Wayne Shorter Quartet speelt als één organisme

Wayne Shorters terugkeer naar akoestische, avontuurlijke jazz, een aantal jaren geleden, was verheugend nieuws. Met zijn onvoorspelbare vormgevoel, onderworpen aan een eigen logica, zijn gave voor het scheppen van wonderbaarlijke variaties op treffende thema's en zijn indringende, ietwat klaaglijke toon op sopraanen tenorsax is hij een van de meest markante...

Frank van Herk

Hij overtuigt het meest tijdens concerten, dus niet op een overgearrangeerde studioplaat als Aleg ría, maar wel op Footprints Live uit 2002. Gelukkig is ook zijn laatste gevuld met concertregistraties van dezelfde, hechte groep: Danilo Perez (piano), John Pattitucci (bas) Brian Blade (drums).

Dankzij de heldere en directe opnamen goed te horen hoe de band functioneert: niet als een solist met begeleiders, maar als één organisme dat spontaan en in grote vrijheid nieuwe mogelijkheden zoekt in bestaand materiaal. Dat gebeurt in de geest van het Miles Davis Quintet uit de jaren ' 60, waar Shorter zitting in had flexibele tempo's, opengebroken structuren, alles ten bate van melodie, klankkleur, en de ritmische opwinding die Blades explosieve slagwerkpatronen aanjaagt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden