauwe mannen met blikken bier.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden